5 mei. We kunnen rustig aan doen aangezien onze trein naar Hengyang pas om 14.00 uur vertrekt. We kopen nog wat voedsel voor tijdens de treinrit. Het goede perron zoeken gaat ook deze keer simpel. Op het perron beginnen de Chinezen om ons heen steeds sneller te lopen, geen idee waarom. De hardseats met stofje van coupé nummer vijf worden onze vriend voor de komende zeven uur. Onze coupé chef is een hardwerkende man, die behalve de afvalschaaltjes leegmaken, ook de vloer veegt en dweilt waarbij iedereen de voeten van de vloer moet doen. Het landschap is veelal hetzelfde, veel rijstvelden afgewisseld door heuvels en een aantal flinke bergen op de achtergrond. Plaatsjes waar we stoppen hebben vaak miljoenen inwoners, zonder dat ze bekend zijn en het enige wat vanuit de trein opvalt, is dat de meeste ramen van huizen voorzien van complete kooien. Niet gek dat China zoveel staal verbruikt! Als Erwin de computer opstart om vast het verslag bij te werken hangen verschillende Chinezen over de bank om te zien wat er gebeurd, wat interessant zijn we toch! Ook de treinverkoper laat zijn gezicht weer zien. Deze keer kunnen we eigenaar worden lichtgevende draaitollen en stuiterballen en zeesterren voor het diner. We kunnen ons beheersen en passen. Als de treinrit vordert en de kinderen beginnen te jengelen, treed Koen op als vermaker. Natuurlijk trekt hij niet alleen van de kinderen veel bekijks. Om half negen, het is dan hartstikke donker, arriveren we in Hengyang, gelegen in de zuid Hunan provincie. In een wildvreemde stad, met alleen wat namen van hotels, maar zonder kaart gaan we op zoek naar een plek om te slapen. Op het plein voor het station is het hartstikke druk met mensen die Tachi beoefenen. Op een hoog gebouw staat een gigantische discospot en uit enorme boxen komt de muziek. Niets is te gek hier. Helaas geen Engels sprekende Chinezen en ons Chinees vertaalde briefje begrijpen ze niet. Dan maar op de bonnefooi. Het eerste de beste hotel gaan we binnen. Ondanks dat het er luxe uitziet spreekt de staf geen woord Engels. De goedkoopste kamer is volgens de prijstabel 15 euro en dat is zeker drie keer zo duur als onze slaapplaatsen normaal in Azië. Bij gebrek aan anders willen we het doen en dan is er de taalbarrière. Als we willen betalen blijkt het bedrag twee keer zo hoog en ze wijzen op twee personen. Oef, dat is wel erg duur. We proberen af te dingen en dat schiet niet op. Om een lang verhaal kort te maken. Via telefonisch contact met een Engels sprekende vriend van de hoteleigenaar blijkt dat we 30 euro borg moeten betalen voor de sleutel, naast de kamerhuur. Oké, probleem opgelost maar we zijn dan wel een uur verder. We slapen in een kamer die alle luxe heeft van een zakenhotel en dat is lang geleden. Klein minpuntje zijn de fluitende treinen die regelmatig langs razen en voor het nodige geluid zorgen.

6 mei. Aangezien het gisteravond weer eens later geworden is dan de bedoeling was, slapen we een beetje uit. We plaatsen nieuw leesvoer op de website en Rhianne begint in een nieuw boek. Ze is opeens verslaafd geraakt aan lezen. Altijd beter dan shoppen… Rond het middaguur wandelen we de stad in. Onder de grote brug blijkt een spoorlijn te lopen en daar komen we pas achter als er een trein passeert, best vreemd om te voelen. Zoals een goede stad voor miljoenen inwoners betaamd heeft ook Hengyang de nodige shopvoorzieningen. Dit is voor Koen erg gunstig aangezien hij nog steeds op zoek is naar een Chinese puzzel van duizend stukjes met een Boeddha afbeelding. Helaas, we struinen weer heel wat af door soms wel 7 verdiepingen tellende shoppingmalls maar geen puzzels. Ook moeten we nog pinnen en dat blijft lastig voor ons in China. We krijgen er met z’n allen een beetje vermoeide hoeven van. We gaan wat ontspanning zoeken in het grote stadspark. Met allerlei achtbanen, draaimolens en andere attracties vooral erg leuk voor kinderen. Er blijkt ook nog een mini dierentuin in het park te zijn en dan hebben we het zowel om de omvang van het park als ook de hokken van de aanwezige dieren. Deze zijn vaak niet groter dan een paar vierkante meter.

