Nog even Vietnam en dan China!

Geplaatst op 28 april 2011 door Rhianne en Erwin

20 april. Maar goed dat we vroeg willen opstaan, want de werklui zijn verder gegaan met het slopen van het huis achter dat van Jan en Brieke. Wat een herrie! Het is onze laatste dag in Hanoi, voor we morgen verder gaan naar China en we willen nog een aantal dingen doen. We zorgen dat we om 9.00 uur bij het mausoleum van Ho Chi Min zijn. Na eerst de fietsen geparkeerd te hebben, in wederom een betaalde stalling mogen we onze tassen inleveren. Dit doen we netjes en lopen richting de ingang van het mausoleum. De volgende stop is bij een gebouwtje waar we onze fotocamera moeten inleveren. We sluiten aan in een rij wachtende mensen die ongeveer 200 meter lang is. Het opschuiven gaat langzaam, aangezien verschillende groepen halverwege mogen instromen. Dit zijn genodigde, mensen uit ongetwijfeld dure toertjes en schoolkinderen.

Vooral die laatste groep is erg schattig. Kinderen van ongeveer zes jaar moeten verplicht naar het mausoleum. Ze moeten dan ook nog eens hand in hand lopen en met de andere hand hun voorbuurman vasthouden en doorlopen. Het verwondert ons niet dat er een aantal struikelen en met het voorhoofd de grond aaien. Als we eindelijk binnen zijn krijgen we nog even de vermaning mee dat we naast elkaar moeten lopen en handen naast het lichaam moeten houden. Ook lachen is verboden. Er staan soldaten genoeg om iedereen in de gaten te houden. Ho Chi Min ligt keurig verlicht te wachten als we langslopen. Eenmaal buiten moeten we betalen om weer terug te kunnen naar de fietsen, voor dat geld kunnen we dan wel door de paleistuin, lang het huis en de garage van Ho Chi Min lopen.

Om 11.00 uur gaat de poort dicht, maar dan hebben wij het terrein met al onze bezittingen alweer verlaten. We gaan verder de stad in. We regelen kaartjes voor de bus naar Nanning in China. Hiervoor shoppen we rond bij verschillende toerbureautjes voor de beste prijs. De prijzen variëren tussen de 25 en 32 dollar per ticket. Wij hebben geboekt bij Hanoi Youth Hostel op de NGO Huyen straat. We brengen nog een bezoek aan de pagode in het midden van het Hoan Kiem meer. Hier is het bronzen beeld te zien van een heilige reuze schildpad. Deze is net zo groot als het nog levende, maar wel zieke exemplaar wat een paar weken terug gevangen is. In de middag laten we onze fietsen wassen bij een scooterwasser. Onze laatste rit met de fietsen is met een pakketje naar het postkantoor om nog een pakketje te versturen.

21 april. Opstaan als de werklui beginnen met slopen om 6.45 uur. De tas wordt ingepakt en we nemen nog snel een lekkere douche. Na een vlugge foto nemen we afscheid van Jan en lopen we richting een taxi.

Ja een taxi, want we hebben geen fietsen meer. Een vreemd leeg gevoel geeft dat. De komende tijd zal het best lastig zijn soms zonder fietsen. Maar de voordelen zoals geen problemen meer in de bus en iets sneller door China reizen wogen voor ons zwaarder. Als we bij de bus komen blijkt dat we hier tickets kunnen kopen voor 21 dollar per persoon, in plaats van de 25 dollar die wij betaald hebben bij het toerbureau. Conclusie wil je vanaf Hanoi naar Nanning in China zorg dat je om 7.00 uur of 9.00 uur bij de bus bent op de Tran Quang Khai 204, een veel goedkopere en snellere oplossing dan de trein. De bus is prima, er is genoeg ruimte. Aangezien ons verteld is dat het een toeristenbus is, verwachten we een aantal westerse toeristen maar er gaan alleen Chinese mensen mee. Vooral het laatste stuk naar de grens is mooi want het bestaat uit erg mooi Karstgebergte. Bij de grens een grote poppenkast. We moeten de bus uit en overstappen op een golfkar-achtig-karretje.

Hiermee rijden we eerst richting de grens van Vietnam. Iedereen uit het karretje, tassen eruit en de ‘rij’ in bij de douane. Lees: zo snel mogelijk je paspoort droppen door het raam bij de beambte, ook al staat het vier rijen dik en wachten tot je paspoort omhoog gehouden wordt EN je hem zelf herkend. Wij als toeristen worden als een van de eerste geholpen. Helaas moeten ook wij wachten tot de computers weer opgestart zijn na een stroomstoring van wel 10 sec. Het opschuiven in de rij gaat met het nodige ellebogenwerk. Dan zijn we ineens sterk in het voordeel met een grote backpack. In het volgende “golfkarretje” naar het welkomstcomité van de Chinese douane, maar wel eerst nog even aan de Vietnamese zijde het paspoort met z’n allen omhoog houden om te laten zien dat we echt de stempels hebben. De rij om China in te gaan is niet heel lang, wel erg jammer dat we pas horen als we aan de beurt zijn dat we nog een formulier moeten invullen. Nog maar een keer in de rij dan en stempelen maar. In het bezit van de nodige stempels nog een bagagecheck. Alles door de Xray. Dan kunnen we eindelijk met de laatste kar richting de bus. Uiteraard nog een keer allemaal het paspoort laten zien. In de tijd dat we bij de grens geweest zijn, hebben we geen enkele westerse toerist gezien.

In 2 uur rijden we naar Nanning. Op weg valt gelijk op hoe uitgestrekt China is. De bijna verlaten highway lijkt erg op de Duitse autobahn en is voorzien van keurig asfalt. Nanning is een grote stad met twee en een half miljoen inwoners. We zien dat er veel minder scooters zijn en vooral dat de afvalberg in de straten veel kleiner is. We zoeken naar een geldautomaat die ons wil voorzien van de benodigde Yuans, dit blijkt een flinke opgave. Alleen de ABC automaat kan ons helpen. Een hotel is zo gevonden. Zoals verwacht duurder als in Vietnam en voorzien van een droptoilet.

