Koen helpt een keuken bouwen!

Geplaatst op 16 maart 2011 door Rhianne en Erwin

6 maart. Vandaag is het zondag. We hopen een beetje uit te slapen omdat het gisteravond nogal laat geworden is. Helaas de speaker van de openluchtkerkdienst verstoort al om 5.00 uur onze nachtrust. De morgen besteden we aan het uitstippelen van ons verdere reisplan voor Cambodja. We beslissen om over twee dagen door te reizen. In de middag willen we even langs een krokodillenfarm en Koen wil graag op een project kijken om daar misschien spullen aan te geven. We gaan eerst bij het project kijken om te weten wat we kunnen kopen. Eigenlijk wilde we naar het project gaan waar we de dans show drie dagen terug keken, maar we hadden ook andere kinderen zien wuiven twee huizen voor Acodo. We gaan daar eerst heen. In tegenstelling tot bij Acodo waar we zakelijk werden ontvangen, worden we hier gastvrij onthaald door de kinderen en een Engels sprekende lokale vrouw. Binnen krijgen we meer informatie van de vrouw die Mom blijkt te heten. Het project blijkt een CDO (Children Development Organisation)  te zijn welke pas halverwege 2010 is opgericht. In het huis zitten 25 kinderen van ouders die niet voor hen kunnen zorgen. Ongeveer de helft komt uit Leap Chass. Dit dorp, op 45 kilometer van Siem Reap was tot vier jaar terug vrij geïsoleerd van de buitenwereld. In dit dorp is geen enkele voorziening. Het doel van dit project blijkt drieledig te zijn. Ten eerste de kinderen krijgen zorg en onderwijs die ze in het dorp niet krijgen, ten tweede wordt er een gemeenschapsruimte gebouwd in het dorp met school en medische voorzieningen. Ten slotte wordt er een boerderij aangelegd waar de plaatselijke bewoners van alles kunnen verbouwen om zelfvoorzienend te worden. Behalve Mom en Sakoun zijn er nog een aantal lokale mensen die op het project helpen. Verder moet alles bij (buitenlandse) vrijwilligers vandaan komen, die er nog niet zoveel zijn. Veel geld komt er ook nog niet binnen, het salaris van Mom gaat volledig op aan de kinderen. Wij willen graag weten wat voor spullen ze het beste kan gebruiken. Ze geeft aan dat keukengerei het meest belangrijke is, dus willen we graag even de keuken zien. Dan komt een veel acuter probleem tevoorschijn. Aan de achterkant van het huis dat op palen gebouwd is, blijkt de vloer van de veranda zo verrot, dat de keuken de tuin in geplaatst is. Deze bestaat nu uit een aantal tafels met een zeil erboven. Het koken op deze plek, voor zoveel mensen, is eigenlijk te gek voor woorden. Dan blijkt ook nog eens dat dit allemaal zal wegspoelen als het regenseizoen over een maand begint. We beslissen dan ook om hier samen met Koen wat aan te gaan doen. We maken de afspraak om morgen terug te komen en samen met haar man een plan van aanpak te maken.

 

Onze aandacht gaat dan volledig naar de kinderen. We oefenen met basketballen, ze zingen een liedje voor ons en we doen pictionary met ze. Hiervoor tekent iemand iets op het bord en de andere zeggen in het Engels wat dit is. Het valt ons op dat de kinderen ontzettend graag les willen krijgen en dat ze best gedisciplineerd zijn. Als onze les verstoord wordt door Ron, een populaire vrijwilliger die onverwachts terug komt op het project, blijkt dit zeker. Alle kinderen rennen naar hem toe voor een begroeting, maar komen naar een paar minuten netjes terug en we kunnen verder. De tijd vliegt voorbij en pas als het donker is fietsen we, uitgezwaaid door alle kinderen, weg. Het avondeten doen we weer in het verlengde van pubstreet bij een van de vele stalletjes. Na het eten halen we, wederom bij een straatstalletje, voor anderhalve dollar drie Franse stokbroodjes. Bij Mommy (nog steeds ons questhouse), skypen we nog wat met het thuisfront, gaan we op mierenjacht en werken de administratie en verslagen bij.

7 maart. Wat er vandaag ook gebeurt, het wordt hoe dan ook een speciale dag. Het is namelijk, inclusief de drie weken in Nederland, onze 100e reisdag samen. ’s Ochtends slapen we uit en aan het begin van de middag gaan we met veel zin naar het CDO. Als we komen blijkt dat Sakoun al eerder een bouwtekening en simpele calculatie had gemaakt. Dat was voor ons gisteren nog niet duidelijk, maar zeker handig nu. Ons budget is niet genoeg voor alle materialen, totaal ongeveer 600 dollar. Wij beslissen om alleen de spullen te geven voor de verhoogde fundering, dit is het meest noodzakelijk en kost 230 dollar. Hout voor de aftimmering moet dan later komen. Als we Sakoun vragen wanneer de materialen gekocht en geleverd kunnen worden en wanneer de bouw kan beginnen verbazen we ons wederom. Bouwmateriaal kan gelijk gekocht worden en hij kan vanavond nog starten met de bouw.

Dus zo gaan we op naar de ‘bouwmarkt’. De eerste in het dorp was wat te duur, dus met de tuk-tuk naar de grote markt. Stenen, zand, ijzer, cement, alles wat we nodig hebben is direct leverbaar. Niet nodig maar wel leuk om te benoemen was het breekijzer van betonijzer wat we zagen staan in de winkel. Terwijl het wensenlijstje wordt afgelopen, zijn een paar honden voor de winkel op niet verstane wijze de liefde aan het bedrijven. Uiteindelijk bestellen we om half drie en gaan terug naar het CDO huis. Terwijl we wachten maken we een bord voor buiten het hek. We tekenen hierop een oproep voor donaties om het huis leefbaar te maken. Het blijkt namelijk dat behalve hout voor de keuken ook dringend hout nodig is om sommige balken onder de vloer te vervangen.

Als er dan ook nog een Japanse student stopt voor het huis, leiden we hem rond en troggelen nog wat geld af voor het hout. Anderhalf uur na bestelling worden de materialen netjes geleverd. Hiervoor waren twee pick-ups nodig. Vol trots konden wij met Koen zien hoe blij iedereen was met de grote hoeveelheid materialen. Snel nog even een groepsfoto maken bij de truck en de materialen betalen.