De dieren vervelen zich, bij gebrek aan speeltjes dood en sommige zien er slecht uit. Ook zitten de meeste dieren alleen. Vooral het aanzicht van de beren, leeuw en tijger is schrijnend. De panda heeft het nog het beste voor elkaar, alleen met een groot buiten- en binnen verblijf. Een paar Chinezen zorgen voor wat vertier bij de nijlpaard door hun handen door het hek te steken en hem te aaien… Na een uurtje hebben we genoeg gezien en wandelen terug naar het station wat in de buurt is bij ons hotel. Met wat hulp krijgen we het voor elkaar om kaartjes te kopen voor de hogesnelheidstrein naar Guangzhou. Ze zijn ook nog zo vriendelijk om aan te wijzen waar het treinstation zich bevindt waar de trein vertrekt.

7 mei. We staan extra vroeg op om nog even foto’s te maken bij de spoorbrug. We hopen daar een hogesnelheidstrein te spotten aangezien het station daar in de buurt is. Helaas blijkt dit niet het geval te zijn en gaan we dus ook twijfelen aan de plek van het treinstation. Ook de bus die naar het station moet gaan ontbreekt. We vragen een aantal mensen in ons beste Chinees (handen, voeten en een briefje met de Chinese naam) naar de weg. Ze wijzen allemaal een andere kant op. We vragen aan twee scooterrijders de weg en spreken af dat ze ons voor 18 yuan brengen. Op een elektrische scooter, zoals er hier veel meer zijn, gaat het prima. Halverwege de weg gaat het echter mis. Onze scooterrijders nemen allebei een andere weg en dat is één van de weinige dingen die we echt niet willen. We verliezen elkaar uit het oog in een stad met zeven miljoen inwoners, waarvan waarschijnlijk maar een paar procent een begrijpelijke taal spreekt. Gelukkig, het blijkt dat de scooter van Rhianne niet tegen de steile brug op kon en we zien elkaar 10 mindere minuten later weer terug. Het treinstation, wat speciaal gemaakt is voor de hogesnelheidstrein, blijkt 15 kilometer uit het centrum van de stad te liggen. Als we arriveren, vragen onze rijders ineens 80 yuan, dit vinden we een beetje te veel van het goede en doen we dus niet. We hebben nog vijf minuten voor onze trein vertrekt en haasten ons het station in. We zien onze trein nog net wegrijden. Als we staan te wachten op een volgende raast een trein met ruim 300 km/h door het station. Machtig om te zien, maar het gaat te snel om een filmpje te maken.

De treinen op de verbinding tussen Wuhan en Guangzhou behoren tot de snelste ter wereld. Op delen van het traject rijden we 334 km/h, in dienst de hoogste snelheid. De 600 kilometer worden in twee uur gedaan. In de trein is te zien hoe hard gereden wordt maar verder is er weinig van te merken. Het is bijzonder hoe het weer onderweg veranderd. We starten met warmte en zon, onderweg zien we regen met overstromingen tot gevolg en bij aankomst is het bewolkt met wat zon en regen. Guangzhou is duidelijk meer ingesteld op Engels. De metro is tweetalig, net als de meeste bussen. Ook de bevolking spreekt meer Engels, waardoor het vinden van een hostel eenvoudig is. Het begin van de middag wordt besteed aan het boeken van een hostel in Hong Kong, we hebben geprobeerd om via couchsurfen een leuke plek te vinden, maar dit is tot op heden niet gelukt. Voor twee yuan gaan we met bus 1 naar het centrum van de stad. We ondernemen een nieuwe puzzel poging voor Koen. Navragen in verschillende shoppingmalls brengt ons uiteindelijk op de 7^e etage in een speelgoedwinkel. Hier vinden we eindelijk de eerste puzzel van 1000 stukjes. In het zelfde centrum zit ook een gigantische supermarkt waar ook van over de hele wereld geïmporteerd eten te koop is. Uitgeshopt gaan we eten bij Lucky Macau de pasta smaakt prima, alleen jammer van de bijzonder gladde vloeren. Het uitzicht op de verlichte bomen is ook erg mooi.