Na het wegleggen van de tassen zoeken we wat te eten. We beslissen voor 3 yuan (0,50 euro) een grote bak met instant noodles te kopen. Deze smikkelen we op de hotelkamer op.

22 april. De start is vandaag rustig. Lekker wakker worden, slaapzak maken en op het gemak ontbijten met het brood van gisteren. Het regent buiten dus het nodigt ook niet echt uit om op te schieten. We kopen op het station een kaartje voor de trein naar Guillin voor morgen. We verwachten wat taalproblemen maar een briefje met de datum en het aanwijzen van de naam in de Lonely Planet is voldoende. We gaan op weg naar het streekmuseum. We willen graag ontdekken hoe een Chinese stad eruitziet en gaan dus ondanks de flinke regen lopen. Het valt op hoe westers het hier is in vergelijking met Vietnam. Grote shoppingmalls en in een straal van één kilometer wel drie Mc Donalds restaurants. De mensen lopen erg netjes gekleed en de straten zijn schoon. Nog voor we het museum gezien hebben, valt ons oog op een ander modern museum.

We gaan binnen kijken en het blijkt een museum voor natuurwetenschap en technologie te zijn. Aangezien de receptioniste zegt dat er veel informatie in het Engels beschikbaar is, beslissen we om onze middag hier te spenderen. Het is erg rustig in het vier verdiepingen tellende museum. Er loopt een school klas en wat andere mensen er verder niemand. De schoolkinderen vinden ons een reuze interessante toevoeging aan het museum en vragen of ze met ons op de foto mogen. Natuurlijk geen probleem, alleen bij de 10e keer vragen wordt het wat veel.

Het museum is misschien nog het beste te vergelijken met Nemo in Amsterdam. Veel interessante en leuke doe dingen voornamelijk gericht op kinderen met veel informatie over techniek en wetenschap. Uiteraard vinden wij ook veel dingen leuk. Zo kunnen we in een autosimulator en raketsimulator. Een van de leukste dingen vinden wij het robotorkest wat voor ons de voetbalmelodie “Nederland o Nederland” speelt en foto’s maken in de caleidoscoop.

We leren over energiebesparing en doen verschillende natuurkundige proeven. Helaas wordt het museum beter schoongehouden dan onderhouden. Veel proeven zijn stuk. Ook is veel niet in het Engels, waardoor de opzet voor ons lastig te begrijpen is. Na een lange middag spelen gaan we rond sluitingstijd naar buiten. We bekijken nog even hoe hoog het water in de stad stond bij eerdere overstromingen en gaan dan naar de Mac. Ons avond eten bestaat uit een gedeeld Mc Donalds menu aangevuld met gefrituurde rijst en groente uit een straatstalletje.

23 april. Vroeg uit de veren, we willen via Guilin naar Yangshou. We moeten om acht uur met de trein mee en willen op tijd op het station zijn. Om 7.15 zijn we op het station en kan het circus beginnen. Om te beginnen moet al onze bagage wederom door een scanner. We krijgen niet echt de indruk, dat er streng gecontroleerd wordt. Dit blijkt ook wel uit de persoonlijke bodyscan. De metaaldetector komt langs als wij zowel backpack als dagrugzak op hebben. Ons kaartje en de borden op het station zijn in het Chinees. Aangezien het voor ons weinig zin heeft dit met elkaar te vergelijken vragen we maar een paar keer waar we heen moeten. Al om half acht kunnen we in een ware golf van mensen richting het perron lopen waar de trein al klaar staat. We verwachten een houten rechte bank, maar het wordt een stoffenuitvoering, wel erg hard.

Van een medepassagier leren we de eerste woorden Chinees en staat ons een verrassing te wachten. Een treinverkoper komt langs met metalen denkpuzzeltjes. Daar kunnen we ons toch zeker een uur mee vermaken. Tevens laat hij zien hoe een vulpotlood werkt en verkoopt hij tandenborstels en tandpasta. Over de uitgestrektheid van China gesproken: pas na drie uur maakt de trein zijn eerste stop op een station, niet gek voor een vijf uur durende trip. Wat opvalt, is dat de trein bijna niet schut en bonkt. Nog voor we er zijn wordt de trein netjes gedweild. Bij aankomst gaan we direct door naar het busstation om een bus te zoeken naar Yangshou. Dit is nog lastig aangezien er geen loketten zijn (waarschijnlijk waren we niet helemaal goed gelopen). Een local brengt ons uiteindelijk naar een bus en steekt uiteraard 10 yuan in zijn eigen broekzak. De bus blijkt een stopbus te zijn, waardoor de trip vrij lang duurt. Uiteindelijk worden we aan de rand van het stadje uit de bus gedropt. Een vriendelijke Chinese jongen brengt ons met zijn auto naar het centrum. Doordat het weekend is blijkt het ontzettend druk te zijn. We proberen verschillende hotels maar alles blijkt vol te zijn. De goedkoopste kamer die we kunnen vinden moeten we gelijk voor drie nachten nemen en kost 20 euro per nacht. Flink boven budget. Ook aan de rand is niets te vinden. Uiteindelijk worden we, net als een Spaans/Portugees stel, geholpen door Simon, de eigenaar van een taalschool. Hij heeft kamers waar normaal studenten slapen. We betalen nog wel meer als we willen maar hebben weinig keus. De kamer is ruim, heeft prima sanitair, alleen het bed is verschrikkelijk hard. De man spreekt nagenoeg vloeiend Engels en dat is wel handig om meer te leren over de Chinese cultuur. We maken nader kennis met het andere stel wat naast ons slaapt en ze blijken Filipe en Imanuel te heten. Zij reizen een maand door Azië omgekeerd wat wij al gedaan hebben. Dus kunnen we ze wat tips meegeven over Cambodja en Vietnam. Daarna gaan we een plekje zoeken om te eten. Het stadje is bijzonder gezellig en als het goed donker is wordt het rondom liggende Karstgebergte mooi verlicht. De drukte brengt erg veel sfeer. We eten uiteindelijk bij een lokaal restaurantje voor nog geen 2 euro. Op de weg terug maken we nog even gebruik van de Wi-Fi van de taalschool. Als de eigenaar, Filipe en Imanuel dan ook nog langskomen. Wordt het nog een lange gezellige avond.