Terwijl Mom voor ons probeert te regelen dat we morgen zo goedkoop mogelijk naar het dorp kunnen wat bij het project hoort, maken wij nader kennis met Ron. Hij geeft Engelse les in het huis en vertelt dat behalve de kinderen uit het huis, ook iedere dag ongeveer 50 kinderen uit omliggende wijken naar de les komen. Zo werkt het project nog veel breder dan alleen de 25 kinderen. Mom regelt uiteindelijk dat we voor 15 dollar met de tuk-tuk naar het dorp kunnen samen met haar en haar man gaat dan op de scooter. Als het wederom donker is gaan we met Ron en de Japanse student uit eten bij The Blue Pumpkin. Hier kan zowel Aziatisch als Europees gegeten worden voor ongeveer 5 dollar. Dit is wel wat boven ons straatbudget, maar Koen is in staat wederom een leuke Apple foto te maken en de 100e reis dag sluiten we graag bijzonder af.

8 maart. Om 7.00 uur zijn we bij het CDO huis. Het heeft vannacht geregend en flink ook. Het is heerlijk afgekoeld hierdoor. Vandaag gaan we dus kijken in Leap Chass, het kleine dorpje in ontwikkeling wat hoort bij het CDO. We gaan op weg met de tuk-tuk, hier volgt de routebeschrijving: Eerst dwars door Angkor, dan de afslag richting Peak Snaeng. Dit is een lange rechte gravelweg met veel kuilen. Het is dan ook flink zigzaggen en hobbelen met de tuk-tuk. Na een half uur naderen we een dorpje, hierin slaan we rechtsaf en komen langs een telefoonwinkel. De weg wordt smaller maar veel beter, dit duurt niet lang. Er moet gestopt worden bij een kraampje en er kan niet verder gegaan worden gereden met de tuk-tuk. De scooter wordt van de tuk-tuk losgekoppeld en met deze scooter en die van Sakoun gaan we met zijn vijven beginnen aan de laatste kilometers over het platteland. We zijn pas net weg als een derde man uit het dorp met een scooter aankomt. Dus Rhianne kan op haar eigen scooter zitten in plaats van met zijn drieën op één scooter. De weg wordt smaller, de kuilen dieper en de waterplassen worden groter. Glibberend en glijdend rijden we verder. Net als Erwin op de camera een filmpje start om verslag te doen van het crossparcours stuiten we op een grote waterplas. Zijn driver stopt, maar Rhianne gaat verder, steeds dieper rijd ze het water in. Als ze tot hun kuiten in het water zijn gaan ze weer naar boven en halen ze de overkant. Ook de tweede komt over, maar als Erwin er doorheen gaat slaat de motor van zijn scooter af. Er zit niets anders op dan afstappen en tot de knieën door het water te gaan. We hebben gelachen en oja het filmpje is ook erg leuk!

Filmpje: Met de scooter te water.

Als we verder kunnen blijft van de weg niet meer over dan een zandpad, later horen we dat deze wegen pas kort geleden zijn aangelegd. Na een halfuurtje stoppen we bij een stuk bos. Hier willen ze de school gaan bouwen. In het bos? Ja, want daar hebben ze schaduw. We proberen ze duidelijk te maken dat het bos juist heel warm is doordat er geen wind kan komen. Waarschijnlijk bouwen ze de school nu op een plat stuk voor de school. We vervolgen onze weg voor de laatste kilometer naar de huizen van de gemeenschap. Dan gaat ondanks dat het nog geen regenseizoen is, de kraan open. Als we een paar minuten later aankomen hebben we geen droge draad meer op ons lichaam. We schuilen in een open hut en maken kennis met een paar bewoners. Mom treedt op als tolk voor ons.

Wij laten onze fotocollage zien en ze blijven lachen en wijzen naar de foto’s en naar ons. Ze snappen het begrip foto duidelijk niet. Wij staan daar op de foto en we zijn er in het echt. We hebben op de foto ieder ons kleine neefje op de arm, maar dat dat niet onze eigen kinderen zijn blijft toch wel vreemd voor ze. Wij praten wat met elkaar en dan gaat er één lachen. Wij verstaan haar niet maar we doen verder niets bijzonders. Juist om het feit dat ze ons niet kan verstaan moet ze lachen. Een ander opvallend punt is dat ze zeiden dat het bij ons koud is, want wij zijn blank en hebben haren.


We gaan wat eten met ze. En doen hun gebruiken na. In kleermakerszit een hapje eten op een houten plank en blote voeten. Oef, wij zijn niet zo lenig. Ons eten bestaat uit rijst, groenten, tomaat en vlees, best smakelijk. Als we weg lopen zien we een bosje veren liggen van de hoen die we zojuist gegeten hebben… We wandelen verder door het dorp. De gemeenschap bestaat in dit deel uit 80 families. In een ander deel zijn er nog 40 families. Een familie kan soms wel 12 kinderen hebben, terwijl de huizen soms nog geen 15 vierkante meter groot zijn. De rijkste inwoners hebben een paar uur per week elektriciteit van een generator. In het dorp maken we foto´s van alle aanwezige ouders, van wie de kinderen in het CDO huis zitten. Eén vader is nog nooit op de foto geweest en was dan ook erg verlegen. We lopen verder langs uiterst primitieve hutten waar de mensen leven en zijn zwaar onder de indruk. Groeten uit de Rimboe, maar dan live.