8 mei. We maken ons op om op tijd te vertrekken naar Hong Kong. De trein vertrekt vanaf station Guangzhou Oost, dus eerst nog een stukje met de ondergrondse. Samen met vele Chinezen stappen we in de 100 meter lange metro. Een kaartje kopen is niet moeilijk, alleen blijkt de prijs 20 yuan hoger dan verwacht. Aangezien we net niet genoeg geld meer hebben moeten we helaas een briefje bestemd als souvenir uitgeven. We gaan direct door de douane dus de trein wordt 120 kilometer niemandsland. Bovenin de iets wat koude dubbeldekstrein rijden we richting Hong Kong. Het metershoge hek bij de grens staat voor ons open en al snel verschijnen de eerste wolkenkrabbers. Op Hung Hom station stappen we uit en zetten de eerste stappen in Hong Kong. Het straatbeeld wordt gedomineerd door dubbeldeksbussen en taxi’s die allemaal links rijden, uiteraard omdat deze plaats een Britse kolonie is geweest. Het is weer even omschakelen. Al snel lopen we vast op drukke wegen die we niet kunnen oversteken. Bewust, want  Hong Kong heeft vele passages zowel ondergronds als boven de weg langs. We passeren een openlucht winkelpassage die volledig rook vrij is, dit blijkt op meer plekken in de stad te zijn. De bewegwijzering is erg goed en het is dan ook niet moeilijk het gebouw van ons hostel te vinden. Alleen dan is het even zoeken aangezien het gebouw is opgedeeld in meerdere blokken en elk blok meerdere questhouses over verschillende verdiepingen heeft. Er zijn voor zover we hebben kunnen tellen 12 liften. Wij moeten naar 11 hoog en dan is het best handig dat de ene lift de even en de andere de oneven nummers doet.

Onze kamer is als de meeste lowbudgetkamers in Hong Kong, bijzonder klein. Niet meer dan vijf vierkante meter, inclusief badkamer hebben we tot onze beschikking. Het is er wel erg rustig en schoon, de thee en het internet zijn gratis en er is een gezamenlijke koelkast.

28 april. Voor vandaag weinig op de dagplanning. We verdiepen ons in Hong Kong en Indonesië. In de middag trakteren we ons op een zelfgemaakte fruitsalade met yoghurt en een gebakken eitje uit een straatstalletje. We kijken nog even bij een vuurwerkceremonie (lees het afsteken van een aantal rollen duizendklappers) bij de opening van een winkel. Wat een herrie, maar wel weer een leuk filmpje. Het meest spectaculaire komt uit het avondprogramma als we naar de voorstelling Impression Sanjie Liu gaan. Een openluchtshow op de Li rivier met veel licht, 600 figuranten en gemaakt door dezelfde persoon die ook de opening van de Olympische spelen in Beijing bedacht heeft. We gaan met een klein groepje en voor het eerst mogen we achter een mooi vlaggetje aanlopen van een gids. Er wordt veel gedanst en gezongen.

De lichteffecten zijn soms fenomenaal, waarbij ook het omliggende gebergte regelmatig opkleuren. Na afloop van de show die bijna een uur duurt, genieten we nog even na. We hebben mazzel, ondanks dreigende regen hebben we de uitgedeelde regenponcho’s niet nodig gehad.

29 april. Het heeft vannacht flink geregend, hierdoor is het buiten flink afgekoeld. Het drupt nog steeds een beetje maar dat maakt voor de volgende missie niet uit. Koen heeft ons namelijk gevraagd of we babi pangang kunnen gaan maken en dan eten, dit is namelijk een opdracht van hem. Van onze kamerverhuurder horen we dat babi pangang hier niet zo genoemd wordt, maar dat het gewoon varkensvlees in zoetzure saus heet. We krijgen een recept en gaan hiermee naar een restaurant wat ook kooklessen geeft. Zij blijken hun eigen babi pangang te maken, dat is natuurlijk ook goed. Samen met nog zeven andere mensen gaan we aan de slag. Behalve de babi pangang maken we ook dumplings en gestoofde aubergine met paprika en chilisaus. We gaan eerst naar de markt, waar ze behalve onze ingrediënten ook vers honden- en kattenvlees verkopen. Als Erwin een foto wil maken van deze situatie wordt hij door een verkoopster bekogeld met stukjes vlees. Zo makkelijk krijgen ze ons niet weg, zie hier onder:

We shoppen snel verder en verlaten dan de markt. Het komende uur staat in het teken van het snijden van alle verse ingrediënten. Hiervoor krijgen we een groot slagersmes en snijplank. Het snijden van het vlees, de ananas, de komkommer en de paprika voor de babi pangang laten we aan Koen over. Als we de gestoofde aubergine klaar hebben eten we deze eerst op. Bij iedereen smaakt deze net even anders. Het frituren van het gemarineerde varkensvlees en het verwarmen van de saus helpen we even, aangezien we de 120 graden warme pan iets te veel van het goede vinden voor Koen. Uiteraard mag hij wel de finishing touch doen. Trots smikkelen het overheerlijk eindresultaat op, samen met de eerder gerolde dumplings. Het rollen van de dumplings was nog best een lastig klusje. In de middag bereiden we het vervolg van de China reis voor.

30 april. Koninginnedag in Nederland. Voor ons niet, helaas is de ambassade te ver weg. Wij beslissen om een dag langer in Yangshuo te blijven om tickets te boeken voor onze trip in Indonesië. Aangezien Rhianne tussendoor al het een en ander heeft opgezocht wat ze wil en Erwin nog niet, gaat hij met de netbook aan de slag. Rhianne koopt een Nederlands boek bij een bookshop. Samen strijken we neer in een restaurant met Wi-Fi. Gewapend met een flinke pot thee en een waterig zonnetje vermaken we ons een paar uur. We kopen tussendoor nog lekkere Chinese Bapao voor een Yuan per stuk. Heel wat informatie wijzer, Erwin met lasogen van de laptop en Rhianne volledig door haar boek heen, stoppen we aan het eind van de dag. Kort voor we weggaan zie we bamboeverkopers op een matje en schoonmakers met oranje hesjes. Zo hebben we toch nog een beetje Koninginnedag gevoel.

Ons avondeten is als bij de Nederlandse Chinees, veel te veel, maar dan stukken goedkoper (nog geen twee euro totaal). Helaas blijkt Simon toch minder vriendelijk dan we verwacht hadden. Omdat we een nacht langer blijven moeten we ineens veel meer betalen voor onze kamer. Dat we al een week daar gezeten hebben doet er niets aan af. De kamer is namelijk van zijn vriend… Tenslotte het voorlopige Indonesië programma komt er als volgt uit te zien: we starten twee weken op Noord Sumatra waar we een trekking willen doen naar de orang-oetans en naar het Toba meer. Daarna vliegen we met een nog nader te bepalen tussenstop naar Menado op Sulawesi. Daar willen we gaan duiken en in ruim een maand het eiland verkennen. Via Bali vliegen we dan naar Singapore waar we ons wereldticket naar Australië weer oppakken.

1 mei. Vroeg uit de veren om tickets te boeken, aangezien gisteren de website van AirAsia vastliep. Met de nodige moeite lukt het boeken alsnog. Dan snel onze tas pakken en naar het busstation. Na een week Yangshuo gaan we onze reis verder vervolgen in Ping An of Chengyang. We weten ondertussen wat meer gewoonten in China. Politieauto’s rijden hier altijd met zwaailichten aan, infuusstokjes uit het ziekenhuis bestaan hier uit bamboestokjes en prijzen in restaurants liggen in het weekend soms wel 50% hoger. Zoals verwacht staat een bus klaar. Onderweg pikken we nog zoveel Chinezen op, dat het gangpad helemaal vol zit. Pas rond één uur, veel later dan onze bedoeling was, komen we in Guilin aan. We beslissen om morgen pas verder te reizen en hier een hostel te zoeken. Het flower hostel wat in de buurt van het busstation zit blijkt een goede gok om de regenachtige middag door te brengen. We lezen, skypen en internetten wat. Als het aan het eind van de middag droog wordt gaan we de stad nog even in. Guilin is een typisch Chinese stad. Het centrum heeft behalve de twee torens, in het water, van het park weinig te bieden. Een mooie foto van de torens is ook uitgesloten door het foei lelijke gebouw erachter. We wandelen nog even langs een aantal marktkraampjes die neergezet zijn vanwege de “dag van de arbeid”. Zo hebben wij toch nog een soort verlate Koninginnedag. Terug in het hostel ontmoeten we Kirby en Tony uit Amerika.