24 april. Door alle extra dekens slaapt het bed toch minder hard dan verwacht. We slapen dan ook lekker uit. In de ochtend doen we weinig. Wanneer Erwin aan het begin van de middag nog een uiltje knapt, gaat Rhianne een stukje lopen richting de Li Rivier. Daar kan op (plastic) bamboeboten gevaren worden en omstebeurt komen Chinezen vragen of ze daar echt geen zin in heeft!? Een stuk verder komen de toeristenboten aan uit Guillin. Massa’s Chinese toeristen komen hier aan om vervolgens in een van de 100 tienpersoons golfkarretjes naar het centrum van de stad gebracht te worden. Hoezo lui!

Later in de middag gaan we bij de school onze website bijwerken, de familie via Skype een vrolijk Pasen wensen en onze email bijwerken. Wanneer we daar zitten worden we uitgenodigd om te gaan eten met Imanuel, Filipe en een aantal Chinese vrienden. We eten bij een lokaal tentje zonder Engelse menukaart. Er wordt stoofpot voorgeschoteld met vis, groente en aardappelsnippers. Een erg lekkere maaltijd voor 20 yuan samen. We leren wat over Spanje en China en leggen aan de hand van onze collage uit aan de Chinese mensen wie Sinterklaas is. Alleen snappen ze niet helemaal dat de Spanjaard in ons gezelschap nog nooit Sinterklaas gezien heeft. Filipe en Imanuel trakteren ons op Patxarana, een likeur uit Spaans Baskenland, erg lekker!

Na het eten gaan we met zijn allen poolen. We spelen eerst via de Chinese regels en later via de Nederlandse regels. Edison, een van onze Chinese vrienden blijkt een bijzonder goede techniek te hebben maar heeft wat moeite met vooruit denken. Dit is dan ook de reden dat we aardig kunnen bijblijven. Aan het eind van de poolsessie leren we hem een beetje vooruitdenken en hij gaat gelijk als een spoortrein. We krijgen ook nog lekkere Chinese eiergebakjes, toch nog een beetje Pasen. Om de avond af te sluiten gaan we nog even internetten bij Simon’s school.

25 april. We gaan vandaag met Simon, Filipe, Imanuel, Edison en zijn vriendin fietsen in de omgeving van Yangshou. Voor 20 Yuan worden mountainbikes en stadsfietsen gehuurd die in redelijke conditie zijn. Met ons toolkitje hoeven we alleen maar de remmen aan te draaien en zadels vast te zetten. We monteren de camera, GPS en geven Koen een zitting en gaan op weg. Net buiten de stad gaan we naar een Chinese basisschool. We kunnen in een klas kijken met zes- tot acht-jarigen en er vallen direct een aantal dingen op.

De meubels zijn erg oud en de kinderen zijn veel minder gedisciplineerd als we verwacht hadden. Doordat Simon kan vertalen kunnen we praten met de leraar. Hij vertelt dat de kinderen school niet zo leuk vinden omdat ze moeten. De kinderen krijgen vakken als: Chinees, rekenen, natuur, geschiedenis en muziek. Op latere leeftijd krijgen de kinderen Engels en politiek. Waarin ze de ideeën van Karl Marx te horen krijgen. We volgen een klein stuk van een taalles, met uitleg over de Chinese tekens. Eén puntje anders betekent een heel ander woord. Wat is die taal lastig. Op de vraag hoeveel karakters er zijn wisten ze geen antwoord, maar 2000-3000 was genoeg om jezelf te kunnen redden. Tijdens het pauzekwartier hebben de kinderen openingsceremonie. Iedere klas zich op in rijen op het schoolplein. De vlag wordt gehesen en het volkslied gespeeld.

De hoofdleraar verteld dat ze één woordenboek per twee kinderen hebben gekregen van de overheid. Ook hier valt ons op dat de kinderen niet zo netjes in de rij blijven staan en sommige zelfs helemaal weglopen. Als de kinderen vrij mogen spelen blijkt dat ze erg veel energie over hebben, ze zijn druk en houden er ook van om flink met elkaar te stoeien en dat gaat er soms best hard aan toe. Wij fietsen verder via gravel paden die soms wel erg modderig zijn. De mountainbikes zijn nu wel handig. Via de grote weg fietsen we terug richting Yangshou, Rhianne vindt haar fiets wat minder comfortabel worden en vind dat haar zadel net iets minder slecht zit dan zitten op de stang. Net voor de stad slaan we af een mooi landelijk weggetje in. Hier rijdt de vriendin van Edison lek en zij gaan terug naar de stad. Wij gaan verder en eten in een restaurant de specialiteit biervis en nog een aantal lekkere gerechtjes. De biervis wordt traditioneel klaar gemaakt in een leeg bierblikje, vandaar de naam. We fietsen verder naar de Yulong rivier en maken een tochtje van een uur met een bamboeboot.

In tegenstelling tot de Li rivier is het hier minder druk en worden er nog echte bamboeboten gebruikt. Een ontspannend tripje met af en toe wat sensatie als we van een verhoging af moeten en we ook wel eens vast komen te zitten. Bij het eindstation zien we aapjes met kleren aan, waar foto’s mee gemaakt worden. Helaas in dit opzicht loopt China nog een beetje achter. We fietsen verder en komen langs de Moonhill. Hier maken we een foto en gaan dan naar de kassa van de watergrot. Met flink onderhandelen komen we uiteindelijk voor 70 yuan binnen (de originele prijs is 240 yuan). Het scheelt toch wel dat wij Simon bij ons hebben. Samen met een Nederlandse familie worden we met een zeer oude en rammelende bus naar de ingang van de grot gebracht. Hier stappen we over op een roeiboot en gaan de koude grot binnen. We moeten oppassen ons hoofd niet te stoten, zo laag is het hier. De grot is erg lang en groot. Er hangen zeer mooie stalagmieten en stalactieten. We gaan zwemmen in een modderbad.