We komen bij een bijna lege waterput, de enige drinkvoorziening, een filter is er niet. We wandelen langs de ovens waarmee houtskool gemaakt wordt. Deze wordt verkocht op de markt in Siem Reap voor 4 dollar per zak. Oja het duurt twee weken voor een oven met houtskool klaar is… Een van de families heeft een kleine groentetuin, als we daar doorheen lopen beginnen Mom en Sakoun direct te eten. Wij krijgen ook allebei een mini komkommer. Als we er nog vier krijgen zeggen we met wat moeite dat we deze en ons brood wat we niet gegeten hebben willen weggeven aan kinderen in het dorp. Dit wordt maar apart gevonden. Ook werken de mensen in het dorp niet samen om beter te worden, dat zit niet in de cultuur. Dat betekend dus dat sommige families in het dorp veel eten hebben en anderen niks. Rond half twee beginnen we aan de anderhalf uur durende terugweg. Glibberen, glijden, waterplas, hobbels, kuilen, afijn we hoeven niets meer te zeggen…

Terug bij het CDO huis in Siem Reap wacht ons een verrassing. Er is bezoek van een Amerikaanse moeder en haar dochter. Agaath, een andere lerares op het project heeft al wat informatie gegeven. Als we met ze gaan praten, blijkt dat ze graag een gift willen geven. Na onze uitleg over de keuken en de verrotte vloeren wil ze waarschijnlijk het geld geven voor beide projecten. We praten ook nog met de leraar uit de Filipijnen die twee keer per week sportlessen geeft in het huis. Hij woont samen met zijn Vlaamse vriendin in Siem Reap. Ondertussen is Sakoun met wat hulp gestart met het slopen van de oude veranda. Sommige stukken hout vallen als stof uit elkaar.


Tegen de tijd dat het donker is gaan we eten bij een van de stalletjes langs de straat. Wij eten vanavond bij op het schoolplein. De roze stoeltjes en travestieten die er rondlopen zorgen voor een kleurig geheel.

9 maart. We proberen uit te slapen, maar om 7.15 haalt iemand het in zijn hoofd om onze nachtrust te verstoren door muziek aan te zetten. Bij de eigenaar van ons questhouse regelen we de tickets voor de boot naar Battambang, Dan gaan we bij een fotowinkel de foto’s uitprinten van de ouders om deze aan de kinderen te geven bij het CDO huis. Dan gaan we nog even bij het project kijken. We geven de foto’s en de kinderen, zijn er heel blij mee. Ze vertellen ons trots dat dat hun ouders zijn. We blijven nog even hangen om met mensen die er zijn, Agatha en een koppel uit Spanje praten. Het stel komt kleding brengen en we gaan samen op de foto. De keukenvloer is al een eind op weg. De eerste stenen van de muur worden gemetseld.

Des te leuker is het als de Amerikaanse familie terugkomt. Ze willen inderdaad het hout kopen en het wordt direct besteld. Joepie, ons werk kan afgemaakt worden! Halverwege de middag fietsen we nog even langs de krokodillenfarm. We willen graag zien hoe het er daar aan toe gaat. De vrouw bij de toegangspoort verteld ons dat er eieren, kleine en grote krokodillen te zien zijn. Als we binnen zijn blijkt het allemaal net even anders. Geen eieren en hele kleine krokodillen. Alleen maar opgepropte krokodillen, waarvan er veel slecht uit zien. Teleurgesteld omdat we hier drie dollar voor betaald hebben gaan we weer weg.

We gaan nog een keer eten op het schoolplein, dit was wederom lekker. We maken kaarten om naar huis toe te sturen. Ook kopen we alvast wat fruit en brood voor morgen op de boot. We hebben nog een foto uitgeprint van ons met de kinderen op de truck en gebracht naar het CDO. Mom was blij ons nog even te zien en alle kinderen hebben ons ‘goodbye’ geknuffeld. Geweldig, wederom een kippenvel momentje! Als de kinderen onze toeters van de fietsen voor de laatste keer nog even veelvuldig gebruikt hebben, gaan we echt. We worden zo lang het kan uitgezwaaid. In het questhouse nog even snel de tas inpakken en slapen, want morgen moeten we er vroeg uit.


10 maart. Om 6.15 uur staat de pick-up truck voor, om ons naar de opstapplaats van de bus te brengen. We halen de planken van de fietsen en de fietsen worden netjes in het gangpad van de bus geparkeerd. Als we met de bus Siem Reap uitgaan, bekruipt ons weer een vreemd gevoel, als we ons realiseren dat het bijna vijf weken geleden is dat we voor het eerst de stad in kwamen. Wat is er ontzettend veel gebeurd in de tussentijd. Over een hobbelige gravelweg rijdt de bus naar de aanleg plaats van de boot. De bagage, inclusief de fietsen, worden op het bovendek neergelegd en we nemen plaats op de houten bankjes op het onderdek. Pas om 8.00 uur, een uur later dan de bedoeling was, vertrekken we. De motor maakt veel herrie, dus heel rustig zal het tochtje niet worden. Dat kan de pret niet drukken en we genieten van de drijvende dorpen. Werkelijk alles gebeurt hier op het water. Naar de kapper, naar school en naar de smid. Midden op het Tonle Sap meer stoppen we om planten uit de motor te halen. Door de lage waterstand is de verwachting dat dit vaker zal moeten gebeuren. Gelukkig het valt mee, we stoppen nog een keer om de schroef los te halen en een keer om planten te verwijderen. Als we bij de vierde keer stoppen gaat de motor uit. Wat nu, gewoon even “tanken”. Meegenomen jerrycan open, even gieten en we kunnen weer verder. Onderweg stappen locals vanuit kleine roeiboten behendig in onze boot om mee te liften naar Batambang. Zelfs met een mobiele telefoon is dit geen probleem, wel een grote tegenstelling met de simpele huisjes van het drijvende dorp. Met de hygiëne is het bijzonder matig gesteld. Aan de ene kant van de hut zitten varkens in hokjes met hun voeten in het water aan de andere kant poetsen mensen hun tanden en doen de was. We houden een pitstop in een drijvende winkel. Het toilet bestaat, hoe kan het ook anders, uit een hokje met een gat boven de rivier. Na de stop wordt de waterweg smaller en ondieper. De motor brult hard en zwoegt ons met moeite door het lage water. Na negen uur varen komt de brug van Battambang in zicht. Veel tuk-tuk drivers wachten ons op als de boot arriveert. Wij hebben de fietsen en zoeken zelf een plekje. Vannacht slapen we in (een) Lux(e) guesthouse. De slaapplek is wat duurder (8 dollar) maar we hebben warm water en een koelkast. We eten zeer smakelijk in een restaurantje genaamd Smokin’pot.

