25 oktober. We hebben internet en dus gelegenheid om onze ouders even te skypen en de digitale verjaardagsgroeten voor Rhianne live in ontvangst te nemen. Skypen duurt meestal langer dan gepland, zo ook vandaag en pas een halfuur na de uitchecktijd van 11.00 uur is de auto weer ingepakt en kunnen we op weg. We hebben een aardig stuk te rijden vandaag en willen ook nog wat kleine uitstapjes maken. Het is een beetje bewolkt en door een stevig buitje krijgt de omgeving een duidelijke opfrisbeurt. Onze eerste stop is bij het fort in Camp Verde wat jammer genoeg op deze dinsdag gesloten is. Door goed te gluren door de ramen van de historische gebouwen en het museum kunnen we toch nog wat zien van het oude fort. Voor de bijhorende gevangenis uit 1933 gebruiken we dezelfde methode. Even buiten Camp Verde is Montezuma Castle te zien.

Dit is één van de overblijfselen van een in de bergwand gebouwde nederzetting door de Sinagua Farmers. Deze, op dertig meter boven de vallei hangende pueblo, telde oorspronkelijk vijf verdiepingen en twintig ruimtes variërend van opslag tot kook-, woon, en slaapverblijven. Geschat wordt dat de Sinagua Farmers hier tussen 1100 en 1400 gewoond hebben. Ook de overblijfselen van het grotere maar minder bewaarde “Castle A” zijn nog zichtbaar. De overige ruïnes in de omgeving zijn niet te bezoeken. We verlaten het park en vervolgen onze weg richting Peyson. De door ons zelf benoemde platgeslagen cactussen zien we steeds meer en de weg maakt flinke stijgingen. Net na de kruising met highway 87 gaat het flink stijl omlaag. Er is van alles gedaan om de snelheid te verminderen zoals de irritante maar blijkbaar noodzakelijke veiligheidsribbels. We komen in het plaatsje Strawberry en de meeste mensen zullen geen woordenboek nodig hebben om te weten dat de op vele gebouwen de rode vrucht is terug te vinden. We missen het leuke toegangsbord en maken een extra rondje om deze alsnog op de foto te krijgen.

Net buiten dit plaatsje zit een antiekshop die niet alleen oude rommel verkoopt maar ook echt leuke wild west spulletjes. We shoppen even rond en kunnen verklappen dat de vitrinekast in Nieuwegein weer iets verder gevuld wordt… Pas tegen vieren komen we aan in Peyson. Hier bezoeken we het visitorcentrum en de supermarkt en gaan dan vlug verder naar richting het Roosevelt Lake. Net achter Jakes Corner lijkt het of iemand cactussen ingezaaid heeft. Vele tientallen exemplaren vaak van meer dan vier meter hoog doemen op in het landschap en deze raken we ook niet meer kwijt. Samen met de ondergaande zon is dit een fascinerend gezicht. Het begint al goed donker te worden als we bij het meer aankomen. We moeten nog een plekje zoeken voor de nacht en hopen dit op een camping te doen. Hier blijken we wederom een permit voor nodig te hebben die we vijf mijl verderop in een restaurant kunnen kopen. Even twijfelen we om een Inn te nemen aangezien het begint te onweren maar na het horen van de prijs van ruim zeventig dollar kiezen we toch voor de camping. Deze kost slechts drie dollar en dat is voor budgetreizigers een veel aangenamere prijs! In het pikkedonker, straatlantaarns zijn hier namelijk schaars, zoeken we een plekje op de bijna verlaten camping, geen idee hebbende waar we precies staan. De onweer trekt weg zonder dat er regen is gevallen. De harde wind heeft er voor gezorgd dat we geen kampvuur kunnen maken en dus eten we koud in de auto. Als het verslag weer een beetje is bijgewerkt gaan de stoelen omlaag en slapen maar. Totale afstand vandaag: 165 mile.

26 oktober. Als we wakker worden blijken we in het Chipmunk rondje, midden op de camping te staan. Gek genoeg staan we bijna naast een kleine begraafplaats met acht kruizen die ons in het donker helemaal niet opgevallen was. Nu is het een beetje bewolkt en verder zonnig. De wind is volledig weggevallen en we kunnen prima eten aan de picknicktafel terwijl de zon aardig brandt op onze ruggen ondanks het vroege tijdstip. Als de auto is ingepakt rijden we een rondje over de camping om te zien wat we nog meer gemist hebben. Dit waren voornamelijk boothellingen. We rijden tot vlak op het water en laten dan de camping voor wat het is. Er zijn namelijk leukere dingen te zien vandaag, zoals het Tonto Monument. Deze goedbewaarde cliff dwellings zijn tussen de 12^e en 14^e eeuw gebouwd het Salado volk. Met een trail tegen de berghelling op zijn deze rotswoningen ook te bezoeken. Het is echt uniek om zo’n goedbewaarde pueblo in te kunnen en deze trail blijkt ook niet altijd open voor publiek. We zien hoe een bergdorp er uit zou hebben gezien, inclusief gangen naar de verschillende huizen toe. Er zijn ‘huizen’ van twee verdiepingen en er is zelfs een kamer te zien met originele ondergrond inclusief vuurplaats. Het geeft ons een goede indruk hoe de Salado’s geleefd hebben. Voor de wetenschap is het tot op de dag van vandaag onbekend waarom het volk deze plaats rond 1400 verlaten heeft. Wij zijn het er over eens dat het niet aan het fantastische uitzicht over de vallei gelegen heeft.

Op de weg naar beneden zien we een collared lizard, een hagedis die zich rennend op zijn kikkerachtige achterpoten voortbeweegt. De volgende stop is de Roosevelt dam, in zijn huidige vorm daterend uit 1989. Toen is de oude dam uit begin 1900 opgehoogd, aangezien de verwachting was dat deze te laag zou worden. Bij de dam start ook de Apache Trail, die we gaan rijden. Deze trail inmiddels 44 mijl lang werd geleden eerste gebruikt door de Apache Indianen en later bij het aanleggen van de dam is deze verbreed tot weg om bouwmaterialen aan te voeren. Vanaf deze zijde is de weg tot ongeveer twintig mijl verderop onverhard. Door de droogte van de laatste tijd is ze prima te berijden met onze twee wiel aangedreven Hyundai. De gravelweg voert ons door een landschap waar de cactus het beeld bepaald. De één is nog hoger en dikker dan de ander en sommige zijn wel tien meter hoog.

Het recreatiegebied bij Apache Lake is niet heel speciaal. Het waait hard en er is weinig te beleven, waarschijnlijk omdat het hoogseizoen voorbij is. Het recreatiegedeelte kan wel een opknapbeurtje gebruiken en ook de vriezer is niet alles meer. De ijsjes die we kopen komen uit een vriezer die ook de ontdooistand kent. Van Erwins ijsje is niets over en hij mag gelukkig een andere kiezen. Op een gegeven moment komen we bij de Fish Creek Hill. Deze steile klim wordt volgens de waarschuwingsborden overwegend éénbaans. Het landschap is hier veranderd naar canyons en uitgeslepen ‘grotten’ in de kalkstenen bergen. Het is een mooie slingerende weg omhoog die uiteindelijk uitkomt bij een uitzichtpunt. We besluiten om de helling ook naar beneden te doen, zodat Erwin ook kan zien hoe steil de afgronden zijn en van het uitzicht kan genieten. Aangezien we toch niet hard mogen rijden neemt Rhianne het sturen even over. Zolang Erwin wat bij blijft remmen gaat het allemaal goed. Het passeren van auto’s valt reuze mee, het is op veel plekken een brede eenbaansweg en met een beetje vooruit kijken is prima te zien of er een auto aan komt. De waarschuwingen dat je op sommige plekken achteruit zou moeten om iemand te kunnen passeren vielen ons wel mee.

Net nadat het asfalt weer is begonnen zien we een gedeelte wat is afgebrand. De cactussen liggen er zielig bij en de bomen zijn zwart geblakerd. Een triest gezicht. Het eerste gehucht wat we tegen komen is Tortilla Flat. Dit was vroeger een pleisterplaats waar koetsen stopten. Nu is het volledig toeristisch gericht. Het restaurant heeft een bar waar je op zadels kan zitten. Die hebben wij uiteraard even getest onder het genot van wat drinken en een burger met frietjes en mayo, dat is lang geleden! Een ander bijzonder punt is dat het restaurant en de naastgelegen winkel van binnen helemaal en dan ook echt helemaal beplakt zijn met bankbiljetten. Dit zijn overwegend één dollar biljetten met een naam en datum er op. Er zijn ook veel buitenlandse briefjes zoals een briefje van 25 gulden en één van de eerste twintig euro biljetten. De toiletten zijn versiert met uitbundige cowboys en cowgirls.

Het laatste stuk van de Apache Trail slingert nog wat verder. We passeren een plek waar de laatste resten van een vulkaanuitbarsting zijn te zien. En dan komen we aan bij onze overnachtingsplek, de camping van het Lost Duchtman State Park. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is hier nooit een Nederlander verdwaald. Het heeft te maken met een Duitser die hier een goudmijn zou hebben gevonden, maar niemand heeft deze mijn ooit gevonden. Op de camping doen we een poging om de tent weer op te zetten. De wind maakt het er niet makkelijker op en de eerste regenspetters zorgen ervoor dat de tent nog niet ideaal staat als het donker wordt. Gelukkig blijft het bij deze twee spetters en trekt er wederom een bui onweer langs ons heen. Als het droog is wordt het kampvuur opgestookt voor ons avondeten en grote stenen worden gepakt als stoel. We maken ons op voor een avondje kampvuur. Helaas denkt het weer daar anders over. Net als de soep en worstjes warm zijn begint het hard te waaien en vallen er grote spetters regen naar beneden. Als een speer bouwen we de auto om tot restaurant en eten we binnen. Het blijft hard waaien en er zit niets anders op dan te pendelen tussen auto en kampvuur om eieren te koken, thee te zetten en warm te blijven. Rond negen uur volgt de derde verbouwing van vandaag en wordt onze multifunctionele auto weer omgetoverd tot hotelkamer. Zo slecht slaapt die nog niet met de banken bijna horizontaal plat. Totale afstand vandaag: 52 mile.