Funny, koud en goed voor de huid. We kunnen zelfs drijven op het water. De nodige foto’s worden gemaakt voor we doorlopen naar het eind van de grot om te gaan zwemmen in schoon maar ijskoud water. We gaan ook nog onder de 100 meter hoge waterval. Eenmaal weer buiten lezen we nog even de veiligheidsinstructies en vragen ons af waarom we geen helm op gehad hebben. We lachen ook nog om de Engelse vertaling, boordevol fouten. We warmen ons op in het zonnetje en genieten van het uitzicht om ons heen. We maken nader kennis met de Nederlandse familie en beloven ze over een aantal weken op te zoeken in Hong Kong waar ze wonen. Voor we weer de fiets op gaan trakteren we ons gezelschap op Nederlandse stroopwafels. Deze vinden ze erg lekker. Onderweg terug maken we nog een aantal prachtige foto’s van het karstgebergte bij de ondergaande zon. We gaan pas rond half 10 ’s avonds eten. Ons avondeten bestaat uit wederom een Chinese delicatesse. Normaal gesproken is het aaibaar en blaffen ze, hier worden ze gefokt om te eten. Het vlees is lekker, sappig en smaakvol. Pas rond middennacht gaan we naar bed.

26 april. Aangezien onze bedoeling in China nog steeds is energie bijtanken, slapen we vanochtend uit. Op zich is onze kamer prima geschikt om langer te blijven liggen, alleen dringt er vrij veel geluid van buitenaf door. Een minder fijne taak vanmorgen is het wassen van de kleding. De modder van gisteren laat zich lastig verdringen in de handwas. We zoeken ook nog even de foto’s uit van gisteren en werken het verslag bij. Pas ver in de middag gaan we een rondje lopen door het stadje. We kopen voor omgerekend €0,50 een bakje aardbeien. De appels zijn iets duurder, ongeveer €0,20 per stuk. Het aantal toeristen is flink minder dan in het weekend. Toch is het nog best druk.

We eten in een lokaalstalletje, waar het maar goed is dat bij het eten een pot Chinese thee wordt geserveerd, aangezien het een best pittige noodle soep is. Als we verder lopen om nog even rustig wat avondfoto’s te maken krijgt onze avond een onverwachte wending. We raken aan de praat met een groepje Chinese scholieren. Zij zijn een week in Yangshou om Engels te leren, door te praten met buitenlandse toeristen. Aangezien we voor de deur staan bij het restaurant met de gele M, gaan we samen een ijsje eten. Aan de hand van onze collage vertellen wij over Nederland en zij vertellen ons over China. We vragen ze naar leuke plaatsen en al snel hebben we in het Chinees geschreven goede tips. Het is erg gezellig, vooral als we Koen gaan introduceren. Ze zijn opslag verliefd op hem. Koen grijpt gelijk zijn kans en maakt gebruik van zijn charmes om de namen van de dames te achterhalen. Hij is namelijk druk aan het zoeken naar iemand die Hu als achternaam heeft. Het blaadje is al snel vol met Chinese tekens, de uitspraak en Engelse vertaling, maar helaas geen van de dames heet Hu. Maar ja, de meiden willen Koen graag helpen en zeggen dat, in het door hun school afgehuurde hotel, waar ze met 140 scholieren slapen, een meisje is met de familienaam Hu. We worden uitgenodigd om mee te gaan. Daar aangekomen blijkt dat het meisje met andere toeristen in de stad uit eten is. We wachten op haar. Ondertussen ziet Koen zijn kans schoon om te achterhalen wat “puzzel van duizend stukjes met Boeddha afbeelding” in het Chinees betekend. Uiteraard wordt dat voor hem ook even opgeschreven in het Chinees. De dames vinden hem zo lief dat ze hem als zoon willen hebben en geven hem zijn eigen Chinese naam. Uiteraard gaan wij daar niet mee akkoord. We maken nog kennis met de docenten van de school, die we ontmoeten in een hotelkamer. We zijn met zijn drietjes een bezienswaardigheid en op een gegeven moment staan we met 25 mensen in de hotelkamer. Uiteindelijk komt het Hu meisje in het hotel. Koen wordt geïntroduceerd en met haar  paspoort gaat ze op de foto met hem. Opdracht geslaagd! Als we het hotel na de nodige foto’s verlaten is het ondertussen 23.00 uur. Wederom laat, maar de avond is wel zeer geslaagd.

27 april. Vandaag staan we rond 9.00 uur op. We willen een wandeling gaan maken rondom de stad, alleen blijken er niet veel wegen te zijn. We beslissen om de Li rivier een stuk te volgen. We wandelen langs het voortellingsterrein van de Liu Sanjie, een bekende lichtshow. Het terrein zelf is goed afgeschermd, maar op een plattegrond is de indeling te zien. Later deze week willen we naar de voorstelling, dus we kijken vast welke plekken er beschikbaar zijn. We vervolgen onze weg over een smalle asfaltweg. We komen langs een grote Karstheuvel waar een trap omhoog gaat. Nieuwsgierig gaan we kijken en komen we aan het begin van een grot. Er hangt verlichting, maar dit is uit. Het is dus erg donker. Met onze hoofdlampjes gaan we op ontdekking. Al snel komen we aan de andere kant van de berg uit en dan blijkt dat we een illegale plek gevonden hebben waar vanuit ’s avonds de lichtshow bekeken kan worden.

Na deze ontdekking lopen we verder. We houden pauze bij het Snow Lion Hotel. Een mooi en rustig hotel vlakbij de rivier. We genieten van een heerlijke bananenmilkshake en beslissen hier een poosje te blijven. We vinden wat Nederlandse tijdschriften en vermaken ons prima. We ontmoeten de neef van Kees Jansma en zijn vrouw en praten een poos over van alles en nog wat. Pas als de zon al een flink eind gedaald is wandelen we op ons gemak terug naar de stad. We scoren twee bakken noodles, yoghurt en fruit en smikkelen dat op de kamer op.