11 maart. Vandaag gaan we Batambang en directe omgeving verkennen. Het stadje is gebouwd langs de Sangker rivier. De drie hoofdstraten lopen parallel aan het water en worden onderling verbonden met vele zijstraatjes. Aangezien er hierdoor veel onoverzichtelijke kruisingen zijn en de locals ook nog eens een handje hebben van rijden tegen het verkeer in, is het goed oppassen hier op de weg. Door het vele water wat in deze provincie beschikbaar is, is het hier een stuk groener en wordt er veel landbouw bedreven. We beslissen rond het middaguur om een ritje te gaan maken met een bamboetrein, vijf kilometer buiten Batambang. We steken de rivier over via een van de bruggen. Verderop zien we op een brug drie monniken lopen in hun prachtige gele gewaad. Helaas zijn we net te laat om een foto te maken. Een volgende keer dan maar. De bamboetreinen zijn hele eenvoudige, door de lokale bevolking gemaakte, treinen. Ze bestaan uit een platform van bamboe en twee setjes kleine treinwielen met een as, waarvan een set wordt aangedreven door een simpele brommermotor. Wanneer we komen wordt onze trein “geprepareerd”: de wielen gaan op de rails, het bamboeplatform wordt er bovenop gelegd en de motor wordt geplaatst. Onze machinist heeft zich duidelijk uit geleefd op onze trein. Wij hebben in tegenstelling tot de meeste andere treintjes een mooie houten opstaande geel/rode rand en comfortabele kussentjes. Na het afrekenen van 10 dollar vertrekken we.

Het traject gaat over een lengte van 6 kilometer over oud, hobbelig spoor. Kromme rails met deuken zien we meer dan rechte rails. Wat zijn we blij met ons kussentje want we hobbelen wat af. Aan het einde van de track worden we bijna gesmeekt om een drankje te nemen. We beslissen om eerst de steenfabriek te bezoeken. Op hele ouderwetse manier worden hier nog met de hand bakstenen gemaakt. Als we terug zijn nemen we uit medelijden een blikje drinken. Alle geïmporteerde Coca Cola, Fanta en 7-up blikjes zijn minimaal 6 maanden over datum. We nemen een lokaal blikje drinken Longan en het smaakt best aangenaam. Als we terug gaan is onze “luxe” trein verruild voor een simpel exemplaar. Zittend op alleen een mat hobbelen we terug naar het begin station.

We fietsen terug naar de stad en stoppen tussendoor een paar keer voor mooie vervoersfoto’s. Echt als een vrachtauto vol lijkt, kan er altijd meer bij. Omdat het buiten rond de 35 graden is, houden we in het hotel twee uurtjes siësta. Als e temperatuur weer wat aangenamer is bezoeken we de markt. We kopen wat druiven uit Cambodja, Rambutans uit Vietnam en Pai Lin Longans uit Cambodja. We gaan eten bij de White Rose. Aan de vele Lonely Planets van de bezoekers is te zien, dat deze warm aanbevolen wordt. We eten samen met Emilia uit Italië. Nadat we onze dagelijkse Franse baguettes hebben op gehaald gaan we terug naar het guesthouse.

12 maart. Vandaag gaan we met de fiets de verdere omgeving van Battambang verkennen. Het vertrek is rond de klok van acht uur aangezien het dan nog lekker koel is. De Killing Caves zijn onze eerste bestemming. Hiervoor volgen we voor 16 km de nationale route 57 richting Pailin. We zien een aantal eenden fokkerijen. De eenden zijn omsloten door lage hekjes en kunnen niet meer vliegen. Als we arriveren, wimpelen we de fietsparkeerplaats af. We zouden moeten betalen om de fiets mee naar de top te nemen, mooi niet, aangezien niemand dit betaald. Het scheelt toch weer 1000 Riel per persoon. De grotten liggen op de heuvel Phnom Sampeau (Zeilboot berg). We willen met de fiets de heuvel op, dit is veel te stijl volgens de aanwezige Cambodjanen. We doen het toch maar en komen aan bij de grotten. We worden rondgeleid door een jongetje van 10 jaar oud. Hij vertelt een stuk uit de zwartste geschiedenis van Cambodja. Tijdens het drie jarige bewind van de Khmer Rouge onder leiding van Pol Pot werd een ware massaslachting onder de bevolking uitgevoerd. Onder andere op deze heuvel werden tegenstanders vermoord. Hun lijken werden vervolgens in de grotten gegooid. Er zijn twee grotten, één waar de kinderen in gegooid werden en de andere waar de volwassenen in gegooid werden. We dalen af in de donkere  “kinderkelder”. Ondanks dat er weinig meer te zien is, is het indrukwekkend en luguber. In de grot van de volwassenen staan nog monumenten met schedels en kleding van de slachtoffers.

1153 en 1174

We fietsen verder naar de top van de heuvel en delen onze ervaringen. Even de tijd nemen om bij te komen. Na een bezoek aan de gerestaureerde tempels op de top, sjezen we naar beneden en vervolgen onze route naar de dam bij het meer van Kamping Poy. Hiervoor volgen we nog twee kilometer de nationale route 57 en slaan dan rechtsaf de weg richting het meer in. Deze fietsen we vervolgens voor 16 kilometer. Tussen de rijstvelden zien we vele eenden zwemmen voor de fok. Het verwondert ons dan ook niet als een koppel van meer dan 300 eenden ineens de weg oversteken, wel dat we niet met een bordje gewaarschuwd worden voor overstekende eenden. Aan het einde van de weg kunnen we de dam in eerste instantie niet vinden. We beslissen dan ook om in een open hut te genieten van het uitzicht over het meer en een poosje te wachten tot het minder warm wordt. We genieten op een mat van verse kokosmelk, uiteraard rechtstreeks vanuit de kokosnoot. Erwin gaat relaxen in een hangmat en Rhianne verwent hem nog extra door de heerlijk verse watermeloen die we onderweg gekocht hebben te serveren. Ook schrijven we onze kaarten. Na de siësta vinden we de dam, die het startpunt is van de irrigatie kanalen. De dam is gemaakt door gevangenen van de Khmer Rouge. Duizenden mensen kwamen hierbij om het leven. In het water achter de dam, loopt het water trapsgewijs naar beneden. Liggend in binnenbanden van een vrachtwagen spelen vermaken vele kinderen zich.

Tijd om de 32 km terug te gaan. Onderweg kopen we chips bij een van de vele huiswinkeltjes. Echt iets stevigs om te eten is niet voorhanden. We maken nog foto´s van veetransport, overstekende koeien en te vol geladen fietsen, scooters en vracht(auto’s). We zijn rond 18.00 uur terug in Battambang. Omdat het eergisteren erg goed bevallen is, eten we vanavond wederom bij Smokin’pot. En het bevalt ook de tweede keer.