27 oktober. Als we opstaan is het fris. De wind is minder krachtig dan gisteren maar nog steeds aanwezig en de zon is nog verstopt achter een grote berg. We maken dus brood klaar in de auto en gaan dan, na het terugbouwen van de auto meteen op pad. We rijden een paar honderd meter en zijn dan in Goldtown, een oud goudzoekerstadje wat nieuw leven is ingeblazen door het toeristisch te maken. Aangezien de meeste winkels en activiteiten pas over een uur open gaan doen we eerst een rondje door het stadje. Eigenlijk is het een hoop antiek bij elkaar, auto’s, uithangborden, werktuigen, enz. De gevels van de winkeltjes zijn mooi gerestaureerd. We kopen bij de plaatselijke bakker een heerlijk kaneelrol en kunnen dan voor zeven dollar p.p. een kijkje gaan nemen in de oude mijnschacht. Gelukkig maakt de gids er een Amerikaanse uitgelaten en overdreven show van want verder stelt de halfuur durende trip niet erg veel voor.

We brengen nog een kort bezoek aan het kleine museum, kopen nog wat souvenirtjes en houden het dan voor gezien. We stappen in de auto en rijden via de erg drukke highway naar de grootste stad van Arizona, Phoenix. Hier gaan we direct naar het festival van de jaarlijkse Arizona Statefair. We weten niet precies wat ons te wachten staat, behalve dat we een rodeo kunnen zien en verder zijn we erg nieuwsgierig. Vanuit de verte zien we twee grote reuzenraderen staan en als we dichtbij genoeg zijn kunnen we voor vijf dollar onze auto parkeren bij één van de vele privéparkeerplaatsen. Dat scheelt vijf dollar en wij happy. Binnen een paar minuten zijn we bij de kassa waar we nog een financiële meevaller hebben. Tussen twaalf en één wordt de toegang van tien dollar p.p. niet gevraagd en we kunnen dus gratis naar binnen. Dit zijn festivals waar wij van houden! Net als het balloonfiëstapark in Albuquerque is ook het State Fair Park een vast terrein. Op het Statefair terrein is een kabelbaan, een grote tribune waar de rodeo gehouden wordt, verschillende beursgebouwen met winkels en stallen. En zo’n beetje alle ruimte die over is, is volgestouwd met allerhande kermisattracties. Er blijken zelfs drie reuzenraderen te zijn, een wildwaterbaan, achtbanen, glijbanen en nog veel meer. Blijkbaar zijn Amerikanen naast draaien en zweven ook dol op eten. Er zijn ongelofelijk veel eetkraampjes waar hamburgers, aardbeiencake en als absolute favoriet grote kalkoenpoten worden verkocht. Deze worden als ware Flinstones naar binnen gewerkt. Natuurlijk mogen de grote bekers met frisdrank niet ontbreken. Ook lopen er tientallen mensen rond met mansgrote knuffeldieren die gewonnen zijn bij één van de attracties. Onze eerste doel de Highschool Rodeo. Verschillende scholen nemen het tegen elkaar op in verschillende paardrijdisciplines. Zo is er het slalommen met een paard, geitjes strikken en stieren vangen met een lasso. Het meest spectaculaire onderdeel vinden wij het berijden van wilde paarden en stieren en waarbij de ruiter van het zadel wordt gelanceerd naar verloop van tijd.

Onder het genot van een Indian Taco genieten we van de show. Na een uurtje hebben we even genoeg gezien en gaan de rest van het terrein verkennen aan de hand van het programmablaadje. We zien een korte maar spectaculaire indianendans waarbij vooral de dans met acht hoepels indruk maakt. We kijken nog even naar een typisch overdreven American style kalkoenenrace. Hierbij rennen een aantal kalkoenen achter een op afstand bestuurbare bigfootauto aan met maïskorrels in de bak, wat een vermaak. Tegen de tijd dat de zon ondergaat gaan we helemaal naar de achterkant van het terrein om straattheater van letterlijk en figuurlijk hoog niveau te zien. Er is een acrobaat die op zijn kop gaat staan op een stapel stoelen, een danseres die met een katoenendoek en een hoepel op grote hoogte danst en een slungelige jongleur die werkelijk in alle standjes kan jongleren met drie tot vijf ballen. Achter zijn rug, met een been in zijn nek, met één hand, werkelijk ongelofelijk knap. Op het eind van de show gaat de acrobaat nog één keer op zijn kop staan maar dan op een hoogte van ruim dertig meter. Na de show verplaatsen we ons met de stoeltjeslift terug naar de andere kant van het terrein. Bij de ondergaande zon kunnen we een aantal schitterende foto’s en overzichtsfilmpjes maken.

Om onze knorrende magen het zwijgen op te leggen halen we bij één van de standjes, hoe kan het ook anders, een kalkoenpoot. Van een aantal Amerikaanse vrienden krijgen we gebakken aardappelsliertjes aangezien ze het grote bord zelf niet leeg krijgen. Als we volledig verzadigd zijn lopen we terug naar de auto. Hier blijken de parkeertarieven ondertussen verdubbeld te zijn en de beheerder legt uit dat de prijs stijgt naar beschikbaarheid. Via een supermarkt rijden we naar het plaatselijke jeugdhostel en we voelen ons daar gelijk helemaal thuis. Het enorm knusse huis is erg gezellig. We kunnen aanschuiven bij het avondeten en worden gelijk voorgesteld aan de andere gasten. Een medewerker vertelt ons van alles over Phoenix en geeft allerlei andere gevraagde en niet gevraagde informatie. Onze privékamer is ruim genoeg, alleen de toiletten en douches hebben niet erg veel privacy. Moe maar voldaan duiken we ons bed in. Totale afstand vandaag: 72 mile.

28 oktober. Koen heeft een tip gekregen voor een project waar hij mogelijk nog wat kan betekenen met zijn verdiende geld. Dit is een inloophuis voor dakloze jongvolwassenen. Door veelal een zeer slechte thuissituatie komen deze jongeren op straat terecht en in dit project wordt geprobeerd om ze weer enig toekomstperspectief te geven. Op het kantoor van de stichting Tumbleweed, waar het project onder valt, krijgen we meer informatie. Daar horen we dat het project gedeeltelijk wordt ondersteund door de overheid en verder afhankelijk van bijvoorbeeld kledinggiften en gelddonaties. We rijden naar het huis om te spreken met de staf daar. We zien een aantal jongeren bezig met het opzetten van een kunstgalerie. Het maken van kunst is naast het geven van eten en noodzakelijke kleding en toiletartikelen een van de belangrijke methodes om in contact te komen en te blijven met de jongeren. Het huis is alleen een dagopvang, slechts heel zelden zijn er avonden waarop de jongeren blijven slapen. Op de vraag waar het meeste behoefte aan is wordt geantwoord sokken, ondergoed, toiletartikelen en daarnaast spullen om kunst te maken zoals verf, kwasten en schetsboeken. Voor het eerst kan Koen overleggen met Lilly waar hij zijn geld aan uitgeeft. Samen komen ze tot de conclusie dat ze sokken functioneel vinden en kunstspullen een mooie lange termijn investering. De medewerkers hebben zelf een adres op internet gevonden waar ze sokken en ondergoed spotgoedkoop kunnen kopen en daar plaatsen we dan ook meteen een order voor dames- en herensokken. We gaan naar een grote hobbywinkel om materialen voor het maken van de kunst te kopen. We hebben gehoord dat ze over een maand naar een nieuw gebouw toe gaan en daar willen we wat mee. De canvasdoeken zijn bij afname van grote aantallen flink afgeprijsd en we beslissen tot de aankoop van twintig doeken ter grote van ongeveer A3. Met de aanschaf van een aantal kwasten en acrylverf in de primaire kleuren zijn we door het budget heen. Nu kunnen ze twintig lijsten maken voor in het nieuwe huis.