Geplaatst in China, Vietnam | 2 Reacties

Fietsen in Noord Vietnam

Geplaatst op 24 april 2011 door Rhianne en Erwin

12 april. Vanavond om 22.00 uur gaan we met de trein mee naar het noordoosten van Vietnam. Daar gaan we een aantal dagen fietsen om verschillende etnische minderheidsgroeperingen te zien. Om 8.00 uur staan we op om naar het etnische museum te gaan. Hier wordt tentoongesteld welke verschillende volkeren er in (voornamelijk noordelijk) Vietnam zijn. Het museum, inclusief een openlucht gedeelte waar originele woningen van de groeperingen tentoongesteld worden is erg interessant.


Na het bezoek halen we nog wat boodschappen voor onze trip naar Sa Pa. We komen nog een leuke straat tegen met boompjes, dieren en houten meubels. Ondanks dat we pas om 22.00 uur met de trein hoeven, zorgen we dat we anderhalf uur van te voren op het station zijn. Op een minder klantvriendelijke manier vertelt de lokettiste dat het kopen van een kaartje voor de fietsen alleen op het westelijke treinstation kan. Op dit station zien we weer een duidelijk staaltje van openbare zwarthandel. Behalve twee officiële loketten is er nog één illegale, waar opgekochte treinkaartjes, tegen woekerprijzen worden doorverkocht aan voornamelijk toeristen. Gelukkig hoeven wij alleen een fietskaartje. Onze trein is niet heel luxe maar de stoelen zitten redelijk. We merken dat we aardig moe zijn en vallen dus vrij snel in slaap. Door het hobbelen en de niet hele fijn slaaphouding worden we regelmatig even wakker.

Zo wordt het 13 april. Wanneer we, als het licht wordt, echt wakker worden, blijkt het somber weer te zijn. Er is veel nevel en de bergtoppen zijn niet te zien. Om half acht komen we aan op het station van Lao Cai. De fietsen komen ongeschonden uit de bagagecoupé en we kunnen ons prepareren voor onze eerste fietstocht. We moeten 36 kilometer naar Sa Pa. In afstand is dat niet veel, maar we moeten 1400 hoogtemeters maken, aangezien de stad een voormalig Frans bergstation is en op de top van een berg ligt. Het begin van de route is goed te doen. Het uitzicht op de eerste rijstterrassen is erg mooi. Als we 20 kilometer gedaan hebben en 750 hoogtemeters op het GPS hebben staan, nemen we pauze. Op een prachtige plaats met uitzicht op een groot dal en een rivier. Genieten we van het uitzicht. Twee H’mongs zijn bezig met het ploegen van een stuk land. Het vervolg van de tocht is erg pittig. Het wordt erg mistig met zicht van soms minder dan 10 meter.

De stijgingspercentages van 10% zijn meer regel dan uitzondering. Waarschijnlijk begint het gebrek aan slaap in de trein ook zijn tol te eisen. Toch zetten we door en uiteindelijk komen we aan in Sa Pa. De eerste de beste scooterrijder die ons een hotel probeert aan te smeren volgen we. De fietsen gaan naar binnen en we kunnen ons opfrissen. We lopen nog even door de zeer dichte mist door het stadje. Gelukkig wijst een local de weg naar de markt anders hadden we deze zeker niet gevonden. We eten bij Buffalo Bell een werkelijk formidabele pasta maaltijd. Dan is het hoog tijd om te gaan slapen. Helaas blijkt het hotel bijzonder gehorig en de kamers naast ons zijn gevuld met luidruchtige Vietnamezen. De oordopjes komen weer eens goed van pas.

14 april. We worden om 4.30 uur wakker van kakelende Vietnamese vrouwen in de kamer naast ons. Met moeite draaien we ons nog een keer om. We ontbijten bij Buffelo Bell die ook prima omeletjes kan maken. We twijfelen een beetje aan onze route naar Pho Lu. Er moet een weg zijn langs de rivier, die op twee kaarten en google maps staat, maar op twee andere kaarten staat deze niet. We gaan informatie inwinnen bij het toeristenbureau, helaas alleen gespecialiseerd in toertjes. Klantonvriendelijk staan ze ons te woord en ze kunnen ons ook niet verder helpen. Omdat dit toch een hele mooie route moet zijn en we anders dezelfde weg als gisteren omlaag moeten, gokken we het erop. De route is fantastisch. De nevel is voor een groot deel weggetrokken en de uitzichten over de valleien met terrassen is geweldig te noemen. We komen heel veel fleurige volkeren tegen die zich voornamelijk ter voet verplaatsen. 

We dalen heerlijk en het fietsen gaat bijna vanzelf. We stoppen regelmatig voor een foto. De 40.000 dong die we moeten betalen om de dorpjes te mogen zien vinden we een beetje belachelijk. We doen het toch maar aangezien we de kans niet willen lopen halverwege teruggestuurd te worden. We zakken terug naar 1000 hoogtemeter. In Ban Den moeten we even goed zoeken. Uiteindelijk hebben we de goede weg gevonden en begint een afdaling van nog eens 600 hoogtemeters. Dan komen we bij de T-splitsing waar we de weg op moeten die soms wel en soms niet op kaart staat. Hij is er wel, maar in erg slechte staat. Het is modder, steen, singletrack en op sommige plekken wordt gewerkt aan de weg. We gaan de weg proberen te volgen en dit lukt wonderwel goed. Dan naar vier kilometer zwoegen, gaat het mis. Een deel van de rotswand is waarschijnlijk naar beneden gekomen en blokkeert de weg.

Er zit niets anders op dan weer terug te gaan en een andere weg te kiezen. We kiezen er nog voor om op de T-splitsing de andere weg een stuk te volgen. Dan zien we dat we nog veertig kilometer moeten, het aantal gehuchten klein te noemen is en we weer flinke hoogtemeters moeten maken. Omdat het al twee uur is, er wederom mist op komst is en we geen zekerheid kunnen krijgen dat de weg daadwerkelijk doorloopt, maken we de lastige beslissing om terug te keren richting Sa Pa. Behalve een tegenvaller betekent dit ook fors klimmen. De 600 hoogtemeters terug naar Ban Den worden in anderhalf uur geslecht. In het dorp kiezen we ervoor om de vijftien resterende kilometers met een busje terug te doen omdat we het voor het donker zeker niet gaan redden. Terug in Sa Pa kiezen we een ander hotel, minder gehorig en met waterslang om de smerige fietsen af te spuiten. We gaan weer eten bij Buffalo Bell en passen wat mutsen van verschillende volkeren. Oja de kaartjes van 40.000 dong om de volkeren te mogen bezoeken hebben we niet nodig gehad.