Geplaatst in Cambodja | Laat een reactie achter

Siem Reap -> Nederland -> Siem Reap

Geplaatst op 7 maart 2011 door Rhianne en Erwin

7 februari. Vandaag een fietsdag richting Siem Reap, een van de grote plaatsen in Cambodja bekend om de tempels van Angkor. We hebben 100 km voor de boeg dus we willen heel vroeg op pad. Helaas in de ochtend blijkt dat een groepje mieren zich verschanst heeft in onze brood en koekjes voorraad, het kost de nodige moeite om deze ongenode gasten te verwijderen. Ook slapen we op de 3e verdieping, best wat loopwerk dus met fietsen en backpacks. Uiteindelijk fietsen we om 7.30 uur weg. We volgen route 5 naar Siem Reap. Eén lange bijna rechte weg met bijzonder weinig afwisseling. Choob is noemenswaardig, dit is een klein plaatsje langs de weg waar stenen beelden uitgehakt en bewerkt worden.

Onderweg komen we tientallen scholen tegen, waarvan er veel door Japanners gesticht zijn. Bijna elk kind wat we tegenkomen zwaait, zullen ze dat geleerd hebben? En wat in vergelijking met Thailand opvalt, is dat hele jonge kinderen hier zonder broekje rondlopen, wij denken dat dit is om luiers uit te sparen. We stoppen bij een binnenplaats met WC, zonder stromend water. We eten wat en de beheerder kan bijzonder slecht met honden omgaan. Hij schopt en slaat ze als ze te dicht bij ons eten komen. Het voelt dan ook niet prettig om hier lang te zijn. Ook zien we daar twee slangen in een kooi zitten. De laatste twintig kilometers vallen ons zwaar. De temperatuur loopt ondertussen op tot boven de 30 graden, het zadel zit minder prettig en de weg geeft geen afwisseling. We stoppen nog even bij een Wat voor een korte pauze. En gaan dan verder. Uiteindelijk komen we aan in Siem Reap. We fietsen door het dorp op zoek naar een slaapplek. Deze is redelijk snel gevonden, de komende dagen verblijven we in Mommy Guest House. Het eten is hier trouwens erg lekker

8 februari. Aangezien we willen bijkomen van onze grote tocht van gisteren doen we het vandaag rustig aan. We slapen eerst uit tot 7.30 uur. Dan lezen we rustig onze Rough Guide, de tegenhanger van de Lonely Planet en feliciteren via skypen de zwager van Rhianne. Nu op om Siem Reap te verkennen. Een plaatsje wat best wat te bieden heeft. Een aantal markten, met souvenirs, kleding en vooral veel eten. Groente, fruit en vlees. Vooral dat laatste zorgt voor de nodige plaatjes. Varkenskoppen, gestripte kippen, bloedige vissen en nog meer “verse” etenswaar. Alles door elkaar zorgt dit voor een minder aangename geur.

We bezoeken nog de plaatselijke supermarkt en kopen daar een souvenir. We aanschouwen een groot bouwsteiger, wat met recht een houtje touwtje steiger genoemd mag worden. Na een knipbeurt in de openlucht bij een Cambodjaanse kapper, gaan we terug naar het hostel. Erwin slaapt een beetje bij, Rhianne struint op internet naar leuke info over Cambodja. Omdat het goed bevallen is, eten we weer bij het hostel. Ondertussen zoeken we de foto’s en filmpjes uit, zodat deze direct met de draadloze verbinding geüpload kunnen worden. Terug op de kamer Skypen we nog wat met de moeder van Erwin en gaan dan slapen.

Woensdag 9 februari. We denken rustig te kunnen slapen, maar helaas komt er rond de klok van 01.00 uur slecht nieuws uit Nederland. De vader van Erwin is in het ziekenhuis opgenomen met een hartstilstand en dit zal de reisplannen om gaan gooien. Rond drie uur krijgen we meer informatie en we beslissen om, zo snel als mogelijk, terug te gaan naar Nederland. We proberen direct te bellen met de alarmcentrale. Dan blijkt dat we wel gebeld kunnen worden, maar niet kunnen bellen met onze mobiel hier in Cambodja. Bellen via Skype of Voipbuster lukt niet snel genoeg, omdat we door de slechte verbinding online moeilijk beltegoed kunnen kopen. Dan maar de beheerder van het hostel uit zijn bed trommelen. Half verdwaast, geeft hij zijn telefoon, geen beltegoed. Dan maar op naar een hotel. Het eerste de beste hotel binnen, weer een bewaker zonder beltegoed. Grrr. Gelukkig de derde keer lukt het wel. In een groot (en ongetwijfeld duur) resort kunnen we bellen. Dan blijkt hoe ontzettend belangrijk een goede reisverzekering is. De alarmcentrale regelt binnen anderhalf een terugvlucht die er voor zorgt dat we dezelfde dag, via Düsseldorf, rond 22.00 uur weer in Nederland kunnen zijn. Gelukkig! Inmiddels is het 6.00 uur en we maken voor drie dollar gebruik van het ontbijtbuffet in het hotel. Dan snel naar ons guesthouse. Tassen inpakken, snel opfrissen en Go. Onze fietsen laten we achter in het verblijf. Dan op naar het vliegveld. Net nadat we onze tassen hebben ingecheckt komen we er achter dat onze fleecevesten en Erwin zijn lange broekspijpen nog in de backpacks zitten. Oeps, probleempje voor later. De vlucht van Siem Reap naar Bangkok gaat binnen het uur. De vlucht van Bangkok naar Düsseldorf valt erg tegen. We vliegen met Air Berlin, maar helaas geen multimediale snufjes tot onze beschikking. Alleen een aantal slechte en saaie films. Dus duurt de 12 uur durende vlucht erg lang. We doden de tijd met lezen, slapen en kleine spelletjes. En kijken door het tijdverschil naar een dubbele zonsondergang. Warm houden we ons onder een deken. Als we eindelijk in Düsseldorf zijn, staat Erwin korte tijd in kolderiek contrast met onze medereizigers. De één in korte broek en T-Shirt, de anderen in lange broeken en winterjassen. In de aankomst hal staat een Nederlandse taxichauffeur ons op te wachten, die ons binnen twee uur in Nieuwegein brengt. Om half 10 sluiten we de familie in onze armen en krijgen we het volledige verhaal te horen hoe alles gegaan is. Na een heerlijke korte opfrisdouche met warm water gaan we naar het ziekenhuis. Onderweg stoppen we even snel bij Wilco, onze websiteprogrammeur, grafisch ontwerper en hosting service, om een grapje uit te halen. We zeggen hem even gedag en vertellen dat we wat problemen hebben met de website. Als hij de deur opendoet blijkt dat bij mensen echt van verbazing de mond open kan vallen. We lijken voor hem een geestenverschijning. Voor ons echt een grappige situatie om te zien. Dan door naar het ziekenhuis. Het beeld op de intensive care zullen we nooit meer vergeten. Nadat we nog even bij de zus van Erwin zijn geweest, gaan we rond 2.00 ‘s nachts slapen. We hebben dan 49 uur gedaan met twee uurtjes slaap.