Deze spullen brengen we nog net voor sluitingstijd naar het Tumbleweed kantoor en de mensen hier zijn er erg blij mee. Voldaan gaan we met zijn vieren op zoek naar een lekkere avondmaaltijd. Deze vinden we op de Mexicaanse markt en bestaat uit rijst, taco’s en nopalito. Wij dachten dat dit laatste iets van boontjes was, aangezien het ook zo smaakte. Maar het blijkt cactus te zijn, erg smakelijk en zeker een aanrader. Dan is het voor Erwin tijd voor een bezoek aan de kapper of beter gezegd deze keer de barbier. Op aanraden gaat hij naar downtown barbershop naast het dure San Carlos hotel en wordt geschoren door de vijfde generatie van deze kappersfamilie. Het lijkt erop dat het uitleggen van de gewenste lengte deze keer wat soepeler gaat. Aangeven de kortste stand maar niet kaal komt het meest in de buurt van één millimeter en scheelt gehannes met de lengte in inches. Echter de kortste stand op dit scheerapparaat voor kaal is echt héél kort. Met haar dat waarschijnlijker korter is dan een halve millimeter staat Erwin een halfuur later weer buiten. Met een bijzonder korte kop maken we ons op voor het avondprogramma van de state fair terug. We parkeren de auto net buiten de betaald parkeren zone en gaan via de grote veestal naar binnen. We vallen met onze neus in de boter aangezien er een spectaculaire “het mooiste varkentje verkiezing’ aan de gang is. (Lees hier, kinderen die proberen met een stokje een varken zo mooi mogelijk langs een jurylid te laten lopen. Ondanks dat er beste mooie speklapjes rondlopen hebben we het snel gezien. Vanavond is er in de grote arena Indian Rodeo. In principe hetzelfde als gisteren maar dan van hogere kwaliteit. Na de rodeo gaan we ons geluk proberen op de kermis. Vooral Erwin wil een enorm grote knuffel winnen waarmee veel mensen rondlopen.

Bij het ring gooien om colaflesjes zijn we er erg dichtbij en dit geldt ook voor het balletjes gooien via een schuin bord in een wasmand. Maar voor het eerst zijn we blij dat we niets winnen. Het scheelt een hoop logistieke problemen! Als we even hebben staan kijken bij de grote hypnose show krijgen we alweer trek. We eten nog een enorme funnelcake met aardbeien en slagroom. Dit gefrituurde beslag is nog het beste te vergelijken met een grote wafel en erg lekker. Erg tevreden over ons bezoek aan de fair rijden we terug naar het hostel. Totale afstand vandaag: 32 mile.

29 oktober. Vandaag vieren we de derde dag van Rhianne haar verjaardag. We hebben hier twee activiteiten voor uitgezocht in de omgeving van Clarkdale. Voor we daar heen rijden maken we een klein rondje door Phoenix om te gaan tanken. Aangezien het prijsverschil in deze grote stad per gallon varieert van $3.19,9 tot $3.49,9 is rondshoppen geen gek idee. Met ons ANWB lidmaatschap willen we nog wat gratis wegenkaarten halen bij de AAA, de Amerikaanse ANWB maar helaas is het kantoor op zaterdag dicht. Rond negen uur verlaten we Phoenix via highway 17 naar het noorden. De mijlen schieten onder de wielen door en na een steile klim, waar geadviseerd wordt de airco uit te schakelen in verband met oververhitting en een flinke afdaling zijn ineens alle grote cactussen verdwenen. Hier verschijnt een nieuw heuvelachtig landschap, soms is moedernatuur wel heel abrupt. Binnen twee uur rijden we de camping in het Death Horse State Park op. We lokaliseren alvast de plek waar we vannacht slapen, om bij terugkomst het zoeken in het donker te voorkomen en gaan dan naar het treindepot van de Verde Canyon Railway. We gaan een treintrip van vier uur maken door de canyon en naar verluidt moet deze fantastisch zijn.

We checken in en zien hoe geprobeerd is het Duitse Oktoberfest na te maken. Conclusie erg simpel. Zure kool wat er net iets anders uit ziet dan normaal en lokaal gebrouwde ‘Duitse’ biersoorten. Om kwart voor één mogen we gaan boarden. Aangezien er bij het reserveren er alleen nog eerste klas plaatsen beschikbaar waren gaan we een prachtige coupé binnen. Als de trein vertrekt wordt er champagne gereserveerd en niet lang daarna wordt het kleine loopbuffet geopend. Dit bestaat uit sandwiches, nootjes, gebraden kippenvleugeltjes, toastjes, olijven, augurken, wortelen, selderie en hele bijzondere brownies. Een prima aanvulling op de chips die al op de tafel staat. We kopen een magazine waar de route in staat uitgeschreven en aan de hand van de mijlpaaltjes kunnen we de route volgen. Aan de dichte coupé zit een open panoramacoupé vast waardoor we prima foto’s kunnen maken en optimaal kunnen genieten van de werkelijk prachtige omgeving. We zien meerdere mooie rotsformaties, een korte tunnel, en een aantal bruggen waarmee de canyon overgestoken wordt. Het traject wat afgelegd wordt maakt deel uit van het spoor tussen Clarkdale en Drake. Deze trein stopt op het voormalige station van de Perkinsville Ranch.

Na een korte stop, waarbij de locomotief met Amerikaanse visarend, aan de andere kant van de trein wordt gekoppeld aanvaarden we de terugreis. Als toetje op de toch al mooie taart zien we nog een mooie visarend langs de Verde River zitten. Terug in Clarkdale rijden we direct door naar de Blazin’M Ranch. Hier hebben we een diner met aansluitend een cowboyshow. Het ranchterrein wordt verkend in één van de passagiersaanhangers van een oude trekker. We zijn gelijk lekker in de stemming. Op het buitenterrein zijn allerlei leuke winkeltjes en kunnen onze cowboyvaardigheden bijgespijkerd worden. Er kan geschoten en lasso geworpen worden. Dat werpen blijkt nog best lastig. Na een paar pogingen strikt Rhianne de kunststier en Erwin komt niet verder dan de hoorn van deze stier en Lilly die achterop zijn eigen rug zit. Om half zeven gaan de deuren van de eetzaal open. Er staan meerdere rijen met houten picknicktafels en vlakbij het podium nemen we plaats. We maken kennis met onze tafelgenoten, een koppel uit de staat Washington en een koppel uit Canada. Deze avond is nog specialer dan de andere avonden aangezien deze volledig in het teken van Halloween staat. De verkopers uit de shopjes die ook blijken te bedienen zijn verkleed in allerlei vreemde creaties wat het geheel tot een gezellige boel maakt. In strikte volgorde mogen we ons bord met eten gaan halen welke gevuld wordt met gepofte aardappel, koolsla, boontjes, een bun, een sparerib en een half kippetje. Deze gaat er maar net in bovenop alles wat we al gegeten hadden in de trein. Voor het toetje, bestaande uit appelpie en een cakevinger, moet echt ruimte gemaakt worden. Na het eten begint de show van de Blazin’M cowboys. Een koppel van drie doorgedraaide cowboys en een cowgirl vermaken het publiek met gitaarspel en veel grappen en grollen. Speciale aandacht wordt geschonken aan alle jarigen en jubilarissen die voor het podium mogen gaan staan. Laat Rhianne nou opgegeven zijn als jarige! Natuurlijk zingt de hele zaal ze toe en krijgen ze een echte Blazin’M Ranch feestmuts.

Veel te snel naar onze zin is de avond om negen uur voorbij. We kopen nog wat souvenirtjes waaronder een ‘Magic Flipflop Hat’ en gaan dan naar de camping terug. Hier wordt snel de auto omgebouwd tot hotel en gaan we slapen. Totale afstand vandaag: 125 mile.

30 oktober. Deze zondag is weer eens een ‘we doen het lekker rustig aan’ dagje. Als we om half negen uitgeslapen zijn maakt Rhianne een heerlijke fruitsalade en werkt Erwin het verslag bij. Het is heerlijk warm in het zonnetje en dat voor de op één na laatste dag van oktober ook wel eens lekker. Als we goed opgewarmd zijn rijden we naar Jerome een bergstadje net buiten Clarkdale. Dit stadje is een voormalig ghosttown wat in ere hersteld is met nog veel oude accenten. We hebben gehoord dat hier morgen wat te doen moet zijn met Halloween maar dat blijkt niet zo te zijn. Daarom verkennen we nu gelijk het stadje, zodat we morgen niet meer hoeven. Er zijn vooral veel kunstwinkeltjes te zien maar kunstmoe als we zijn slaan we de meeste over. Er is nog wel een grappig kerstwinkeltje en de plaatselijke toyshop is onze favoriet. We worden onthaald met een supersonisch luchtkanon en we schieten een luchtgeveerde raket de afzuiginstallatie in. Voor we nog meer brokken maken gaan we bij de buurman een lekker ijsje halen waar een bolletje zo groot is, als minimaal drie bollen in ons kikkerlandje. Dat is pas waar voor je geld krijgen! Op de terugweg naar de camping rijden we via Cottonwood om boodschappen te doen. Bij de Safeway maken we gelijk gebruik van de Wi-Fi om een stel foto’s te back-uppen. Doordat we hier stroom hebben en op de camping niet, laden we gelijk de waterdichte camera en de laptop weer op. We kunnen terug naar “The Death Horse”camping, prepareren bij daglicht alvast ons avondeten en werken onze achterstand van het verslag weg. Als het donker is gaat het kampvuur aan, het eten erop en met het vuur komt ook gelijk de warmte. Totale afstand vandaag: 25 mile.

