Highspeed naar Hong Kong

5 mei. We kunnen rustig aan doen aangezien onze trein naar Hengyang pas om 14.00 uur vertrekt. We kopen nog wat voedsel voor tijdens de treinrit. Het goede perron zoeken gaat ook deze keer simpel. Op het perron beginnen de Chinezen om ons heen steeds sneller te lopen, geen idee waarom. De hardseats met stofje van coupé nummer vijf worden onze vriend voor de komende zeven uur. Onze coupé chef is een hardwerkende man, die behalve de afvalschaaltjes leegmaken, ook de vloer veegt en dweilt waarbij iedereen de voeten van de vloer moet doen. Het landschap is veelal hetzelfde, veel rijstvelden afgewisseld door heuvels en een aantal flinke bergen op de achtergrond. Plaatsjes waar we stoppen hebben vaak miljoenen inwoners, zonder dat ze bekend zijn en het enige wat vanuit de trein opvalt, is dat de meeste ramen van huizen voorzien van complete kooien. Niet gek dat China zoveel staal verbruikt! Als Erwin de computer opstart om vast het verslag bij te werken hangen verschillende Chinezen over de bank om te zien wat er gebeurd, wat interessant zijn we toch! Ook de treinverkoper laat zijn gezicht weer zien. Deze keer kunnen we eigenaar worden lichtgevende draaitollen en stuiterballen en zeesterren voor het diner. We kunnen ons beheersen en passen. Als de treinrit vordert en de kinderen beginnen te jengelen, treed Koen op als vermaker. Natuurlijk trekt hij niet alleen van de kinderen veel bekijks. Om half negen, het is dan hartstikke donker, arriveren we in Hengyang, gelegen in de zuid Hunan provincie. In een wildvreemde stad, met alleen wat namen van hotels, maar zonder kaart gaan we op zoek naar een plek om te slapen. Op het plein voor het station is het hartstikke druk met mensen die Tachi beoefenen. Op een hoog gebouw staat een gigantische discospot en uit enorme boxen komt de muziek. Niets is te gek hier. Helaas geen Engels sprekende Chinezen en ons Chinees vertaalde briefje begrijpen ze niet. Dan maar op de bonnefooi. Het eerste de beste hotel gaan we binnen. Ondanks dat het er luxe uitziet spreekt de staf geen woord Engels. De goedkoopste kamer is volgens de prijstabel 15 euro en dat is zeker drie keer zo duur als onze slaapplaatsen normaal in Azië. Bij gebrek aan anders willen we het doen en dan is er de taalbarrière. Als we willen betalen blijkt het bedrag twee keer zo hoog en ze wijzen op twee personen. Oef, dat is wel erg duur. We proberen af te dingen en dat schiet niet op. Om een lang verhaal kort te maken. Via telefonisch contact met een Engels sprekende vriend van de hoteleigenaar blijkt dat we 30 euro borg moeten betalen voor de sleutel, naast de kamerhuur. Oké, probleem opgelost maar we zijn dan wel een uur verder. We slapen in een kamer die alle luxe heeft van een zakenhotel en dat is lang geleden. Klein minpuntje zijn de fluitende treinen die regelmatig langs razen en voor het nodige geluid zorgen.

 

6 mei. Aangezien het gisteravond weer eens later geworden is dan de bedoeling was, slapen we een beetje uit. We plaatsen nieuw leesvoer op de website en Rhianne begint in een nieuw boek. Ze is opeens verslaafd geraakt aan lezen. Altijd beter dan shoppen… Rond het middaguur wandelen we de stad in. Onder de grote brug blijkt een spoorlijn te lopen en daar komen we pas achter als er een trein passeert, best vreemd om te voelen. Zoals een goede stad voor miljoenen inwoners betaamd heeft ook Hengyang de nodige shopvoorzieningen. Dit is voor Koen erg gunstig aangezien hij nog steeds op zoek is naar een Chinese puzzel van duizend stukjes met een Boeddha afbeelding. Helaas, we struinen weer heel wat af door soms wel 7 verdiepingen tellende shoppingmalls maar geen puzzels. Ook moeten we nog pinnen en dat blijft lastig voor ons in China. We krijgen er met z’n allen een beetje vermoeide hoeven van. We gaan wat ontspanning zoeken in het grote stadspark. Met allerlei achtbanen, draaimolens en andere attracties vooral erg leuk voor kinderen. Er blijkt ook nog een mini dierentuin in het park te zijn en dan hebben we het zowel om de omvang van het park als ook de hokken van de aanwezige dieren. Deze zijn vaak niet groter dan een paar vierkante meter.

De dieren vervelen zich, bij gebrek aan speeltjes dood en sommige zien er slecht uit. Ook zitten de meeste dieren alleen. Vooral het aanzicht van de beren, leeuw en tijger is schrijnend. De panda heeft het nog het beste voor elkaar, alleen met een groot buiten- en binnen verblijf. Een paar Chinezen zorgen voor wat vertier bij de nijlpaard door hun handen door het hek te steken en hem te aaien… Na een uurtje hebben we genoeg gezien en wandelen terug naar het station wat in de buurt is bij ons hotel. Met wat hulp krijgen we het voor elkaar om kaartjes te kopen voor de hogesnelheidstrein naar Guangzhou. Ze zijn ook nog zo vriendelijk om aan te wijzen waar het treinstation zich bevindt waar de trein vertrekt.

