Inmiddels is het 18 januari. Doordat we een uur vertraging krijgen vallen we alsnog in slaap. Maar goed dat iemand ons wakker maakt dat we er uit moeten anders hadden we het station van Chumphon gemist. Op het station moeten we twee uur wachten voor de bus ons naar de pier brengt. Hiervandaan gaat de hogesnelheids catamaran naar Ko Tao. Deze tocht van 60 km over de Thaise golf is er één om niet snel te vergeten. We hebben tegenwind en de oceaan is best ruig. Op de catamaran kunnen, schatten wij 200 personen en de één na de ander wordt zeeziek. Erwin beslist lekker in de frisse lucht te gaan staan op het achterdek en komt redelijk goed over. Rhianne levert een klein zakje inhoud in en komt met slappe zeebenen aan op Koh Tao. Hier worden we met de auto naar ons duikresort gebracht. Na inchecken snel naar de kamer. Het is nu 10.00 en voor ons gevoel hebben we er al een hele dag opzitten. Even douchen en we slapen bij tot 15.00 uur. Aan het eind van de middag hebben we een duikinstructie die bestaat uit het invullen van een medische verklaring en het kijken naar een video van een uur. Ons duikresort Buddha View is een van de vele op duikeiland Koh Tao. Dit eiland één van de goedkoopste plekken ter wereld om een duikbrevet te halen. We betalen omgerekend 250 euro voor het papiertje, waarmee we hierna overal ter wereld kunnen duiken.

Op 19 januari start om 9.00 de duikcursus. De groep bestaat uit 6 personen: 3 Finnen, een Ier en wij. Ons klaslokaal, met airco, heeft uitzicht over de oceaan. Onze instructeur, Jesper, vertelt heel relaxt over de uitrusting, drukverschillen en veiligheidschecks. Na de pauze leren we verschillende handsignalen, aangezien praten onder water lastig moet zijn. Erwin introduceert de 6 voetige schildpad, aangezien hij een verkeerd signaal uitbeeldt. Om 11.30 zijn we beide summa cum laude geslaagd voor onze eerste proeftest en hebben we twee uur lunchpauze voor we het zwembad ingaan. In deze tijd gaan we blokken voor onze examens, lees: we bladeren door onze handboeken en kijken voornamelijk plaatjes. Het middagprogramma in het zwembad vangt aan met het checken van de uitrusting. Onze buiteninstructeur Chris vertelt nog de fijne kneepjes van de uitrusting. We hebben de tank, de regulator met toebehoren, het vest die we in vaktermen B.C.D. noemen, de duikbril en de vinnen. We trekken alles aan en na een final check gaan we op de rand van het zwembad staan. Als we naar de bodem afdalen (1,5 meter) is onze eerste duik een feit! We leren allerlei vaardigheden zoals het afdoen van de duikbril onder water, het leegmaken van de duikbril, het afdoen van het vest, en zo nog een aantal. De ene is wat lastiger als de ander en soms voelt het als stuntelen aan. Na vier uurtjes ploeteren, verlaten we het water en kunnen we, na het schoonmaken van de materialen, gaan rusten. De avond houden we kort en we gaan vroeg slapen. 

20 januari hebben we de ochtend vrij. We proberen uit te slapen maar worden helaas gewekt door een groep die gaat duiken. Dat gaan wij in de middag weer doen. Het wordt onze eerste duik in de open oceaan en we stappen op in de haven op weg naar Mango Bay. We springen voor het eerst vanaf de boot en leren weer een aantal vaardigheden. De belangrijkste is doormiddel van in en uitademen omhoog en omlaag te gaan. We kunnen nu rustig om ons heen gaan kijken en zien de eerste vissen en koraal. Wat een mooie ervaring. Na drie uurtjes duiken is het genoeg voor vandaag, We gaan met de boot terug en hebben in de bar van het resort een na briefing. Hier leren we Bob uit Nederland kennen en hebben samen een gezellige avond.