31 oktober. We hebben een griezelspannende dag voor de boeg, vandaag is het namelijk HALLOWEEN! Het lijkt wel of we er alvast over gedroomd hadden want beide hebben we niet werelds geslapen. Gelukkig is het weer erg zonnig en de zon nodigt ons uit om in korte broek de auto uit te komen. De ochtend doen we, de andere helft van het rustig aan doen van gisteren en zoeken weer een groot aantal foto’s uit en werken het verslag bij. In de middag gaan we naar een van de grootste antiekwinkels die we gezien hebben in Arizona, die in Clarkdale gevestigd is. Ruim een uur vermaken we ons in de winkelruimte, de tuin en een stal en schuur achter de winkel. In grote, zo ongeveer het zelfde als in de bezochte antiekwinkel in Canada, alleen beter geordend en wat duurder. We slagen erin om een mooi indianen muziekinstrument te kopen en ook Koen en Lilly weten voor weinig geld antiek elektra aan te schaffen. Hiervoor moet hij wel beloven dat hij dit zelf draagt aangezien het elektra gewicht in onze tassen aardige proporties begint aan te nemen. Hierna rijden we naar het dorpsplein van Old Clarkdale. Hier wordt vanavond het Halloweenfeest van het dorp gevierd. We strijken neer op een bankje en terwijl wij proberen onze route voor de komende tien dagen te plannen verschijnen er steeds meer spookjes, pompoentjes en andere figuurtjes op het plein. Hoewel het voornamelijk kinderen zijn die verkleedt zijn, zien we ook veel ouders uitgedost in niet alledaagse kledij. Het lijkt wel carnaval, waarbij alleen de confetti ontbreekt. Lang niet iedereen is ‘eng’ verkleed. Er zijn ook genoeg elfjes, supermario’s en zelfs een legoblokjes familie.

Om zes uur, als de zon onder is en de maan verschijnt, begint het programma. In vier leeftijdscategorieën gaan de uitgedoste mensen langs een jury waarbij de drie origineelste per categorie een prijs krijgen. Wat erg leuk is dat samenwerking tussen ouders en kind(eren) ook beoordeeld wordt. Als de prijzen uitgedeeld zijn begint het ‘trick and treat’.De kinderen mogen langs de deuren gaan om zoveel als mogelijk snoep te verzamelen. Dit gaat dan in pompoenemmertjes, rugzakken of een andere (grote) opslagcapaciteit. De politie heeft de betreffende straten afgezet en dat is maar goed ook aangezien overal kinderen rennen. Terwijl wij ook door de straten struinen, eten we een met karamel en nootjes versierde Halloweenappel en dragen een uitdeelzak met chips mee. Veel huizen zijn gaaf versierd en bewoners delen dozen met snoep uit aan de honderden kinderen die langskomen. Wij delen onze zakjes uit aan de allerkleinste (en liefste) kinderen. Dit leidt vaak tot leuke reacties van de ouders. We voelen ons met de verjaardagsmuts en cowboyhoed helemaal thuis in het bonte gezelschap. Als we alle zakjes kwijt zijn gaan we naar de plaatselijke eterij om een pesto pasta te bestellen. Eenmaal terug op de camping eten we deze op. Dan maken we de auto gereed om te slapen en sluiten na een enge dag onze ogen. Totale afstand vandaag: 12 mile.

1 november. De eerste dag in november begint met een beetje sluierbewolking waar de zon zich achter verstopt. Dit zorgt ervoor dat het wat fris is als we opstaan. Toch mogen we voor november niet klagen. Lees we kunnen ook een lange broek en trui aandoen… De spullen worden ingeruimd en we verlaten wederom een camping. Als we net na negenen de weg opdraaien zien we een coyote diezelfde weg oversteken. Via het postkantoor in Old Clarkdale rijden we naar Jerome. Hier pikken we Mingus Mountain Scenic Road op, een prachtige weg door de bergen richting de Prescott Valley. Het hoogste punt van deze berg ligt op 7023 feet. De bewegwijzering is niet heel geweldig. Vooral niet omdat er in plaats van steden vaak alleen kruisingen en wegen staan aangeven. Bij Ash Fork pikken we weer een klein stukje van de oude Route 66 op. Iets verder gaan we het Yavapai indianenreservaat binnen en de eerste plaats die we tegenkomen is Seligman. Hier is de Route 66 Association van Arizona opgericht, die zich inzet voor het behoudt van de overgebleven stukken van de route. In dit plaatsje start tevens het langste nog bestaande stukje van de Moeder der wegen van Amerika. Tot aan Kingman is Route 66 nog negentig mijl lang.

Er zijn een aantal souvenirwinkeltjes en de beroemde cafetaria van Angel Delgadillo waar we een ananasshake halen. In lijn met de traditie grapt de medewerker met een nepmosterd en biedt stro in plaatst van een rietje aan. (Beide beteken straw in het Engels, hihi). Het volgende stuk gaat door voornamelijk dor grasland naar de Grand Canyon Caverns. We zien net als in Amerikaanse films de dorre struiken over de weg vliegen. Het is erg uitgestrekt en de zon brandt behoorlijk. We stoppen ook nog even in het Hualupai visitorcentre in Peach Spring. Dit is erg groot maar alles behalve authentiek. Wat volgt is echt een dodelijk saai stuk van route 66. Gelukkig komen we de Hachberry Generalstore nog tegen met een opgepoetste Corvette uit 1957. Binnen is een winkel annex museum gevestigd. Het laatste stukje voor Kingman zien we nog een aantal lange goederentreinen langskomen, waarvan sommige worden voortgetrokken door acht locomotieven. Kingman is onze laatste bestemming van vandaag en in het bezoekerscentrum informeren we naar een goede en niet te dure slaapplek voor vannacht. Met een aanbod van meer dan dertig motels en hotels is dit niet erg lastig. Het bezoekerscentrum wat gevestigd is in een oude elektriciteitscentrale bevat ook een Route 66 museum. Na vieren is dit gratis dus we gaan gelijk even kijken. Van een vrijwilliger krijgen we twee pijlpunten als souvenir. Onze slaapkeuze is uiteindelijk gevallen op de Rodeway Inn. Voor 45 dollar, inclusief zoet ontbijt krijgen we een kamer met twee kingsize bedden, koelkast en magnetron. Terwijl Koen en Lilly vast in het eerste bed duiken, gaan wij op de tweede veel foto’s uitzoeken en back-uppen. De worstjes worden vandaag klaar gemaakt in de meest budgetvariant van magnetron die we gehad hebben. Een draaiknop voor de tijd, geen lampje, geen draaiplateau en geen piep als de tijd om is. Buiten gaat het flink stormen terwijl wij binnen de overgebleven Halloweentaart op eten. De kleurstoffen kunnen nooit erg goed voor een mens zijn aangezien onze mond helemaal zwart kleurt. Totale afstand vandaag: 209 mile.

2 november. Doordat de kussens een beetje dik waren hebben we niet heel geweldig geslapen en zijn we vroeg op. Dat is maar goed ook want om kwart over acht staat er iemand aan de deur te kloppen en te roepen “Housekeeping!”Hadden we nog geslapen waren we zeker wakker geschrokken. Het ontbijt is meer dan karig. Er liggen alleen mini koffiebroodjes en er staat een thermoskan met koffie. Voor mensen die weinig koffiedrinken eigenlijk geen keus dus, maar theezetten in de magnetron gaat ook prima. Op internet proberen we nog wat slaapplaatsen via couchsurfing vooruit te boeken tot en met San Francisco en dan kunnen we weer op weg. Tijdens het inpakken van de auto waaien de lege theebekertjes de lucht in door de harde wind, die het ook vrij koel houdt. Wij laten ons er niet door tegenhouden en gaan naar de McDonalds voor de Arizona hamburgertest. Het restaurant heeft nog hout voor de ramen zitten van de nieuwbouw, maar binnen is het prima. De hamburger kost gemiddeld, is gemiddeld belegd en smaakt gemiddeld. Dit houdt in: één augurk, beetje droog broodje, het vlees even karig en dit alles wordt gecompenseerd door de hoeveelheid saus. Voor we vertrekken kopen we nog een indianensouvenir en gaan dan op weg naar Grand Canyon west. Het eerste idee was een indianenervaring bij de Hualupai stam maar dit is zo gecommercialiseerd en duur dat we het overslaan. We rijden wel die richting op om de, naar wij denken, reuze hoge Joshua bomen te zien. Als in het dorre en uitgestrekte landschap eindelijk bomen beginnen te groeien blijken we ons verkeerd ingelezen te hebben. De mammoetbomen staan onder andere in het Sequoia en Kings Canyon National Park en de Joshua Tree is een gemiddeld hoge boom met een bijzondere vormgeving. Het is een kale boom met aan de uiteinde van de dikke takken een cactusachtige plant. Het was zeker het omrijden waard maar niet wat we eigenlijk wilde zien. Voor we wegrijden nog even een typische foto uit deze streek. De brievenbussen van de mensen in het achterland staan gegroepeerd zodat de postbode wat minder mijlen hoeft af te leggen en op de achtergrond duizenden bomen.

We keren om en rijden aan op Las Vegas via highway 93 en de blackmountains. Dertig mijl voor de grote stad brengen we een bezoek aan de machtige Hooverdam in de Coloradorivier. Dit is één van de dammen waarmee de eens zo machtige rivier getemd is. De tussen 1936 en 1939 gebouwde dam van 221 meter hoogte bevat 6,6 miljoen ton beton. De boogdam wordt ook gebruikt om elektriciteit op te wekken en we willen graag even in de dam het elektriciteitsstation kijken. Helaas zijn we net te laat en moeten we een andere keer terug om naar binnen te kunnen. We maken nog wat foto’s en trotseren de winderige Mike O’Callaghan-Pat Tillman Memorial Bridge. Deze brug is vorige jaar geopend en ontlast de dam van verkeersdruk én geeft een machtig gezicht over de dam.