7 mei. We staan extra vroeg op om nog even foto’s te maken bij de spoorbrug. We hopen daar een hogesnelheidstrein te spotten aangezien het station daar in de buurt is. Helaas blijkt dit niet het geval te zijn en gaan we dus ook twijfelen aan de plek van het treinstation. Ook de bus die naar het station moet gaan ontbreekt. We vragen een aantal mensen in ons beste Chinees (handen, voeten en een briefje met de Chinese naam) naar de weg. Ze wijzen allemaal een andere kant op. We vragen aan twee scooterrijders de weg en spreken af dat ze ons voor 18 yuan brengen. Op een elektrische scooter, zoals er hier veel meer zijn, gaat het prima. Halverwege de weg gaat het echter mis. Onze scooterrijders nemen allebei een andere weg en dat is één van de weinige dingen die we echt niet willen. We verliezen elkaar uit het oog in een stad met zeven miljoen inwoners, waarvan waarschijnlijk maar een paar procent een begrijpelijke taal spreekt. Gelukkig, het blijkt dat de scooter van Rhianne niet tegen de steile brug op kon en we zien elkaar 10 mindere minuten later weer terug. Het treinstation, wat speciaal gemaakt is voor de hogesnelheidstrein, blijkt 15 kilometer uit het centrum van de stad te liggen. Als we arriveren, vragen onze rijders ineens 80 yuan, dit vinden we een beetje te veel van het goede en doen we dus niet. We hebben nog vijf minuten voor onze trein vertrekt en haasten ons het station in. We zien onze trein nog net wegrijden. Als we staan te wachten op een volgende raast een trein met ruim 300 km/h door het station. Machtig om te zien, maar het gaat te snel om een filmpje te maken.

De treinen op de verbinding tussen Wuhan en Guangzhou behoren tot de snelste ter wereld. Op delen van het traject rijden we 334 km/h, in dienst de hoogste snelheid. De 600 kilometer worden in twee uur gedaan. In de trein is te zien hoe hard gereden wordt maar verder is er weinig van te merken. Het is bijzonder hoe het weer onderweg veranderd. We starten met warmte en zon, onderweg zien we regen met overstromingen tot gevolg en bij aankomst is het bewolkt met wat zon en regen. Guangzhou is duidelijk meer ingesteld op Engels. De metro is tweetalig, net als de meeste bussen. Ook de bevolking spreekt meer Engels, waardoor het vinden van een hostel eenvoudig is. Het begin van de middag wordt besteed aan het boeken van een hostel in Hong Kong, we hebben geprobeerd om via couchsurfen een leuke plek te vinden, maar dit is tot op heden niet gelukt. Voor twee yuan gaan we met bus 1 naar het centrum van de stad. We ondernemen een nieuwe puzzel poging voor Koen. Navragen in verschillende shoppingmalls brengt ons uiteindelijk op de 7e etage in een speelgoedwinkel. Hier vinden we eindelijk de eerste puzzel van 1000 stukjes. In het zelfde centrum zit ook een gigantische supermarkt waar ook van over de hele wereld geïmporteerd eten te koop is. Uitgeshopt gaan we eten bij Lucky Macau de pasta smaakt prima, alleen jammer van de bijzonder gladde vloeren. Het uitzicht op de verlichte bomen is ook erg mooi.

8 mei. We maken ons op om op tijd te vertrekken naar Hong Kong. De trein vertrekt vanaf station Guangzhou Oost, dus eerst nog een stukje met de ondergrondse. Samen met vele Chinezen stappen we in de 100 meter lange metro. Een kaartje kopen is niet moeilijk, alleen blijkt de prijs 20 yuan hoger dan verwacht. Aangezien we net niet genoeg geld meer hebben moeten we helaas een briefje bestemd als souvenir uitgeven. We gaan direct door de douane dus de trein wordt 120 kilometer niemandsland. Bovenin de iets wat koude dubbeldekstrein rijden we richting Hong Kong. Het metershoge hek bij de grens staat voor ons open en al snel verschijnen de eerste wolkenkrabbers. Op Hung Hom station stappen we uit en zetten de eerste stappen in Hong Kong. Het straatbeeld wordt gedomineerd door dubbeldeksbussen en taxi’s die allemaal links rijden, uiteraard omdat deze plaats een Britse kolonie is geweest. Het is weer even omschakelen. Al snel lopen we vast op drukke wegen die we niet kunnen oversteken. Bewust, want  Hong Kong heeft vele passages zowel ondergronds als boven de weg langs. We passeren een openlucht winkelpassage die volledig rook vrij is, dit blijkt op meer plekken in de stad te zijn. De bewegwijzering is erg goed en het is dan ook niet moeilijk het gebouw van ons hostel te vinden. Alleen dan is het even zoeken aangezien het gebouw is opgedeeld in meerdere blokken en elk blok meerdere questhouses over verschillende verdiepingen heeft. Er zijn voor zover we hebben kunnen tellen 12 liften. Wij moeten naar 11 hoog en dan is het best handig dat de ene lift de even en de andere de oneven nummers doet.

Onze kamer is als de meeste lowbudgetkamers in Hong Kong, bijzonder klein. Niet meer dan vijf vierkante meter, inclusief badkamer hebben we tot onze beschikking. Het is er wel erg rustig en schoon, de thee en het internet zijn gratis en er is een gezamenlijke koelkast.

Dit artikel is geplaatst in China. Bookmark de permalink.

Geef een reactie