21 januari gaan we in de ochtend het klaslokaal weer in. Vandaag krijgen we informatie over decompressieziekte (als je te lang onder water blijft) en leren we gebruik te maken van de duikplanner. We maken nog een oefentoets en krijgen nog informatie over vervolg cursussen, de verdedigingsstijl van een trigger Fish en haaien. Voor de eerste duik in de middag gaan we naar de duikplaats Twins. Deze duik is er één om nader kennis te maken met het onderwaterleven. We zien de Scrouded file Fish, Banner Fish en Angel Fish en mooie stukken koraal. Deze duik duurt 34 minuten en gaat tot 11 meter diepte. Vooral de oren van Rhianne moeten erg wennen aan het duiken. Ondanks het regelmatig klaren (drukverschil opheffen tussen de lucht in het oor en het water) voelen we ons niet echt comfortabel. Voor de tweede duik varen we naar Japenese Garden. Na een pauze aan boord plonzen we het water weer in. Tijd om vaardigheden bij te spijkeren. Aan de oppervlakte oefenen we het verhelpen van kramp, het aan en af doen van de gewichtsriem en vest. We leren hoe we onze buddy kunnen helpen bij vermoeidheid of kramp. Duiken doe je namelijk nooit alleen, altijd met een tweede persoon en dit is je buddy. Daarna dalen we af naar 6 meter diepte om oefeningen samen met de buddy te doen. Het delen van de luchttoevoer en een opstijging waarbij je lucht gebruikt van je buddy. Na een ruim half uur is het genoeg en gaan we terug naar de haven. Ondanks de vermoeidheid maken we nog een aantal vragen uit het boek, aangezien deze ingeleverd moeten worden.

22 januari wordt een vroegertje. We hebben twee ochtend duiken en verzamelen om 7.15 uur. Helaas passen we niet in de taxi en gaan uiteindelijk pas om 7.45 weg. Toch een half uur slapen gemist… De eerste duikplaats is Shark Island. We dalen voor het eerst af naar 18 meter diepte en bestuderen daar het aanwezige wildlife. We zien de zeeslang, een hele school Butterfly fishes en nog meer. Met de oren gaat het stukken beter en we kunnen echt genieten onder water. Gecontroleerd stijgen en dalen door in en uit te ademen gaat heel goed en we velen ons als een vis in het water. Na 40 minuten is het genoeg en gaan we weer aan boord. De tweede duik is bij White Rock en gaat naar 15 meter. Hier leren we nog de beginselen van duiken met kompas. En we geven elkaar onder water zonder luchtvoorziening onze eerst kus. Als we opstijgen richting de boot maken we nog een safety stop en dat is het moment dat onze instructeur ons feliciteert met het behalen van ons open water duikcertificaat. In de middag moeten we nog wel even ons theorie-examen doen. Onder het genot van een biertje en een Fanta, met boeken op tafel ter controle maken we samen de 50 vragen. Aangezien Rhianne meer ervaring heeft met examens maakt zij één foutje en Erwin twee. Kortom geslaagd met vlag en wimpel en trots nemen we ons certificaat mee. Als we ’s avonds nog even boodschappen doen blijkt maar weer wat voor vreemd volk sommige Thaise mensen zijn. Een groep van 20 personen kijkt op de bewakingstelevisie naar een knokpartij van de avond ervoor. 


23 januari. Een relax dag. We komen bij van de intensieve duikdagen. De ochtend gebruiken we om onze boekhouding en blogs bij te werken. Het regent vanochtend ontzettend veel en dat is voor het eerst dat we in Thailand zijn. In de middag regelen we onze duiken voor de volgende dag en gaan we naar een restaurant met WIFI. Lekker op internet struinen en nog een uurtje Skypen met de ouders van Rhianne. We hadden best een goede verbinding, alleen de rond scheurende brommertjes met veel te veel herrie, zorgden ervoor dat we niet alles konden horen.

24 januari. Een lekkere rustige morgen waarin we niet veel doen. In de middag gaan we weer duiken, onze eerst duik als Open Water Diver staat op het programma. We willen graag onder water foto’s maken met onze nieuwe camera. Deze kan zonder extra bescherming tot 10 meter. De Japenese Garden is prima geschikt voor deze duik. Met een gids dalen we af en gaan lekker proberen. Nog best lastig! We maken veel foto’s en zelfs een leuk filmpje. Dit is absoluut gaaf, zonder allemaal oefeningen, gewoon vrij duiken. Na de duik van 50 minuten zoeken we de foto’s uit en het resultaat is te zien in onze gallery. In de avond doen we een nachtduik. Er wordt dan in het donker afgedaald met een zaklamp en op deze manier kan dan gekeken worden. Dit is in het begin, met te water gaan en afdalen erg spannend. Daarna is het fantastisch!! Er is zoveel beweging onder water in het donker. Veel vissoorten zijn nachtdieren en koraal is met een lamp veel mooier omdat dan alle kleuren goed te zien zijn. Na 50 minuten komen we voldaan boven. Als we terug zijn in de bar bespreken we met andere duikers onze ervaringen. Gelukkig morgen relaxen, want pas rond 20.00 uur Nederlandse tijd zoeken we ons bedje op.
Onze wereld is uitgebreid met de onder waterwereld en we hopen nog veel mooie plaatsen te kunnen bezoeken. Heeft iemand nog een mooie duiklocatie laat het ons weten!