Via de dam rijden we de staat Nevada in en zien gelijk ons eerste wildlife hier. Tegen de bergwand staat een groep bighorn schapen te grazen. Nu op naar Las Vegas! Ondanks het spitsuur zijn we binnen een uur in de stad en op de zo beroemde ‘Strip’ met alle casino’s, lichtjes en hotels. Er zijn meer dan 150.000 hotelkamers in Las Vegas en we hebben ons laten vertellen dat doordeweeks voor maximaal dertig dollar in luxe kamers boven de casino’s geslapen kan worden. We verwachten dus weinig problemen en hebben niets geboekt van te voren. Helaas lopen de komende uren wat anders dan gepland. De prijzen blijken namelijk nergens te zien en dus gokken we aan de hand van onze blauwe Lonely Planet waar we het beste heen kunnen. De eerste poging doen we bij het machtig grote CircusCircus. Als we hier na een tijd wachten eenmaal aan de beurt zijn blijkt een kamer 150 dollar plus tax te kosten, slik een beetje boven budget. Op de parkeerplaats gaat de laptop open en met Wi-Fi zoeken we andere hostels op. Doordat deze verbinding wegvalt, moeten we ons verplaatsen naar de McDonald’s, die wij tegenwoordig McWi-Fi noemen. We vinden een goedkope plek met veel kamersvrij aan de andere kant van de stad. Helaas is het die kant op filerijden geblazen en duurt het bijna een uur voor we daar zijn. Ondanks dat de website wat anders zegt hebben ze alleen nog rookkamers voor 80 dollar terwijl internet zegt 20 dollar voor niet roken. Pfff. Als we boeken via internet krijgen we de lage prijs. Nog voor we dit hebben kunnen doen verkopen ze de laatste kamers aan iemand die naast ons staat. Het zit ons flink tegen! Een nieuwe Mac wordt gevonden en we zoeken verder. Veel hotels blijken vol te zitten ondanks dat het doordeweeks is. Uiteindelijk vinden we in downtown een goedkope oplossing die we gelijk boeken. We moeten hiervoor wel weer naar de andere kant van de stad. Deze keer via de highway en wegwerkzaamheden. Uiteindelijk hebben we om negen uur een slaapplek voor de nacht maar de beloofde Wi-Fi werkt niet. Nu willen we nog even van de stad gaan genieten en stappen de auto weer in aangezien we wat ver weg zitten van het feestgedruis. We rijden wederom een file in en kunnen dan gratis parkeren bij het dure Bellagio hotel. Om tien uur lopen we de boulevard op en zijn net op tijd om de fontijnshow van dit hotel te zien. We lopen door de straat en door de casino’s die in elkaar overlopen. Overal is muziek en dans en de straat kunnen worden overgestoken met bruggen. Overal worden handenvol kaartjes met schaars geklede prostituees uitgedeeld. Uiteraard alleen het visitekaartje met de prijs en het telefoonnummer. Bij één van de casino’s kunnen we gratis spelen en winnen we vouchers om binnen verder te spelen. Uiteindelijk zijn we om 1.00 uur ’s nachts terug op de hotelkamer, niets gewonnen, niets verloren maar wel een leuke avond gehad. Totale afstand vandaag: 193 mile.

3 november. Door de super donkere gordijnen kunnen we lekker blijven slapen tot negen uur. We doen rustig aan aangezien we pas om 12.00 uur hoeven uit te checken. We gaan een nieuwe poging doen om in een beter hotel, voor minder te gaan slapen. Hiervoor settelen we ons uiteraard weer bij de McDonalds. Voor de show kopen we deze keer een kleine frisdrank. Die we natuurlijk wel vier keer gratis navullen. (In Amerika is dit toegestaan mits je het restaurant niet verlaat). We vinden iets nieuws aan de rand van ‘The Strip’ en kunnen om 15.00 uur inchecken. Mooi nog even de tijd om Las Vegas bij daglicht te bekijken. We rijden naar het uiterste puntje van de Las Vegas boulevard om op de foto te gaan met het beroemde welkomstbord. Natuurlijk willen we een foto met ons beide en dus vragen we iemand te hulp die de foto kan maken. Iemand met een bordje “volunteer” hapt toe en maakt wat foto’s. Terwijl we checken vraagt hij ineens een fooi. Mooi niet, er zijn genoeg andere mensen die een foto willen maken en zo best zijn de foto’s niet.

Net voor we weer de auto instappen, stopt er een andere auto waar een bruidspaar uitstapt voor een fotomomentje. Het koppel is nog clowneske dan de overige gasten, als ze maar gelukkig zijn! Met een kleine omweg droppen we de auto in de selfparking van het super grote Tropicana hotel en gaan te voet de zuidkant van de strip bewonderen. In het gigantische MGM hotelcasino verdwalen we. We komen uit bij het zwembad in plaatst van de straat. Gelukkig vinden we deze terug anders hadden we M&M World gemist. Dat is echt een gave winkel van de gekleurde-niet-in-de-hand-smeltende-snoepjes. Ze hebben er ongelofelijk veel merchandising en zelfs de mogelijkheid om M&M’s met eigen tekst te maken. Wij houden het bij het samenstellen van een zakje met exotische kleuren en smaken die we nog nooit in Nederland gezien hebben. De mogelijkheid om met twee M&M mascottes op de foto te gaan laten we schieten maar we kijken nog wel even naar de 3D film I Lost my ‘M’. Een tien minuten durende thriller waarin een rode M zijn M verliest en samen met een andere gele M zijn M weer terug vindt.

Eén deur verder vinden we een andere mooie shop namelijk die van Coca Cola. Ook hier veel merchandise variërend van shirts tot servies en zelfs een 11-delige modelspoortrein die met ruim 500 dollar een beetje boven budget was. We maken nog wat foto’s van het Hardrockcafé en het Harley Davidson barrestaurant. Dan lekker op naar het nieuwe hotel. Hier wederom een tegenvaller. Het hotel is al wat ouder en de beloofde flatscreen TV toch dikker dan wij dachten en zeker tien jaar oud. Ook de koelkast behoord in tegenstelling tot het geboekte niet tot het interieur. Maar goed, we hebben wel weer twee kingsize bedden en hebben dus de ruimte om even lekker uit te rusten. In een supermarkt sprokkelen we een gefrituurde kip, slakit en yoghurt bij elkaar om met een stevige bodem de hoofdprijs te gaan winnen in een casino. De bedoeling is niet al te lang te gaan en gelukkig rijdt het verkeer wat soepeler dan gisteren. De auto verblijft deze avond in de parkeergarage van het Treasure Island hotel en wij lopen via de dure speeltafels naar de voorkant van het hotel. Voor de tweede keer vallen we met onze neus in de boter. De grote openlucht piratenshow begint namelijk binnen vijf minuten. Deze spectaculaire dansshow met een erotisch tintje bevat het nodige gespetter en vuurwerk en is zeker de moeite waard om met nog honderden andere mensen te bekijken. We lopen de Strip af en zien bij het The Mirage hotel wederom een openlucht show ditmaal met een vulkaan, fonteinen en gasbranders. De choreografie met de muziek is geslaagd te noemen.

Bij de McDonald’s met een reusachtig grote discoënde gele neon M voor de deur doen we onze Nevada hamburgertest. Dit keer besteld met een patatje, drinken en speeltje. De kenners weten dan, aha een Happy Meal. Nou van de hamburger worden wij niet happy. Het dunne droge geval smaakt niet erg best en er zit meer saus buiten het broodje dan er tussenin. Voor het eerst deze reis delen we een onvoldoende uit. Een kijken of we meer geluk in het casino hebben. Na een tijdje aan de roulette tafel gekeken te hebben gaan we meespelen. We moeten minimaal tien dollar inzetten en dus kopen we voor twintig dollar muntjes. Dit in tegenstelling tot onze medespelers die soms een maandbudget Cambodja in één keer inzetten. Erwin heeft een voorspellende gave voor wat betreft de kleur en gokt nog een keer het nummer goed. Helaas is dit maar een paar keer en ook Rhianne is niet erg gelukkig. Het moment om te stoppen met acht dollar winst laten we aan ons voorbij gaan en uiteindelijk kost het spelletje 22 euro. We hebben dan wel een poos lol gehad en inmiddels is het ook één uur ’s nachts, iets later dan de bedoeling. Lekker terug naar de auto en tegen de tijd dat we op ons hoofdkussen liggen is het twee uur… Totale afstand vandaag: 23 mile.

Een tip die wij onderweg kregen, vertel de laatste maand niet te veel op de website, anders heb je bij thuiskomst niets meer te vertellen. Dat vonden wij een goed idee en daarom plaatsen we nu alleen een aantal foto’s. Komende zondag 27 november landen wij om 12.10 op Schiphol en dan zullen de verhalen komen. Uiteraard volgt de tekst ook op de website.

11 oktober. Na wederom uitslapen lijkt de vermoeidheid van de laatste tijd eindelijk een beetje onder controle. Behalve lezen en plannen voor de vervolgroute bellen we nog even met de zus van Erwin. In de middag gaan we er uit voor een bezoek aan het postkantoor. Ook American Post is flink aan het bezuinigen en heeft het kleine postkantoor in onze buurt gesloten. Dat betekent een flinke wandeling van een aantal mijlen naar het hoofdpostkantoor. Het geeft ons wel de gelegenheid om onze hamburgertest uit te voeren in één van de vele McDonalds vestigingen die deze stad heeft. De burger is karig belegd met slechts één augurkje en het broodje een beetje te ver geroosterd. Met 91 Amerikaanse dollarcent heeft de burger een gemiddelde prijs. Daarna nog even voor de sluitingstijd bij de Amtrak een treinkaartje regelen. Na een halfuur in de rij verteld de kantoormeneer ons dat we gebruik moeten maken van de telefoon om een reservering te maken. Grr. Gelukkig gaat het bellen deze keer snel. We krijgen zelfs onze tickets nog voor het kantoor sluit. Hij wijst ons er wel nog even op dat er voor de passen slechts 10 personen per trein mee mogen. Het is dus handiger om eerder te reserveren, maar wij hebben geluk met het laagseizoen! Na een bezoekje aan de supermarkt maken we op het gemak eten klaar en gaan dan niet al te laat slapen.