De eerste twee weken in Nederland
De eerste paar dagen waren als in een roes, we voelde ons heel vreemd. Uiteraard alle emoties om de ziekenhuisopname heen, maar ook vooral het gevoel dat we niet in Nederland hoorde te zijn. De temperatuur was rond de 8 graden, best fris in tegenstelling tot twee maanden van minimaal 30 graden. Gelukkig kwamen al heel snel goede berichten uit het ziekenhuis. Op vrijdag was er de eerste herkenning met de woorden “hé onze wereldreizigers”, voor ons een onbeschrijfelijk mooi moment. In het weekend was de levensbedreigende situatie geweken. Toen konden we er “het beste” van gaan maken. We besloten vooral veel mensen te gaan bezoeken. Zo hadden we onverwachts een ouderwets middagje korfbal kijken bijvoorbeeld. Mensen die nog niets gehoord hadden keken wel wat vreemd op en wij verwonderden ons vooral over het feit dat er veel mensen waren die de berichten eerder gehoord hadden dan wij. Zondag zijn we naar de zus van Rhianne geweest. Even knuffelen met ons neefje en nichtje. Jeetje, wat zijn die alweer gegroeid. Enne Rhianne is eindelijk bruiner dan haar moeder…

 

De maandag hadden we een dag van totale jetlag. We voerden erg weinig uit en sliepen veel. Verder hebben we hebben we die week weinig bijzonders uitgevoerd. We gingen regelmatig op ziekenbezoek en zijn even naar de school gegaan waar het gebeurd was. Doordat we logischerwijs in twee maanden veel gemist hadden, probeerden we voor ons zelf weer een compleet plaatje Nederland te krijgen. Later in de week zijn we begonnen met het, op de achtergrond, bijwerken van de website en het maken van een fotoboek. De derde helft na de korfbaltraining was voor Erwin weer ouderwets gezellig. Op vrijdag hadden we een bijzonder moment. We hebben toen zelf het pakketje aangenomen wat we twee maanden geleden in Zuid-Afrika op de post gedaan hadden. Dat was niet de bedoeling, maar wel een grappige situatie.

Zaterdagmorgen dachten we even snel naar de modelspoorbeurs in Houten te gaan om leuke informatieboekjes te halen voor Erwin zijn vader. Het was daar Aziatisch druk. Naast leesvoer vonden we op de beurs ook nog miniatuur backpackers. Ook Koen vond wat passends voor de patiënt, namelijk miniatuur antieke telefoonpalen voor bij de treinbaan. Na twee uurtjes slenteren hadden we het gezien. De zaterdagmiddag en zondag hebben we doorgebracht bij de ouders van Rhianne. Even foto’s en filmpjes bekijken en vooral bijkletsen. Zondagochtend een wandeling door de uiterwaarden langs de Waal gemaakt. Er stond een stevige oostenwind en wij vonden het dan ook bijzonder fris (lees koud!).
 

Klaar maken voor vertrek
Precies twee weken na de ziekenhuisopname komt de vader van Erwin op dinsdag 22 februariweer thuis. Het gaat erg goed en nu zal het herstel de komende maanden thuis moeten gaan plaatsvinden. We beslissen nog een paar dagen de situatie aan te kijken en dan te beslissen wanneer we terug gaan. Dinsdagavond gaan we nog eten koken voor Wilco en Mariska. We maken Afrikaanse bobotie uit Knorr verpakking. Waarschijnlijk zijn de mensen van Knorr nog nooit in Zuid-Afrika geweest aangezien het eind resultaat best lekker is, maar in de verste verte niet lijkt op de bobotie die wij daar gegeten hebben. Op de ontzettend koude woensdag gaan we een middagje bijkletsen en foto’s en filmpjes kijken bij Monica, Pong en Sem. Ook die laatstgenoemde knul is super gegroeid en een lachebek eerste klas. ‘s Avonds kunnen we zelfs sneeuwballen maken en dat is onze limit qua temperatuur, we willen terug naar de warmte.

Op vrijdagochtend gaan we gezellig naar de kapper en werken we de internetsite bij. We bellen met de alarmcentrale en vragen naar de mogelijke heden om begin volgende week weer te vertrekken. ‘s Middags gaan we in Lelystad de spullen kopen die we nodig hebben voor vertrek. ’s Avonds gaan we op bezoek bij Bob. Wij hebben hem leren kennen tijdens het duiken op Ko Tao in Thailand. Hij heeft heerlijk Thais voor ons gekookt en we hebben een gezellige avond samen. Deze avond horen we ook dat ons vertrek gepland staat voor komende dinsdag 1 maart, oei dat is concreet en al heel snel. Op zaterdagmiddag maken we nog wat familie foto’s en gaan we de backpacks inpakken en een ouderwets avondje tv kijken met de ouders van Erwin. Zondagochtend gaan we afscheid nemen van de zus van Rhianne en ons neefje en nichtje.

De middag zijn we bij de ouders van Rhianne waarmee we lekker uit eten gaan. En Koen weet ons ervan te overtuigen dat er in Druten koeien moeten staan. Na een flinke wandeling door de stromende regen vinden we deze uiteindelijk op de kinderboerderij in een stal. Snel maar en foto maken dan. Op maandag worden de tassen gepakt, bij de Hornbach geshopt voor onderdelen van de treintafel en een bezoek gebracht aan de tante van Erwin. Aangezien in het weekend een andere tante van Erwin is overleden gaan we s ’avonds nog even op condoleance bezoek en daarna nemen we afscheid van Monica, Pong en Sem.