15 januari. Heerlijk, een relax dagje. Even niks op de planning, behalve doen waar we zin in hebben. Dat doen we toch altijd?? Klopt, maar zelfs tijdens het reizen is een dagje ‘vrij’ nodig. Om 12.00u moeten we onze kamer uit zijn, want we krijgen een andere. Deze heeft nog mooier uitzicht (op het water en de brug), helaas geen internet meer op de kamer. Dan maar buiten in het gras gaan zitten; bootjes kijken, boekje lezen, zonnen, roofvogels bestuderen etc… Gebeurd er dan niets vertelenswaardigs? Jawel hoor want doordat we zonnen zijn we ongewild een toeristische attractie. Onze hosteleigenaar legt aan een paar Aziaten uit dat wij doormiddel van zonnen net zo bruin willen worden als zij. Ze snappen er niets van. Als avond eten hebben we noedels uit een bakje zelf klaargemaakt. En daarna eten we nog Thaise mini bananen en ananas beignets met honing.

16 januari. Vandaag gaan we richting Nam Tok. Voordat we de bus ingaan, willen we nog brood kopen, maar die kunnen we niet vinden. Uiteindelijk na het tekenen van een brood vindt iemand deze voor ons. Als tussenstop willen we naar de Hellfire Pass. Uitleggen aan de chauffeur dat we daar willen stoppen valt ook niet mee zonder de Thaise naam. Maar het komt goed en we stappen op de juiste plek uit. Deze plek staat bekend als het meest dodelijke stukje traject bij de aanleg van de Death Railway. Duizend mensen hebben hier het spoor aangelegd dwars door de rotsen. Deze zijn met hamer en beitel over een afstand van duizend meter handmatig uitgehakt. Slechts 300 mensen overleefden dit. De Hellfire Pass dankt zijn naam aan fakkels die ’s nachts brandden om mensen tijdens het werk bij te lichtten. Het traject wat de spoorweg volgde kunnen we hier over een afstand van 3 km bewandelen. Via een draagbaar audiosysteem krijgen we informatie over de belangrijkste plaatsen. Wij vinden het interessant en indrukwekkend. Het bijliggende herinneringsmuseum bezoeken we ook. Het geheel is volledig gratis en dat verwonderd ons. Alles is keurig geregeld. We krijgen zelfs een walkie talkie mee voor als er tijdens de wandeling iets gebeurd. Na de wandeling reizen we verder naar Nam Tok waar we met de nodige moeite een kamer vinden voor de nacht. Voor het verzenden van een noodzakelijk e-mailtje of er plaats is om te duiken moet Erwin 2 km heen en weer lopen. Dat is anders dan we gewend zijn.

17 januari. Op Afrikatourtijd staan we op om 04.15. We gaan met de trein naar Nakhon Pathom. Dit deel van de Death Railway is weer in gebruik genomen. Ondanks het vroege tijdstip zijn al vele straathonden wakker, waarbij de één de andere probeert te overstemmen met zijn geblaf. Voor de Aziaten zelf is dit vroeg, aangezien we maar weinig mensen zien. Onafhankelijk van waar ingestapt wordt kost een kaartje, voor toeristen, op dit traject 100 Baht. Er mag dan 2e klas gezeten worden. Na de aanleg verbond de railway Thailand met Birma over een afstand van 415 kilometer en werd gebruikt door Japan om oorlogsmaterieel te vervoeren. De aanleg duurde 13 maanden en de railway is slechts 20 maanden operationeel geweest. Nu is nog slechts 130 kilometer in gebruik, waarvan wij het grootste deel afleggen. De eerste anderhalf uur is het donker en kunnen we alleen in de trein observeren. Deze is oud, heeft ventilatoren in het dak, is vies en de houten banken in de 3e klas zijn erg hard. Ook de gereserveerde plekken voor monniken vallen op. Als het licht wordt kunnen we naar buiten gaan kijken. De omgeving was mooi met zonsopkomst maar niet spectaculair. Veel stukken werden door dicht struikgewas gereden. Wat vooral opviel waren de vele roetdeeltjes die de trein in kwamen. Noemenswaardig was ook het werk van de conducteur. Behalve kaartjes knippen heeft hij alle banken tijdens het rijden schoongemaakt, de vloer geveegd, gedweild en de wc 3x schoongemaakt. Tussendoor had hij ook nog tijd om signalen te geven op de tussenliggende stations. Met bijna een uur vertraging (op een reistijd van normaal 3,5 uur) zijn we op onze bestemming. Als we uitstappen blijft voor ons onvoorstelbaar dat de kosten van deze treinverbinding 100.000 dodelijke slachtoffers zijn. In Nakhon Pathom bevindt zich de grootste koepelvorm ter wereld (127 meter hoog). Deze bezoeken we. Helaas betalen we wel samen 80 Bath zonder toegangscontrole. De middag besteden we aan het uitzoeken van een waterdichte fotocamera, best leuk met alleen Thais sprekende verkopers. Uiteindelijk kopen we voor omgerekend 130 euro een mooie camera. Daarna gaan we uitzoeken of we kunnen duiken. Ja het kan en we beslissen met de nachttrein naar Chumphon te gaan. We lopen langs het openbare openlucht fitness centrum naar het station. Deze fitness toestellen, dit keer 20 verschillende, in leuke kleurtjes, op rij, zijn in heel Thailand te zien. Ondanks dat we moe zijn en onze stoelen in relax stand kunnen, lukt het maar moeizaam om weg te dommelen in de trein. Deze schut en is lawaaiig.