12 oktober. Vanmorgen worden we wakker in een hostel wat volledig is omgebouwd in Halloweenstemming. Als we van de eerste schrik bekomen zijn, (lees, bijgekomen van het lachen) skypen we met de zus van Rhianne. Hierna eten we een ontbijtje en nemen een verfrissende douche. We proberen al onze spullen terug te krijgen in onze tas en het past precies. We gaan nog even naar Old Town om wat luchtballon souvenirtjes te kopen en als deze in de pocket zijn bekijken we een McDonalds van dichtbij voor een ijsje. Voor een dollar krijgen we een liter Sprite erbij, dat is goedkoper als in de supermarkt en we mogen nog navullen ook. Voor het eerst, sinds we uit Indonesië zijn, vinden we weer eens een kapper die goed met een tondeuse overweg kan. Voor 12 dollar (4x de prijs van Indonesië) wordt Erwin door de barbier voorzien van een strakke kop. In het hostel nemen we vast een voorproefje van het pastadiner van vanavond aangevuld met de soep van gisteren een prima lunch. Eenmaal op het treinstation is er geen tijd meer om de bagage in the checken aangezien de trein er al aankomt. Dat de trein drie kwartier op dit station blijft doet daar niets aan af. Het grootste deel van de tijd besteden we aan het uitzoeken van de foto’s en filmpjes van de laatste tijd en het afmaken van een nieuw verslag. Met zonsondergang gaan we naar de panoramacoupe en genieten we van de knalrode bergen die door de stand van de zon nog roder zijn. Een oranje maan is ook heel bijzonder om te zien, alleen foto’s maken is lastig vanuit een rijdende trein met spiegelende ramen. Ons pasta diner smaakt heerlijk en de tijd vliegt voorbij.

Om kwart voor negen hoort onze trein aan te komen maar dan wel Arizona tijd en dat is een uur later. Bij deze conclusie zetten we gelijk maar even onze klokjes goed. Een uur later zijn we er nog niet en de trein heeft blijkbaar vertraging opgelopen. Uiteindelijk stappen we, ruim drie kwartier later dan gepland, uit midden op een spoorwegovergang, naast het station van Flagstaff. We staan direct op San Francisco Street, de straat waar het hostel aan ligt. Alleen blijkt deze straat een oost en west deel te hebben. Wij moeten naar west en natuurlijk is dat aan de andere kant van de treinbaan. Na tien minuten wachten vertrekt de trein en zijn we snel in ons Grand Canyon hostel. Onze kamer op de eerste verdieping is wat warm en direct naast de keuken. Gelukkig valt de geluidsoverlast mee, behalve dan van de treinen. Deze horen we toeteren in onze kamer en dat is echt veel geluid. We hebben gehoord dat ze in de nacht niet meer mogen toeteren, maar waarschijnlijk is er nooit een tijd gedefinieerd. De oordopjes gaan in en we slapen heerlijk in op ons kingsize bed.

13 oktober. Direct na het ontbijt en de was Skypen we met de moeder van Erwin die vandaag jarig is. We hebben een tijdsverschil van negen uur dus in Nederland dus daar is het nu tijd voor avondeten. Erwin zijn broer en zus met kids zijn er en ook de ouders van Rhianne komen langs. Op afstand vieren we het feestje mee. Dat blijft wel heel gek via de computer. We bietsen wat budget bij elkaar om ons eigen gebak te kopen en hangen dan weer op. We doen wederom een handwas en gaan dan onze nieuwe huurauto ophalen op het vliegveld. De enige manier, behalve bijna zeven mijl lopen, blijkt een taxi te zijn. Dit doen we dan maar en voor zestien dollar worden we met een grotendeels van binnen versleten taxi naar onze bestemming gebracht. Dit maal hebben we een goede deal kunnen sluiten met de Engelse website van Ebookers. Voor 550 euro huren we voor vier weken een standaard auto inclusief verzekering. Een zelfde maat als de auto in Canada. Als de noodzakelijke papieren zijn ingevuld krijgen we de sleutels van een echte Kia, gevalletje klein. Deze blijkt nogal onder de honden haren te zitten en ook nog eens een economy auto te zijn.

Hier zijn we het niet mee eens en na wat aandringen, krijgen we de sleutel van een Hyundai Accent die in de compact klasse zit. In de praktijk blijkt deze qua maat ongeveer even groot als de Kia maar er zijn geen haren en de auto is 10.000 mijl jonger. We gaan het ermee doen ondanks het ontbreken van centrale vergrendeling, elektrische ramen, temperatuurmeter… een beetje uitgekleed is het wel. Via het hostel waar we nog een uurtje of twee de route plannen rijden we naar het informatiebureau voor aanvullende informatie. Vanaf hier gaan we even kijken bij een modelspoor hobby winkel die weinig spul blijkt te hebben en naar een hele leuke speelgoedwinkel. Hier rijd zelfs een houten trein langs het plafond van de winkel. Het is in deze winkel dat er iets opmerkelijks gebeurd. Normaal gesproken blijft Koen als een goede reisgenoot dicht bij ons in de buurt, geeft soms zijn bescheiden mening als hij denkt dat iets anders kan en doet vooral veel en goed werk met zijn projecten. Nu is hij niet weg te slaan bij één van de vele schappen die de winkel rijk is. Als wij goed kijken blijkt hij in diep gesprek te zijn, met… een schattige koe die zijn hart op hol heeft doen slaan en haar naam is Lilly. Wij denken dat het beter is dat Koen een Nederlandse vriendin krijgt maar daar denkt hij zelf anders over. De keus wordt hij blijft hier of zij gaat mee. Dan kiezen we na wat wikken en wegen voor de laatste optie, mits hij zijn werk maar goed blijft doen. Nog een beetje aan het bijkomen bezoeken we één van de grootste supermarkten die we tot nog toe gezien hebben in Amerika en sprokkelen daar ons avondeten bij elkaar. De meeste verpakkingen zijn Amerikaans groot maar gelukkig, we hebben weer een auto! Taart is hier erg goedkoop dus voor het budget wat we gekregen hebben kunnen we dagen vooruit. Ook kiezen we wat alcoholische drankjes uit voor een toast, want dat hoort erbij. Terug in het hostel prepareren we ons avondeten en maken een nieuwe post klaar voor de website. De taart van vandaag is een mega brownie met chemische versiersels. Met een lekker drankje erbij maakt dit de feestdag compleet terwijl de jarige in Nederland allang op één oor ligt. Totale afstand vandaag: 20 mile.

14 oktober. Aangezien we de komende weken Arizona gaan doorkruisen en op onze trip veel van zowel cultuur als natuur willen opsnuiven brengen we een bezoek aan het museum of Northern Arizona. Behalve de ontstaansgeschiedenis, tot in het dinosaurustijdperk, van het Coloradoplateau en alle natuurfenomenen die het gebied rijk is, wordt ook veel aandacht besteed aan de verschillende indianen stammen. Hoe onder andere de Apaches, Navajo’s en Hopi indianen vroeger leefden en velen nu nog steeds, er is van alles over terug te vinden en het is best interessant.

Voor we Flagstaff verlaten gaan we nog eenmaal naar de grote supermarkt voor ons avondeten en een reserve voorraad water. We rijden veel door de woestijn en dan is water altijd handig. Het eerste stukje rijden we over de oude ‘Route 66’. Het is erg jammer dat de Amerikanen de weg niet heel goed meer aangeven en vooral dat het meeste niet meer bestaat door de aanleg van Highway 40. We stoppen bij Walnut Canyon. Begin 1100 is het Sinagua volk gestart met bouwen van rotswoningen in deze vallei. Nu zijn nog steeds heel veel sporen van deze huizen te zien en sommige zijn nog bijna volledig intact.
We kunnen zelfs de brandsporen zien van de vuurtjes die gestookt werden in de huizen. Jammer genoeg zijn er eind 1800 veel originele attributen gestolen door souvenirjagers waardoor nu alleen nog de huizen over zijn. Er is een wandeling uitgezet van anderhalve kilometer met een hoogteverschil van 240 traptreden. Pas om 16.00 uur zijn we klaar en rijden we verder naar onze volgende bestemming, de meteoorkrater in de buurt van Winslow. Het is te laat om deze nog te bezoeken, dus zoeken we een plekje voor onze auto op de dichtbij gelegen RV camping. Ook deze Hyundai blijkt prima om te bouwen tot slaapplaats met behulp van de aanwezige houtblokken. Met een prachtige zonsondergang eten we ons diner op een picknicktafel. We verplaatsen ons naar de recreatieruimte voor thee en een heerlijke ananaspie, dit stukje gebak hebben we nog over van gisteren. Jammie! We werken het verslag nog even bij, terwijl de stinkende automatische geurverfrisser (luchtverfrisser, red) elk kwartier even van zich laat horen en ruiken. Totale afstand vandaag: 59 mile.