1 maart. Een speciale dag is dit voor ons. Afgelopen nacht (29 februari…) zijn wij 5,5 jaar bij elkaar EN het is de dag dat we opnieuw vertrekken op wereldreis. Het gevoel is anders dan de vorige keer. De eerste keer lieten we iedereen achter met het gevoel over 11 maanden weer terug te komen. Met het idee dat zowel thuis als bij ons niets zou gebeuren, want dat gebeurt normaal gesproken ook niet. Na onze onverwachte terugkeer hebben we wel heel direct het gevoel gekregen hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is. DUS moeten we datgene doen wat we willen doen in ons leven, en dat is NU de wereld zien! We hadden al snel door dat een goed moment om te gaan niet zou komen, ook niet als we een week later zouden gaan. Vandaag is het dus zover, we gaan op weg naar onze fietsen in Cambodja en nog steeds weten we niet of we langer hadden willen blijven of dat het zo goed is. Dan is het handig als er geen keus meer is. Omdat we weer vanaf Düsseldorf moeten vliegen, hebben we besloten hier met de ICE heen te gaan. Om 10.10u worden we uitgezwaaid door de broer en vader van Erwin. Onze moeders gaan mee in de tram naar Utrecht CS.

Op Utrecht Centraal nemen we afscheid van de moeders en stappen we de trein in. We beloofden elkaar dat we nu echt pas over 8,5 maand terug zouden komen. Daar zitten we dan in de trein, met een leeg gevoel, te bedenken wat ons te wachten staat. In Düsseldorf hebben we de tijd om 2 uur de stad in te gaan en te zoeken naar een nieuwe pet voor Erwin. Het is heerlijk weer in Düsseldorf, zittend op een bankje aan de Rijn in de zon vergeten we al snel de kou van Nederland. Op de terugweg naar het treinstation vinden we op de valreep een pet voor Erwin. We gaan met een Aziatische volle trein naar de vluchthaven en met de skytrain naar de terminal. Dan lopen we het bekende riedeltje af: inchecken, door de douane, tassencontrole, paspoortcontrole en via de Taxfree zone (Aan de hoge prijzen te zien betekend dat normale prijs + 2x de BTW), te ver naar onze gate lopen en snel boarden, dachten we. Dan hebben we minder geluk. We zien al een beetje op tegen de lange vlucht en dan hebben we nog vertraging ook. Uiteindelijk stijgen we dik een half uur te laat op. Gelukkig valt de vlucht mee. Ondanks het gebrek aan multimedia gaat de tijd redelijk snel. Na het lezen van elk artikel in de krant zijn er al twee uur verstreken en zien we dat we een andere route maken als tijdens de terugvlucht naar Nederland. We vliegen niet over Moskou, maar over Turkije. Dit zorgt er voor dat de route 1000km korter is. We slapen wat en kijken 2x Pirates of the Caribbean, Dead Man’s Chest aangezien ze die twee keer laten zien en toen was het alweer 11 uur later. Uhm het verslag nog niet bijgewerkt, dan moet dat maar later ergens.

Als het ondertussen een aantal uurtjes 2 maart is geworden landen we veilig in Bangkok, pff wat is het hier warm. We moeten drie uur wachten op de volgende vlucht. We gaan door het taxfree gedeelte heen en slapen wat. We kopen een souvenirtje voor de moeder van Erwin, alleen zal dat nog een maand of vijf duren voor ze dat kan zien… We gaan boarden voor de vlucht naar Siem Reap. Eerst door de papierwinkel heen om Cambodja binnen te mogen, dit zijn maar liefst drie verschillende formulieren. Dan wachten tot we gaan. We blijken wederom vertraging te hebben en gaan pas ruim drie kwartier later de lucht in. We gaan met de bus naar het vliegtuig, een klein propellervliegtuig. Bij het stijgen en dalen zetten ze een rustgevend muziekje op, geen idee waar dat precies voor nodig is? Dit is voor ons de eerste keer, best spannend. Gelukkig gaat de vlucht prima en na een klein uur vliegen staan we weer in Cambodja. Het visum laten maken en de benodigde stempels zetten gaat een stuk sneller dan bij de grenspost in Poipet. Aangezien er 2 man de paspoorts en het geld innemen, 1 iemand dit geld bewaakt, vervolgens 7 mannen er zitten om de visa uit te schrijven en dan nog 3 die controleren of het goed gegaan is. We nemen een taxi naar het guesthouse en daar staan onze fietsen geduldig te wachten. De beheerder herkent ons en er is een kamer beschikbaar. We vinden het wel super warm maar het is niet anders. Even naar de supermarkt wat hebben ze hier weinig spullen… We eten in het hostel en skypen met het thuisfront dat we veilig aangekomen zijn. Ook ontdekken we nog dat onze shampoo opengegaan is in het vliegtuig. Na flink uitspoelen is dat opgelost en ruikt de toilettas ook weer lekker fris. Ongelofelijk onwerkelijk vallen we na lang draaien in slaap.

3 maart. Met een lichte vorm van een jetlag slapen we weer lekker bij. Pas om 14.00 komt Erwin eruit, Rhianne lukt het iets eerder. Als we ons opgefrist hebben gaan we een beetje door Siem Reap struinen. Aan het eind van de middag gaan we kijken naar een traditionele Cambodjaanse dans voorstelling gegeven door kinderen van het Acodo project. Het omvangt de opvang van 65 kinderen voor wie de ouders niet meer kunnen zorgen, veelal doordat ze arm zijn (ook door de oorlog). De kinderen geven de gratis concerten voor het binnen halen van giften door de vele toeristen in Siem Reap. Wij vinden de voorstelling erg leuk om te zien en gaan ons beraden of we aan dit project spullen gaan geven namens Koen. Op het project ontmoeten we ook nog Paula uit Melbourne. Zij nodigt ons uit voor als we in Australië komen. Na de voorstelling gaan we eten in het verlengde van pubstreet, de eet en drinkwijk van Siem Reap. Daarna laten we het thuisfront nog even via Skype weten dat het acclimatiseringsproces de goede kant op gaat alleen de warmte blijft lastig wennen. Dan begint het terwijl we al in bed liggen flink te regenen. Dit is voor het eerst in Cambodja.