2 mei. We staan vroeg op om de bus te pakken. Gewapend met een briefje uit het hostel waarop in het Chinees staat waar we heen moeten en dat we kaartjes willen kopen, gaan we naar het busstation. Tot onze verwondering kunnen we de kaartjes hier niet krijgen. Er blijkt, aan de andere kant van de stad, nog een busstation te zijn (Qin Tan, bus 91 of 88 vanaf het treinstation) vanwaar ook lange afstandsbussen vertrekken. Een taxi moet 20 yuan kosten, aangezien de driver voor ons niet op de meter wil rijden. Dat vinden we wat te gortig, aangezien we horen dat het normaal 8 of 9 yuan moet zijn. Bij het treinstation staan vele verkopers voor lange afstandsbussen. We weten dat we te veel betalen maar uiteindelijk kosten twee tickets honderd yuan. De schade valt mee, in de bus horen we dat het voor de lokale Chinezen veertig per kaartje is. In de bus ontmoeten we Kevin, een Chinese jongeman die Engelse les geeft op een basisschool. Hij verteld ons dat het loon voor een leraar in China ongeveer 1100 yuan per maand is (circa 125 euro). Hij zoals veel Chinezen weinig kan sparen omdat ze elke middag traditiegetrouw “socializen”. Lees drinken en spellen spelen. Verdeeld over een jaar hebben ze ongeveer twee maanden vakantie. Maar soms valt een vakantie ook in een weekend of moet voor een aantal dagen vrij in het weekend door gewerkt worden. Kortom net even anders als bij ons. We komen aan in Sanjiang. In deze stad wordt veel nieuw gebouwd maar dan wel volgens oude traditie. Dit houdt in huizen en bruggen met een beton geraamte, maar volledig met hout afgetimmerd. Zo ook de gloednieuwe wind- en regen brug.

Modern in een oud jasje. We worden getrakteerd op een noodlesoep en Kevin brengt ons ook nog even naar het busstation voor de bus naar Chengyang. Deze busreis duurt een halfuurtje en voert door een prachtige bergachtige omgeving helaas wat nat door het druilerige weer. Dit plaatsje is bekend om zijn 76 meter lange regen- en wind brug uit 1912, zijn prachtige houten gebouwen en etnische volkeren. We vinden een plekje in, de door de Lonely Planet aanbevolen, Yang’s guesthouse en krijgen een houten slaapkamer. Helaas het lijkt erop dat het hotel van eigenaar veranderd is en er wordt geen Engels meer gesproken en geen tripjes aangeboden. Ook de service is flink verlaagd. Aan het eind van de middag is het droog en verkennen we het schilderachtige dorp. Nu is het dorp totaal nog niet toeristisch maar onze verwachting is dat dat binnen enkele jaren helemaal veranderd is. We eten voor het eerst bij een echt Chinees restaurant.

3 mei. Plan is om te gaan wandelen in de omgeving van Sanjiang. Vannacht heeft het flink geonweerd en het weer is instabiel. Tijdens het ontbijt regent het flink. En we bedenken ons net dat dit de eerste dag zal worden die in de regen gaat vallen. Maar dan, alsof de weergoden weten dat we willen wandelen, het wordt droog en dat blijft de hele dag zo. Er liggen verschillende dorpjes dicht in de buurt die met routebordjes staan aangegeven. Een goede kaart ontbreekt. De omgeving is heerlijk ontoeristisch en daar houden we van. In de dichtbij gelegen drumtoren van Ma’an kijken we naar traditionele zang en dans. Op vriendelijk, doch dringend verzoek, betalen we om de kleine wind- en regenbrug over te steken. Het geld wordt gebruikt voor onderhoud aan de brug en onze namen worden vereeuwigd in een steen. In het Yanzhai horen we vuurwerk afgestoken worden, niet geheel ongewoon in China, dus in eerste instantie negeren we het. Pas als meerdere dorpsmensen gaan rennen richting het geluid en ons die kant op wijzen versnellen we de pas. Een stoet van meer dan honderd mensen is op weg naar een huis en hebben allemaal draagmanden met geschenken bij zich. Een aantal manden is voorzien van rollen met duizendklappers en regelmatig worden deze aangestoken.