15 oktober. In Canada werden we om 7.15u gewekt door de zon, helaas komt de zon hier een uurtje eerder al op. Veel te vroeg worden we wakker nadat we beiden niet heel werelds hebben geslapen. We ontbijten in de recreatieruimte terwijl het buiten in het zonnetje al lekker opwarmt. Aangezien de ouders van Erwin ondertussen hun nieuwe meubels hebben gekregen willen wij deze via Skype graag bewonderen. We denken dat ze geel zijn met bruine vlekjes, of zal de kleurweergave van Skype toch niet helemaal goed zijn? Wat later dan gepland gaan we wederom naar de meteoorkrater. Met de kortingspas van het bijbehorende RV-park blijft de entreeprijs nog steeds veel voor een gat. We zijn precies op tijd voor de rondleiding. In dit geval de enige mogelijkheid om langs de krater te lopen. Onze groep is negen mensen groot, terwijl er ook groepen bestaan van tachtig personen, pfff. Wat leuke weetjes over de krater: Het was al eeuwen bekend dat dit gat er was, maar Native Americans dachten dat het gat vervloekt was. Het duurde daarna nog een lange tijd voordat het gat erkend werd als meteoorkrater en niet als een vulkaan. De meteoor is 50.000 jaar geleden ingeslagen en nu 0,7 mijl breed en 550 feet diep. Een gebouw met zestig verdiepingen komt niet boven de rand uit. Bij inslag was de diepte 750 feet maar door natuuromstandigheden zoals de wind wordt het gat elk jaar ongeveer één centimeter ondieper.

Op de totale oppervlakte kunnen twintig American Football games tegelijk gespeeld met 2 miljoen fans om de kraterwand heen. Er is alleen één praktisch probleem en dat is de toegangsweg die niet genoeg capaciteit heeft… De NASA gebruikt de krater om te oefenen voor maanwandelingen en in het midden is dan ook een echte astronautenpop te zien. Na de rondleiding bekijken we nog even het museum waarin we zelf een meteoor kunnen laten inslaan en ervaren hoe hard de knal is geweest van de inslag. De meteoor hier was vijftig vierkante meter groot en is ingeslagen met een snelheid van 18km/s. Het resultaat was dus het gat en een aardbeving met een kracht van minstens 5,5 op de schaal van Richter.

 

We rijden door naar Winslow, een plaatsje waar de oude Route 66 nog te zien is. Er is een heel bekende hoek, ‘The corner in Winslow’. Deze hoek is bekend geworden door het liedje ‘Take It Easy’ van The Eagles. Eén van de bekendste Route 66 souvenirshopjes is op een andere hoek van de kruising gevestigd. De neonborden langs de weg geven een goed beeld van hoe de weg ooit is geweest en niet voor niets de Mother Road van Amerika is geweest. Er zijn zelfs motels met gratis KLEUREN TV. Het volgende plaatsje is Holbrook en tevens ook onze slaapplaats voor vandaag. Na een stop voor onze lunch gaan we nog even een rondje maken naar de ‘painted desert NP’ en het ‘petrified forest’. We gaan dus geschilderde woestijnen en versteende bomen bekijken. Een prachtig park met vergezichten over beide.

De versteende tropische bomen zijn 225 miljoen jaar oud en ontstaan in de tijd dat de dinosaurussen nog rondliepen op de wereld. Doordat het aardplateau hier omhoog is gekomen en het water canyons heeft geslepen zijn de bomen aan het oppervlak geraakt. Ontelbaar veel dikke jongens zijn er te zien met de prachtigste kleuren van binnen. Helaas wordt er volgens het introductiefilmpje elke maand een ton aan hout meegenomen. Vooral in de eerste jaren na ontdekking zijn er vrachtwagens vol hout gestolen. De oude Route 66 ging dwars door het park heen. Nu staan er zware straffen op het meenemen van een piepklein stukje variërend van een boete van $325 tot gevangenisstraf. Iedereen krijgt zelfs een papiertje bij de ingang waarop je anderen kan verklikken. Onderweg zien we dan ook een keer dat een patrouille auto iemand aanhoudt die de auto overhoop mag halen. Helaas is er zoveel te zien en te doen dat het ons niet lukt om alle stukken van het park te bekijken. Als het park sluit hebben we het museum met een aantal wandeltrails nog niet kunnen zien.

Vanavond hebben we een reservering in HET wigwam motel langs Route 66. Dit motel bestaat al sinds 1950, maar na de aanleg van de vervangende snelweg is het hotel 16 jaar dicht geweest. De nieuwe eigenaar heeft het in oude staat heropend. Inclusief oude auto’s voor de deur en een klein museum met de geschiedenis van Holbrook en het Wigwam motel. De wigwam trilt op elke trein die langskomt. Door de cementen muren valt het geluid binnen gelukkig mee. Verder is het een simpel optrekje met eigen badkamer maar dat is luxe voor ons! In de supermarkt hangt een aftelklok die aangeeft dat het zeventig dagen duurt voor het kerstmis is. Pff dat gaat wel heel snel! De supermarkt heeft vandaag voor ons warme gegrilde kip gemaakt die we eten met door de sla gemixte macaronisalade. Dat gaat er goed in. We besluiten om nog een nachtje langer te blijven en vanwege een afzegging is er gelukkig nog plek. De avond besteden we aan wat foto’s uitzoeken en vroeg te gaan slapen. Totale afstand vandaag: 147 mile.

 

16 oktober. We slapen vandaag uit en dat was na een nacht slecht slapen in de auto niet erg moeilijk. Vandaag is een rustig dagje waarbij we als doel hebben naar één van de stenenwinkeltjes te gaan die het dorp rijk is. We kiezen om naar de allergrootste te gaan die volgens de eigenaar van het motel meer versteend hout heeft dan het nationale park zelf. Dit hout komt van privéterrein en wordt van 30 feet diep opgegraven.

Bij de McDonalds checken we de email en kopen voor één dollar wederom twee liter Sprite. We blijven geld uitgeven en kopen voor vijfentwintig dollar iets meer dan zeven gallon brandstof, in dit geval genoeg om de auto vol te tanken. Terug bij de wigwam werken we nog even het verslag bij en gaan dan uit eten bij Butterfield Stage Co Steak House. Dit is een steakhouse volledig in Western Style. Het neonbord buiten vertoont, zoals wel meer neon langs route 66, wat kuren, maar binnen is het tiptop. Elke tafel heeft twee banken met afscheiding. Bovenop zijn grote buffelhoorns gemaakt. Net als de kleine postkoetsen, wildwest verhalen, cowboyhoeden maakt dit de stijl compleet. Terwijl Rhianne een reusachtige sparerib probeert meester te worden doet Erwin zich te goed aan een mixed grill. Uiteraard sharen we het één en ander met elkaar. Aangevuld met de saladebar zitten we meer dan vol. Bijna rollend gaan we terug naar de auto die ons weer netjes in onze wigwam brengt. Totale afstand vandaag: 11 mile.

 

IMG_4868

17 oktober. Na een verfrissende douche zijn we goed wakker en kunnen, nadat we even snel ons middageten gehaald hebben en de ruiten van de auto een grondige poetsbeurt gegeven hebben, op pad. Net buiten Holbrook pakken we highway 77 en al snel zien we dat we het Navajo Indianenreservaat inrijden. Er is slechts één verkeersbord die aangeeft dat we in Navajo zitten en dat hier de Navajo wetten gelden en verder veranderd er niets. De weg blijft het zelfde net als de verkeersborden en ook het dorre weiland loopt gewoon door. We doorkruisen het reservaat met vele mooie canyons over een oneindig lange weg. Na ongeveer vijftig mijl geeft een ander bord aan dat we het Hopi-reservaat in rijden.

Wederom geen verschil alleen nu weten we dat we beter niet van de hoofdweg afkunnen en dat foto’s maken van de mensen hier uit den boze is. Wanneer iemand betrapt wordt op het maken van een foto, dan wordt de camera afgepakt en professioneel onklaar gemaakt door deze in de dichtstbijzijnde canyon te gooien. Vreemd genoeg raden de mensen in het museum in Flagstaff ons zelfs af om hier heen te gaan maar dat is echt overdreven. De Hopi people staan er om bekend erg mooie (zilveren) sierraden, kleding en andere kunst te maken. Vanaf Second Mesa zijn er dan ook verscheidene souvenirshopjes te bezichtigen. Ook is er een Hopi restaurant, motel met bezoekersinformatie en klein informatief museum. In het restaurant eten we een typisch Hopi gerecht bestaande uit soep met zachte gepofte mais en lam. De blauwe mais tortilla met kaas, bonen, sla en groene chili is lekker pittig en haalt de soep flink op. We brengen een bezoek aan het museum en proberen aan de weet te komen of we een dorp kunnen bezoeken. Dit blijkt verrassend eenvoudig mogelijk. Zolang we in de auto blijven kunnen we Second Mesa zonder problemen bekijken en Third Mesa is zelfs lopend te bezoeken. In Second Mesa gaan we nog even in een souvenirshop kijken en de eigenaar hiervan verteld ons dat de Hopi al een vorm van hockey speelde ver voor dat de algemene beschaving deze sport ontdekte en cultiveerde. De mensen die we hier aanspreken zijn vriendelijk maar willen wel graag aan ons verdienen. Bij één van de kunstenaars kopen we een houtsnijwerkje, als dank hiervoor krijgen we een Pikabrood gemaakt van blauwe mais cadeau. Rond vijf uur komen we aan in Tuba City. Omdat dit nog ligt in het Navajo reservaat en men hier doet aan daglichtbesparing kan onze klok weer eens een uur vooruit. Het voordeel hiervan is dat het gelijk etenstijd is maar helaas wederom geen kookgelegenheid. We eten vandaag brood met worstjes en uiteraard sla.