4 maart. Vandaag kunnen we dan eindelijk na een kleine vertraging de tempels van Angkor gaan bezoeken. We gaan in ieder geval twee dagen. Vandaag eerst de verst weggelegen doen met de Tuk Tuk en morgen “dichtbij” op de fiets. Onze Tuk Tuk regelen we voor 16 dollar en hebben dan ook nog eens een beetje Engels sprekende driver. De eerste tempel is Pre Rup, de tweede van vandaag ligt bijna 40 km van Siem Reap en is de Banta Serei. Deze tempel staat bekend om zijn roze zachte gesteente met hele fijne tekeningen. Daarna is het de hoogste tijd voor een lunch. Er zijn maar weinig restaurantjes en we betalen de hoofdprijs, $3 voor een klein bord met noedels. Zelfs voor Cambodja is dit zeer prijzig ,aangezien we in Siem Reap slechts $1 betalen. Na het eten bezoeken we nog Banta Samre, East Mebon, Ta Som, Neak Pean en Preah Khan. Rhianne maakt naast mooie foto’s van de tempels ook hele leuke foto’s van de vele fotogenieke kinderen n die rondom de tempels lopen. We nemen vast een voorproefje  op de dag van morgen. We gaan door Angkor Thom en langs Angkor wat naar het hostel terug.

5 maart. Een vroegertje, om 04.30 staan we op. Vandaag gaan we de grote tempels bezoeken. Omdat deze redelijk dicht bij zijn, doen we dit op onze eigen fietsen. We starten met de zonsopkomst in Angkor Wat. Als we wegfietsen is het nog erg donker. De straatverlichting, sowieso al weinig voorhanden, wordt uitgeschakeld nog voor het licht is. Onze hoofdlampjes komen dan ook goed van pas om bij te schijnen. Doordat we vroeg vertrekken is het heerlijk koel buiten. We zijn mooi op tijd bij de tempel. Bij de waterplas waarin de schaduw van het tempelcomplex te zien is, is het al erg druk. Dit is de foto plek bij zonsopgang. Een paar honderd mensen zijn, net als wij, vroeg op gestaan. Het halfuurtje wachten is de moeite waard. De waterige zon komt op en is te zien in het water.

Daarna gaan we het complex verder verkennen. In vergelijking met de tempels van gisteren staat in Angkor Wat nog veel overeind. De bewerkte muren zijn erg mooi. Helaas is de klim naar de 65 meter hoge toren afgesloten in verband met schoonmaken, Cambodjanen zijn ook zulke nette mensen… Als we genoeg gezien hebben fietsen we naar Ta Prohm. Dit tempelcomplex is voor grote delen door het oerwoud overwoekerd. Bij dit complex wordt volop gerestaureerd. Ondanks de details die worden opgenomen, is aan de kleur duidelijk te zien wat gerestaureerd is. Het echte authentieke gaat hierdoor verloren wat wij wel zonde vinden. In Ta Prohm maken we kennis met Bill en Cynthia uit Canada. Zij kunnen ongelofelijk mooi tekenen. Als we ze ontmoeten zijn ze allebei bezig een artistieke tekening te maken van een deel van de tempel.

Uiteindelijk later dan gepland fietsen we naar onze volgende doel, Angkor Thom. Dit is een ruïnestad met meerdere tempels. Het gebied is 3 vierkante kilometer groot en bekend van de film Tomb Raider. Aangezien het rond het middaguur erg warm begint te worden bezoeken wij alleen nog het olifantenterras en het terras met de koningsbeelden. De Bayon in het midden van Angkor Thom bekijken en fotograferen we van een afstand. Als we terugfietsen naar de westelijke toegangspoort zien we aan de zijkant van de weg nog aapjes zitten. Terwijl Rhianne de fietsen vasthoud gaat Erwin wat foto’s maken. Dit is best leuk tot er pardoes een aapje vanuit de boom op zijn rug springt. Dan wordt het multitasken: Pet vasthouden, filmpje maken en aapje verwijderen. Gelukkig neemt het aapje al snel de slimme beslissing om weer naar de veilige boom te springen.


Na onderweg nog een lekkere zoete ananas gegeten te hebben langs de slotgracht van Angkor wat, gaan we terug naar Siem Reap. We fotograferen nog even het naar Erwin zijn zus vernoemde Monica hotel en rusten dan lekker een paar uurtjes uit in ons guesthouse. Voor Pong hebben we ook wat gevonden, namelijk een boom genaamd Pong Ro. ‘ s Avonds brengen we een bezoek aan een cello concert van Dr. Beat Richner. Hij is grondlegger en directeur van vier grote kinderziekenhuizen in Cambodja. Op jaarbasis komen er 600.000 kinderen in de ziekenhuizen die gratis gebruik kunnen maken van zowel grote als kleine behandelingen. Het idee achter, de gratis, concerten is het werven van fondsen voor het project. Tijdens het concert krijgen we zowel kippenvel van de te koude airco als van het levenswerk van deze Zwitserse dokter. Toch beslissen we samen met Koen om dit project niet op te nemen in zijn projecten map. Er komt zo ontzettend veel geld binnen dat we onze spreekwoordelijke “druppel op een gloeiende plaat” liever in een ander project steken. Na afloop gaan we nog even naar de nachtmarkt toe.

Geplaatst in Cambodja, Nederland | Laat een reactie achter

There we go again!

Geplaatst op 27 februari 2011 door Rhianne en Erwin

Wij zijn ontzettend blij om te melden, dat precies twee weken nadat Erwin z’n vader in het ziekenhuis is opgenomen, hij afgelopen dinsdag weer thuis gekomen is. Het ziet er naar uit dat het voorspoedige herstel doorzet, maar nog een aantal maanden in beslag gaat nemen. Voor ons is dit het moment  dat wij een vervolg gaan geven aan onze wereldreis. Aankomende dinsdag 1 maart vliegen wij terug naar Cambodja. Via de website houden wij jullie weer op de hoogte van onze belevenissen.

Wij willen via deze weg iedereen bedanken voor de steunbetuigingen via het gastenboek, de e-mail en kaartjes. Deze waren voor ons hartverwarmend.

Geplaatst in Nederland | Laat een reactie achter