15 april. De tweede poging om van Sa Pa via Pho Lu naar Bac Ha te gaan, nu via de weg die we twee dagen terug met veel moeite beklommen hadden. Wederom een ontbijtje bij Buffalo Bell, die ons als vaste klanten nog trakteert op twee bananen. Het weer is heerlijk zonnig en niet te warm. Het afdalen, gaat heerlijk snel en we stoppen af en toe om foto’s te maken. Terwijl we foto’s maken van een mooie waterval komt er mist opzetten. We zijn precies op tijd.

Door ons fiets-stop-ritme rijden we gelijk op met een vrachtauto. De chauffeur begint ons na de tweede keer elke keer te groeten. We komen veilig in Lau Cay. Hier pauzeren we in een klein park en worden we op foto gezet met een mobieltje vanaf halve meter door een local. Volgens de route moeten we nu een weg volgen tussen de rivier en het spoor. Helaas kunnen we deze niet vinden. Tegen de zin van Erwin volgen we hoofdroute 4e. Deze is 8 baans strak asfalt langs lelijke overheidsgebouwen. Na een aantal kilometer wordt deze na een T-splitsing vierbaans. Het asfalt wordt minder. Na de volgende splitsing blijft er een enkelbaans, door veel zware zandauto’s stuk gereden weg over. Losse stukken asfalt, gaten gevuld met stenen, veel modder en plassen worden ons deel. Toch vinden we dit veel leuker dan drukke en strakke stukken asfalt. We passeren een brug die zowel voor treinen als voor wegverkeer gebruikt wordt en na 35 kilometer komen we aan in Pho Lu. Met handen, voeten en vooral mooie tekeningetjes reserveren voor komende maandag een trein. Aangezien we morgen een markt willen zien en het te laat is om nog door te fietsen naar Bac Ha, gaan onze fietsen op een bus. Op het busstation plukken de mensen aan Rhianne alsof ze een buitenaards wezen is. De weg slingert naar boven aangezien Bac Ha op 900 hoogtemeter ligt. We besparen ons een fikse klim. Wij hebben de afgelopen dagen genoeg geklommen. In Bac Ha stoppen we bij een gezellig uitziend hotel, Ngân Nga genaamd. Dit bestaat uit een duur nieuw deel en een wat goedkoper oud hotel. We kiezen ondanks een wat vochtige kamer voor de goedkoopste oplossing. Helaas blijkt als we willen douchen, er geen waterdruk te zijn. De hoteleigenaar gaat dit oplossen. Dan eerst maar even het dorp verkennen. Dit stelt weinig voor. Terug in het hotel ontmoeten we de Nederlanders Joke en Leon en samen kijken we naar een Vietnamese dansshow die ‘s avonds gegeven wordt bij het hotel.

16 april. Naar de markt in Can Cau. We willen gaan fietsen, maar de korte route op onze kaart is volgens onze hoteleigenaar geblokkeerd of bestaat niet. Gelukkig gaan Joke en Leon met de auto en mogen we meerijden. Ongeveer een uurtje rijden we over een hele slechte weg met ook nog wegwerkzaamheden. Vlak voor we in Can Cau ingaan, komen we al veel lokale mensen tegen. Hierbij ook veel Flower Hmong, de minderheidsgroepering die in dit deel van Vietnam erg veel voorkomt. Zij hebben hele felle gekleurde kleren aan. De markt is klein, fleurig en als wij om negen uur aankomen, nog bijna zonder toeristen.

We kopen van een lokaal vrouwtje een gedragen Flower Hmong kindertruitje voor 10.000 dong, werkelijk een koopje. Tegen de tijd dat de markt over zijn hoogte punt heen is arriveren de georganiseerde toertjes uit Sa Pa. Wat zijn wij blij dat we die zo min mogelijk gebruiken. Op de terugweg maken we nog wat landschapsfoto’s en onze chauffeur brengt ons bij een Hmong familie thuis. Hier proeven we van de zelfgestookte maisjenever, die prima smaakt en laten we onze familiecollage zien.

Als we terug zijn in Bac Ha lijkt het of alle toeristen van Vietnam in het hotel zijn aangekomen. Het is echt heel erg druk en de bussen met toeristen blijven maar komen. Morgen is namelijk de markt in deze stad. In de middag gaan wij uitrusten en foto’s uitzoeken. Victor, de zoon van de hoteleigenaar heeft het goed met ons voor. Aangezien we gisteren wat problemen hadden met de waterdruk krijgen we nu een andere kamer. We kunnen voor het zelfde geld verhuizen naar het nieuwe deel van het hotel. Dit aanbod nemen we graag aan. De kamer is namelijk eens zo ruim, niet vochtig, heeft een flatscreen en stortdouche, of te wel is een grote upgrade. Alleen het bed is wat harder, maar dat is geen probleem.

17 april. Markt in Bac Ha. We staan op advies van de hoteleigenaar om 7.00 uur op, zodat we de meeste toeristen mislopen. Helaas blijkt dit toch nog te laat en zijn er al heel wat toeristen present. Gelukkig is de markt erg groot zodat de toeristen zich kunnen verspreiden. Behalve een groot aantal souvenirs stalletjes (iedereen verkoopt wederom hetzelfde en heeft meerdere kramen), bestaat de markt uit eetstalletjes, van alles en nog wat voor de lokale bevolking en een dierenmarkt. Er worden buffels verkocht voor 1000 dollar per stuk, paarden, kippen en honden. De kleine honden als huisdier en de grote om te eten… We kopen een rokje voor onder het flower Hmong truitje wat we gisteren gekocht hebben. Verder struinen we wat af. De middag wordt besteed aan het uitzoeken van de foto’s, zodat we weer wat in de gallery kunnen zetten. We lopen nog een rondje tot de schemer om te zien hoe de afbraak van de markt gaat.