11 januari. Het feest is voorbij en we trekken vandaag verder. We laten Bangkok achter ons om naar de brug over River Kway, in Kanchanaburi te gaan. Een uitdaging wacht, als we zonder veel Engelse taalondersteuning met de bus vertrekken. We genieten vanuit de bus nog even van de chaos van de big city. De busreis, met overstap, gaat helemaal goed en we komen aan het eind van de ochtend aan op onze bestemming. De brug maakt onderdeel uit van de “Death Railway”. De aanleg van deze spoorverbinding koste bij aanleg in WOII, het leven aan 100.000 mensen, waaronder 1600 Nederlanders. Hoe dit allemaal heeft plaats gevonden lezen we ’s middags in het River Kway Museum. Na ons bezoek aan de tegenovergelegen begraafplaats, gaan we eten halen op de markt. Stokjes met vlees en vis, rijst en gefrituurde aardappel. Beetje veel, maar lekker. Aangezien we in dit hostel gratis en goed internet hebben werken we in de avond de site bij en laden we foto’s richting de gallery.

12 januari. Een vroegertje vandaag, om 06.30 de wekker om de bus te halen. We gaan naar de Erawan watervallen in Erawan National park. Aan de late kant lopen we weg bij het hostel. Aangezien de tijd zo dringt en we de bus willen halen nemen we halverwege een riksja (fiets met zitplaats er achter). Helaas onze driver is niet al te snel en bovendien lopen we vast in de spits. We gaan dus maar weer lopen. Net buiten het busstation kunnen we nog net in bus 8170 springen die al vertrokken was. Laat de bus nu dezelfde weg nemen zoals wij die gelopen hebben… pffff. Na anderhalf uur in een bus, die in Nederland al een paar jaar van de weg gehaald zou zijn, arriveren we in het park. De jungle omgeving met de zichtbare zonnestralen door de bomen is prachtig. Volgens de gegevens strekt de waterval zicht uit over zeven niveaus en een lengte van 1500 meter. Op elk niveau kan gezwommen worden in heerlijk koel blauw water. Wij beslissen eerst helemaal naar boven te gaan en dan te gaan zwemmen. Op weg naar boven zien we een mierenkolonie lopen in een sliert van één cm breed en wel tien meter lang. Alle niveaus zijn totaal verschillend van elkaar en de één is nog mooier dan de ander. Wat opvalt zijn de vele vissen in het water. Eenmaal boven gaan we gelijk zwemmen. Als Rhianne in bikini staat, wordt ze evenals vele andere vrouwen, door een aantal Japanners ongevraagd vastgelegd op foto en film. Blijkbaar komen ze daar wat tekort. Eenmaal in het water blijken de visjes, pedicurevisjes te zijn. Zodra we een voet in het water zetten beginnen de visjes aan onze voeten te sabbelen/bijten. Het is blijkbaar heel goed om dode huidcellen te verwijderen, maar een heel vervelend gevoel om te voelen. Op weg naar beneden beklimmen we nog verschillende watervallen en zwemmen we op een aantal niveaus. Vooral de glijbaan die uitgesleten is op een grote rots is erg leuk. Na ruim zes uur in het park gaan we terug naar Kanchanaburi. Na een bezoek aan de markt nog even bij schemer kijken bij de brug over de River Kway. De zonsondergang bij de brug is mooi en als het helemaal donker is wordt de brug, doormiddel van gekleurde led verlichting, uitgelicht. Mooi gedaan. Bij het diner ontmoeten we Janne uit het Finse Helsinki, wederom een leuk contact voor het adresboekje.