Nieuwsgierig gaan we het huis in en proberen te achterhalen wat gevierd wordt. Helaas dit lukt niet maar we krijgen wel een schaaltje met gepofte rijst in zoete (suiker) saus en nootjes. Net buiten het dorp bezoeken we nog een theefabriek. Niet heel gek wanneer bedacht wordt dat het overgrote deel van de landbouw hier bestaat uit rijst en thee. De productie ligt, als wij er zijn helaas stil, maar we worden uitgenodigd voor een kopje thee aan de speciale theetafel. Met de nodige rituelen krijgen we groene- en rode thee te drinken. We wandelen verder tussen de heuvels door en bezoeken verschillende dorpjes met allemaal hun eigen drumtorens. In tegenstelling tot de steden wordt bij de dorpjes nog slecht omgegaan met afval. Het wordt gestort in de rivier of verbrand zonder te scheiden. We beklimmen nog een heuvel van waar we een schitterend uitzicht hebben over de verschillende valleien met de dorpen. Het is voorjaar in China en dat betekend frisse kleuren, geuren en vooral veel bloesem. De, veelal draaiende waterraderen, zorgen niet alleen voor de bevloeiing van de velden, ze zorgen ook voor pittoreske beelden. Terug in ons dorp ontmoeten we Jesper en Marlieske uit Den Haag. Zij weten ons veel te vertellen over China. Van hen horen we dat door de droogte de meeste rijstterrassen bij Ping An leeg zijn en dus minder mooi te fotograferen. We beslissen dan ook de bestemming te laten varen aangezien wij ook al rijstterrassen hebben gezien rondom Sapa. Als we terug wandelen naar ons hostel staan we voor gesloten deur. Het lijkt erop dat we vergeten zijn. Met de nodige moeite kunnen we na hard rammelen alsnog via de zijingang naar binnen.

4 mei. Voor de tweede dag op rij worden we om half zes gewekt door het stampen van de Chinese bewoners van ons hostel. Ze doen niet erg hun best om zachtjes te doen. Ook het rochelen en spugen van deze mensen is minder aangenaam wakker worden. Dit gebruik wordt trouwens in dit deel van China nog wel erg veel toegepast. Na het ontbijt lopen we nog even door het dorp waar ook hard gebouwd wordt. Een graafmachine is bezig om stukken steen van een berg af te trillen. We kopen nog even een mooi bamboe muziekinstrument voor we naar de weg lopen om een bus te nemen. We rijden voor de prijs van de bus met een taxi mee, die ons netjes op het goede busstation brengt, het scheelt weer een wandeling. Nog wat typische en opvallende “China dingen”: ‘Baby en peuters dragen voor ze zindelijk worden vaak een broek met spleet en worden door de moeders op vaste tijden in “wc-houding” gezet. Als dat niet een methode is om snel zindelijk te zijn! Kleine kinderen lopen al met scherpe schoffels en spelen hier mee zoals wij een plastic schep gebruiken. Als we aankomen in Guilin, worden we door Aleric geholpen om terug te komen bij ons hostel en om treinkaartjes voor morgen te kopen. Hij blijft in het zelfde hostel slapen als wij en we maken nader kennis. Hij komt uit de buurt van Shanghai en studeert nu in Nanning. In ons hostel leren we ook Kelly uit London kennen. Met zijn vieren gaan we eten bij een lokaal tentje. We eten onze volgende Chinese specialiteit. Normaal gesproken kwaakt het, zwemt in het water maar het heeft geen vleugels. Het smaakt, net als de andere gerechtjes trouwens, heerlijk. Alleen geen flauw idee waar het mee te vergelijken is. Rond twaalf uur ‘s nachts komen er nog twee meiden op onze dorm slapen. Aangezien wij de deur van binnen op een haak hadden gedaan, schrikt Erwin van het gerammel aan de deur wakker. Rhianne, die diep slaapt hoort niets en wordt de volgende morgen verwonderd wakker.