Dan gaan we weer eten in het vertrouwde hotelrestaurant, wat ondertussen zo goed als verlaten is met toeristen. Deze keer krijgen we gratis pannenkoeken en stukjes watermeloen. We gaan vroeg slapen.

18 april. Vandaag staat het in het teken van de laatste fietsdag met onze eigen fietsen. We hebben de weg al een keer gezien vanuit de bus, dus we weten ongeveer wat ons te wachten staat. Eerst wat klimmen en dan een lange soms wat steile afdaling over redelijk goed asfalt. Het laatste stuk zal glooiend het dorp in gaan van waar we ‘s avonds met de trein verder gaan. We gaan eerst ontbijten en dan de tassen inpakken. Wanneer we de fietsen aan het opladen zijn begint er een bruiloftsfeest in het hotel. De bruid ziet er prachtig uit, in het wit! Het lijkt net of van Aziatische vrouwen allemaal modepoppen gemaakt kunnen worden. Na afscheid te hebben genomen van Victor, zijn we er klaar voor.

De afdaling is prachtig; lekker zonnetje, uitzicht over bergtoppen, rijstvelden en af en toe komen we wat etnische mensen tegen. We maken nog wat laatste foto’s met de fietsen en we zijn veel te snel beneneden. Om de tijd te doden zoeken we een rustig plekje op vlakbij de rivier. Hiervoor fietsen we over een mooi pad tussen het spoor en de rivier door. Soms wat stukken betonpad, maar verder aangestampte grond gemengd met basaltstenen. Onder bananenbomen zoeken we de rest van de foto’s uit. Oef, we hebben er wel erg veel gemaakt. Tegen het eind van de middag fietsen we terug naar het dorp en gaan naar een van de weinige hotels die het plaatsje rijk is. Met handen- en voetenwerk krijgen we het voor het elkaar een heerlijke warme douche te krijgen zonder een kamer te boeken. We verwachten de hoofdprijs te moeten betalen, maar volledig tegen de verwachting in, is het nog gratis ook. Na een aantal verse stokbroden te hebben gescoord bij de bakker, gaan we naar het station. We moeten nog een aantal uurtjes wachten voor de trein gaat en we genieten van heerlijke verse noodlesoep. Bij het kopen van een fietskaartje wordt het erg onduidelijk waar we moeten uitstappen en waar onze fietsen er uit gaan. Soms is taalbarrière lastig. In de coupé luisteren we naar onze muziek afgewisseld door het roggelen van een Vietnamees. Wat een smerige gewoonte is dat.

Het is rond 05.00 uur dat we 19 april wakker worden. Aangezien we nog steeds niet weten waar we er precies uitmoeten vragen we het nog maar een keer na. Uiteindelijk worden onze fietsen twee stations voor Hanoi centraal in het 10 kilometer verderop gelegen stadje Gia Lam uit de trein gezet. Ondanks dat wij een kaartje hebben tot Long Biên (één halte voor centraal) stappen we ook maar uit. Dan blijkt dat alle bagage op dit station wordt uitgeladen. Wij snappen het nu nog steeds niet. We fietsen over de  Chuong Duong spoorbrug terug naar de stad. Ook een belevenis samen met honderden scooterrijders.

Rond half 8 komen we aan bij het huis van Jan en Brieke. We beslissen om het in de morgen lekker rustig aan te doen. We plaatsen de foto’s in de dropbox en gaan nog even de stad in om een laatste souveniertje te kopen. ‘s Avonds nog wat kletsen met Jan en dan naar bed.

Geplaatst in Uncategorized | Reageren uitgeschakeld

Tijd om te relaxen

Geplaatst op 17 april 2011 door Rhianne en Erwin

7 april. Aangezien het gisteren nogal gezellig en uiteindelijk laat was hebben we wat moeite met opstaan. Pas rond half 11 komen we aan bij de Chinese ambassade om ons visum aan te vragen. Dit blijkt best lastig. We moeten een aantal documenten overleggen zoals een uitdraai van de reisverzekering en geboekte hotels in het Chinees. Die hebben we niet. Om tien voor elf worden vriendelijk doch dringend verzocht de ambassade te verlaten omdat deze om elf uur sluit. We beslissen om het visum via één van de vele tourbureautjes in de stad te regelen. De rest van de dag vullen we met het slenteren en fietsen door de stad. Het zoeken van een plekje voor de fietsen is bijzonder lastig. Overal staan scooters geparkeerd maar wij worden weggestuurd. Uiteindelijk biedt een betaalde stalling uitkomst. We kopen wat leuke snuisterijtjes en genieten van het eten van de straatstalletjes. Erwin gaat nog even langs een Thaise kapster, die hem met angstige precisie, voor nog geen twee euro, weer voorziet van een kort koppie. De avond wordt besteed aan plannen en beslissingen maken voor de China tour. We dubben al wat langer over het vervolg van onze tour. We staan voor de lastige keus, meer dagen in Noord Vietnam of meer reisdagen in China. Ook moeten we de knoop doorhakken of we verder gaan met of zonder onze fietsen. Het resultaat is voorlopig als volgt: we starten morgen met een tweedaagse tour naar Halong Bay. Na een voorbereidingsdag in Hanoi gaan we dan naar het noorden voor een meerdaagse fietstocht in de buurt van Sa Pa. Dan verlaten we via Hanoi Vietnam en gaan naar China. We hebben hier een aantal bestemmingen moeten skippen waaronder het pandareservaat in Chengdu. We gaan alleen nog naar het uiterste zuiden van China met de reisrichting naar Hong Kong. Alleen op deze manier blijft het voor ons aantrekkelijk bereisbaar. We beslissen zonder de fietsen door te gaan, dus deze worden In Hanoi verkocht.