13 januari. Aangezien we morgen willen proberen om naar de markt te gaan in Myanmar, gaan we vandaag alvast die richting op. De eerste trip is met bus 8203 naar Sangkhlaburi. Op veel trajecten in Thailand kan gekozen worden tussen snelle 1^e en 2^e klas bussen of de langzamere 3^e klas. Aangezien het prijsverschil niet groot is gaan we voor de 1^e klas die drie uur nodig heeft in plaats van 5 uur. We weten inmiddels dat we overal kunnen opstappen, haltes kennen ze in Thailand niet echt. Helaas lukt het niet de 1^e klas bus te krijgen, dus we belanden in de 3^e klas. Vijf uur rijden voor de boeg. Tijd genoeg dus om de verslagen bij te werken en een beschrijving te geven hoe een Thaise busreis verloopt. Al na een paar kilometer gaan we tanken en ook de banden worden opgepompt. De gemiddelde snelheid ligt rond de 60 km/h. Reizigers nemen hier ook van alles mee in de bus, auto banden, rollen touw, een super grote televisiedoos en vooral zakken met van alles en nog wat. De omgeving is heuvelachtig, maar helaas in dit deel van Thailand is de lucht niet erg helder ’s ochtends, zodat bergtoppen gedeeltelijk wegvallen. Halverwege de trip maken we een tussenstop op een markt. Hier hebben we 40 minuten de tijd om boodschappen te doen, de benen te strekken en de Thaise droptoiletten te bezoeken. Om de hitte in de bus te verdrijven, worden na de stop de plafondventilators aangezet. In het vervolg van de tocht is de omgeving erg mooi en helder en we zien regelmatig de brede Songkalia rivier. De weg daarentegen wordt wat slechter en steiler. Om hoog gaat het niet erg snel, maar we komen er wel. Omlaag is een avontuur, aan weerzijde van de rijbaan is een betonnen vangrail. De bus heeft geen retarder (extra bergrem) en dat is te ruiken aan verbrand rubber van de remblokken. Onderweg zien we nog een extra plek voor een noodstop, gelukkig hebben we die niet nodig en komen we veilig aan op bestemming. Het uitzicht vanuit het hostel, op de vallei met het Khao Laem kunstmatige meer, is erg mooi. Rustig is het niet, daarvoor zijn er teveel longtailboten met lawaaiige motoren. In de avond wandelen we naar de Saphan Mon brug, dit is de langste (400m) houten brug van Thailand en deze overspant het meer. De staat van de brugleuningen is bijzonder matig, noem het slecht. Van de giftboxen aan het begin en eind van de brug wordt onderhoud betaald.  Iets wat doorlopend gebeurt.

14 januari. Vandaag gaan we fietsen naar de grens van Birma. We weten al dat de grens voor toeristen gesloten is, maar het grensplaatsje Three Padagoges Pass moet wel leuk zijn. De mountainbikes die we huren zijn niet van beste kwaliteit. Het grootste probleem is het zadel, veel te laag en te zacht. Ach ja, het is heen en weer maar 50 km. Volgens Google maps moet de route redelijk vlak zijn met een aantal bultjes. Toch blijkt de werkelijkheid voor ons gevoel anders. We starten met een fikse afdaling vanuit het dorp, daarna komen inderdaad de bultjes, maar ongezien stijgen we toch heel licht. De laatste 5 km krijgen we een fikse klim en die is best pittig met 33 graden en een fiets waarbij je alleen staand op de trappers boven kan komen. Helaas het dorp ligt flink lager dus ook nog afdalen. Op de markt verkopen verschillende volken hun waar. De Thaise Mon en Karen en het volk uit Birma. Wij kopen een mooie ketting en armband. Tijd voor de terugweg. Doordat we veel daalden ging dit een stuk sneller, gelukkig maar want de zadelpijn begon al een beetje op te spelen. Op de markt nog even wat Thais fruit gekocht om uit te proberen en net voor het donker zijn we terug in het hostel. Tijd voor de fruitproeverij. De dragonfruit smakend naar een combi van peer en kiwi, de rose apple, een beetje bitter appeltje, zijn lekker. De Sapodilla vinden wij minder lekker. Het zou moeten smaken naar een peer ondergedompeld in bruine suiker, maar dat halen wij er niet uit…