8 april. Een tweede dag in het gezellige oude centrum van Hanoi. Vandaag boeken we een tour naar Halong Bay en proberen een glimp op te vangen van de zieke, zeldzame reuze schildpad in het Ho Hoan Kiem meer. Van deze schildpadsoort leven er nog maar zes op de hele wereld. Het dier wordt vereerd omdat volgens een legende een reusachtige schildpad in het meer, in de vijftiende eeuw het zwaard opeiste waarmee koning Le Loi de beslissende slag tegen de Chinezen had geleverd. Toen de schildpad het magische wapen had ontvangen, verdween hij ermee onder water. Nu wordt het dier verzorgd op een eiland in midden van het meer. Als we verder gaan zien we waarschijnlijk een van de mooiste voorbeelden van ultiem vervoer op een scooter. Een compleet nieuwe diepvries wordt van A naar B gebracht. In de avond gaan we samen met Jan en Brieke uit eten bij een lokaal restaurant. Verschillende Vietnamese gerechtjes worden geprobeerd. Tot onze grote verwondering blijkt al bij de tweede ronde het Hanoi bier van tap op te zijn. We lopen zelf maar naar de koelkast om flesjes bier te pakken, aangezien de kelner ons niet begrijpt dat we hierop over willen.

9 april. Om half 8 vertrekken we in de richting van Halong Bay. De bustrip van 160 kilometer, duurt door de slechte weg en drukte in de vele dorpjes lang, bijna vier uur. Onderweg stoppen we nog even voor een pauze en we bezichtigen de fabricage van marmeren beelden. In de haven van Halong Bay ligt onze fantastisch mooie oude boot.

De lunch in prachtige eetzaal is bijzonder aangenaam. We worden ondergedompeld in voor ons ongekende luxe. Na de lunch is het tijd om te relaxen aan boord en te genieten van het uitzicht om ons heen. Het unieke karstgebergte, wat op de werelderfgoedlijst staat, bestaat uit 1963 kalkstenen eilanden, omringt door strak blauw water, is van ongekende schoonheid. Na twee uur varen gaat het anker uit en kunnen we met een kajak door een drijvend dorp varen.

Terug bij de grote boot varen we naar een baai waar we voor anker gaan. We genieten van een schitterende zonsondergang. Uiteraard gaan we zwemmen. Als enige wagen wij de sprong van de zes meter hoge bootreling, in het koude en zoute water. Het water is niet warmer dan 16 graden en aangezien Rhianne voor de foto’s van Erwin wat langer in het water is, voelt ze zich een ijsblokje. Na een heerlijke douche is het tijd voor een overweldigend diner. Dit bestaat voor een groot deel uit seafood, waar onder overheerlijke verse krab, kwal en schaaldieren. Ook de presentatie is van grote schoonheid.

Als we klaar zijn gaan we een poging doen om kwallen te vangen met een vishengel. Met alleen een gekleurde haak, dus zonder aas, is het alleen een kwestie van ingooien en ophalen. Al vrij snel hebben we gezien dat dit niet zo leuk is. We vragen om wat aas zoals garnalen of brood. Onze gids komt terug met schaaltje en we proberen het. Het blijken stukjes kipfilet te zijn en waarschijnlijk omdat kippen hier niet zwemmen, vinden de vissen dit niet lekker en bijten dus niet. De derde poging wordt met een schepnet. Na een halfuur heeft Erwin eindelijk zijn zin. Een vinger groot visje zwemt zijn net in. Dan is het tijd om naar de kamer te gaan. Voor we gaan slapen genieten we nog even van het uitzicht in de, door de boten vrolijk verlichte, baai.

10 april. We hebben om half acht ontbijt aan boord. Wij willen iets van zonsopgang zien dus we beslissen de wekker om zes uur te zetten. Met de nodige moeite lukt het Erwin wakker te worden en naar buiten te gaan. Rhianne draait nog een keer lekker omdat ze het te bewolkt vind om mooie zonsopgang te kunnen zien. Erwin vindt een mooi plekje op een relaxstoel op het achterdek, vanwaar het prachtige ochtendgloren op het water en tussen de bergen wordt aanschouwd. Maar al snel vallen de ogen weer dicht gaan. Pas wakker is hij als een staflid met een stok het terraszeil van water ontdoet. Dit gebeurd nog al amateuristisch waardoor met de stok door het zeil wordt geprikt. Resultaat een nat staflid. Om 7.00 uur maken we ons alsnog klaar voor het ontbijt. Ook dit is van hoge kwaliteit. Na het ontbijt varen we met onze kleine taxiboot naar de dichtbij gelegen grotten. Deze worden niet voor niets ‘amazing caves’ genoemd. De grot bestaat uit drie kamers van verschillende grote. De grotten zijn binnen mooi verlicht. Het heeft een hele grove structuur met vele stalagmieten en stalactieten. Een maal uit de grot genieten van een fantastisch panorama van een berghelling. Voor we het bootje weer opstappen, zien we nog een tweetal aapjes. We aanvaarden de terugvaart naar de haven van Halong Bay. We relaxen nog wat en wisselen adresgegevens uit met Matt en Danae uit Seattle en Jutta en Jochen uit Hannover. Hele gezellige koppels waar we gedurende de trip mee opgetrokken zijn.

De vier uur durende terugreis naar Hanoi gaat best snel. We hebben nog even de mogelijkheid om de voortgang te zien van de marmer beeldkunstenaars. Aangezien Jan en Brieke een weekje met de motor op stap zijn, hebben we hun huis voor ons alleen. We proberen nog een trein te regelen richting Sa Pa. Helaas voor morgen geen mogelijkheid, dan de 12e maar. ‘s Avonds brengen we onze ouders op de hoogte van onze voortgangen via Skype en feliciteren we Rhianne haar vader alvast met zijn verjaardag.

11 april. Een weinig tot niets doen dag. We slapen eerst lekker uit. We hebben mazzel aangezien de bouwvakkers die we verwachtten niet komen opdagen. We gaan ons daarna verdiepen in de mogelijkheden van Indonesië. Ook dit land is ontzettend groot, dus daar moeten we nog de nodige tijd insteken en eitjes over leggen. De fietsen krijgen een grondige schoonmaakbeurt en we bepalen de fietsroute voor de omgeving van Sa Pa. In de avond gaan we weer eten in het buurtrestaurant. De gesteldheid van het bier was nu nog ernstiger, aangezien er alleen warme flesjes voorradig waren. Ach, een ijsblokje doet wonderen volgens de Vietnamezen.

Geplaatst in Uncategorized | Reageren uitgeschakeld