Verder is ons slaapplekje van vanavond weer eens wat anders. We slapen in een voormalige studentendorm van de Greyhills school. Nu zijn de kamers omgebouwd tot grote slaapkamers met twee kingsize bedden. Dat betekent een bed voor ons en een bed voor Koen en Lilly wat een luxe. Op de gangen zijn er waterfonteintjes en de douches moeten de Amerikanen doen herinneren aan hun gymlessen op school. Als om half elf ´s avonds de huishouding nog steeds aan het wassen is in de ruimte tegenover onze kamer gaan we vragen of ze zich aan hun eigen geluidsnormen willen houden. Dit resulteert in een boos gezicht maar wel een gesloten deur. En bedankt! Totale afstand vandaag: 172 mile.

 

18 oktober. We slapen op school beter dan wanneer we naar school moesten en zijn uitgerust voor een nieuwe reisdag. Deze begint bij het postkantoor al snel gevolgd door twee kleine handelsposten waar we proberen wat souvenirtjes van de Hopi indianen te kopen. Eén van de verkoopster is blijkbaar niet erg blij als we om Hopi zilver vraagt aangezien ze gewoon wegloopt. Als de auto voorzien is van verse brandstof gaan we op weg. Vandaag doen we wederom een stuk van het Navajo reservaat alleen deze keer meer naar het noordwesten toe. Via weg 160 rijden we langs wederom veel dor maar erg rood oranje landschap. Het mooie van dit deel van het land dat achter elke bocht een andere rotsformatie kan opdoemen. En zo is het ook met de twee huis hoge rotsen die lijken op olifantspoten.

We maken wat foto´s en kijken of de Navajo verkopers nog wat moois te bieden hebben. We zien meerdere dode coyotes dood op de weg liggen, wat inhoudt dat hier blijkbaar heel wat wildlife moet zijn. Net voorbij Cow Springs wordt linksaf de 98 opgereden, een scenic way richting Page. Deze weg heeft inderdaad erg mooie uitzichten. In het kleine plaatsje Shonto waar bij de handelspost een flinke hoeveelheid zand ons om de oren vliegt doen we nog een poging wat leuks te kopen, helaas zonder resultaat. De onverharde weg naar het Navajo National Monument vinden we een te grote uitdaging voor ons tweewielig aangedreven Hyundai dus we rijden door naar Page. Net na het middaguur komen we aan bij de parkeerplaats van de Antilope Canyon. Door de vorm en ligging van de Canyon moeten hier hele mooie zonlichteffecten te zien zijn. Helaas blijkt dit alleen met een dure tour mogelijk te zijn dus gaan we eerst naar de stad. Het is Navajo gebied maar zonder daglichtbesparing dus de tijd moet weer een uurtje terug. Wij snappen het niet meer. Een snelle blik op internet heeft geleerd dat Rodeway Inn één van de goedkoopste motels in town is met gratis ontbijt en ze blijken nog plek te hebben. Aangezien onze kamer nog schoongemaakt moet worden kunnen we er pas over een uur in. Daarom gaan we eerst het stadje eens even verkennen. We bezoeken wat leuke winkeltjes en een supermarkt voor de lunch. Ruim een uur later krijgen we de pasjes voor onze kamer. Deze bevindt zich op de onderste verdieping en we hebben een oprijlaan voor de deur. Het kijkgaatje in de deur zit lager dan die bij de buren en binnen blijkt het aanrecht erg laag en het bad ook. Het blauwe bordje op de deur verklaart alles, we hebben een rolstoelvriendelijke kamer.

Na onze lunch gaan we weer op pad het is dan inmiddels het eind van de middag. We weten dat er een aantal uitzichtpunten is op de grote Glan Canyon dam en de bijhorende brug. Door deze, in een door de Colorado rivier uitgesleten smalle maar hoge canyon, gebouwde dam is het stadje Page in de jaren vijftig van de vorige eeuw ontstaan. Het bouwwerk is 216 meter hoog, 475 meter lang en 91 meter breed. De bijhorende brug werd gebruikt voor het aanvoeren van bouwmaterialen voor de dam en de stad in opbouw. Vandaag de dag zijn bij de ondergaande zon de uitzichtpunten prachtig. We gaan ook nog even kijken bij het stuwmeer wat ontstaan is aan de andere kant van de dam. Het heeft maar liefst zeventien jaar geduurd voordat dit meer vol was en onder water zijn de resten van de Glan Canyon. Aan de overkant van de brug zijn nog meer uitzichtpunten maar hier komen we niet meer aan toe doordat het nu snel donker wordt. Terug bij onze ruime kamer warmen we tortilla´s op in de aanwezige magnetron. Dat is weer eens een avond niet koud eten. We werken het verslag bij en kijken een Amerikaanse film. Totale afstand vandaag: 140 mile.

 

19 oktober. Aan het ontbijt met ei en verschillende soorten cornflakes beslissen we een dag langer in de buurt van Page te blijven. Er is teveel wat we graag willen zien. Na even skypen met de ouders van Rhianne starten we met een tour door de Antilope Canyon. In een 4×4 rijden we vanaf de parkeerplaats door een grote zandweg, grappend genoemd de Navajo Highway. De canyon zelf is van meer dan ongekende schoonheid. Gisteren vonden we het jammer dat we niet alleen konden ontdekken nu vinden we het minder erg. De canyon is onbeschadigd en onze gids blijkt erg goede fotografie tips te kunnen geven. De canyon is een slotcanyon wat inhoudt dat deze van boven nagenoeg gesloten is en beneden iets ruimer. Door de kurketrekkerachtige vormen is het bijna onmogelijk om lelijke foto’s behalve dan als ze bewogen zijn of met flits gemaakt worden. Er zijn heel veel verschillende kleuren rood, geel en oranje te zien. In onze groep blijken een aantal mensen met dure camera’s rond te lopen die niet eens weten hoe ze de ISO waarde moeten aanpassen. Beetje jammer en gelukkig voor die mensen maakt onze gids met hun camera’s wel prachtige foto’s. We zullen er hier een paar plaatsen en de rest komt te zijn er tijd in de gallery van de website.

Een minpuntje is dat er wel erg veel mensen in de nauwe canyon zijn, het soms erg dringen is voor een plekje en al deze mensen veroorzaken veel galmend geluid. De canyon is ongeveer tweehonderd meter lang. Op de terugweg hebben we geluk dat één van de fameuze zonnestralen geprojecteerd wordt op de canyon wand. Met het betere ellebogenwerk bemachtigen we tussen de andere fotograven een prima punt voor nog een schitterende foto. Ruim een half uur later dan de bedoeling zijn we klaar in de Canyon en kunnen we terug naar Hope. Tijdens de lunch in onze kamer Skypen we even met de moeder van Erwin en dan gaan we weer op pad. We volgen weg 89 richting Bitter Springs. Vlak voor dit gehucht stijgt de weg flink en krijgen we uitzicht op een werkelijk fantastisch oranje geel steenplateau met meerdere canyons. Op het uitzichtpunt printen we dit uitzicht voorgoed op ons netvlies. Ook op dit punt staan meerdere verkopers die proberen hun indianenwaar te slijten. We slaan af naar weg 89A die ons naar een volgende highlight in deze omgeving brengt.

Namelijk de Navajo brug of beter gezegd Navajo bruggen. Direct naast elkaar liggen twee bijna identieke grijsstalen boogbruggen alleen hebben ze een leeftijdsverschil van 65 jaar. Deze tweeling is een belangrijke noord-zuid verbinding in Arizona. We wandelen een poosje rond en gaan dan door naar Marble Canyon. Hier is nog een mooi uitzicht op een paar kleine canyons. We aanvaarden dan de terugweg naar Hope. Op het formidabele uitzichtpunt beslissen we de zonsondergang af te wachten en alvast een stel foto’s uit te zoeken. Terug bij onze Inn maken we de heerlijke kip-spinazie-champignon-magnetron-lasagne klaar. Aangevuld met mini pannenkoekjes, die wij voor het gemak poffertjes noemen, als dessert een prima avondmaaltijd. Totale afstand vandaag: 93 mile.

20 oktober. We worden extra vroeg wakker om voor vertrek nog even te Skypen met de ouders van Erwin. Ook hier introduceren we Lilly. We rijden op naar Horshoe Bend, hier gaat de Colorado rivier in hoefijzervorm om een bergmassa heen. We hadden al door dat op sommige stukken Amerika heel uitgestrekt is en we passeren een mooi voorbeeld. Over een afstand van vijf mijl (nagemeten) kunnen we de weg zien die we gaan rijden. Ook nog een typisch staaltje van Amerikaans vakantievieren: we halen een camper in ter grootte van een bus met daar achter hangend een aanhanger met een auto en boot, alleen de fietsendrager ontbreekt. Eenmaal in Cameron brengen we een bezoek aan het oude en heel grote trading centre. Dit gebouw staat vol met vooral veel (dure) souvenirs. We pikken highway 64 op richting Grand Canyon oost. Langs deze weg staan enorm veel standjes van de Navajo indianen met niet al te dure souvenirtjes.

We stoppen een aantal keren om onze eigen voorraad souvenirs aan te vullen. We rijden het Kaibab forest binnen en het landschap veranderd erg snel naar een omgeving met veel boompjes van maximaal drie meter hoog. Direct na het bos stijgt de weg flink en staan we aan de poort van de Grand Canyon. Met onze parkjaarpas kunnen we doorrijden en we stoppen uiteraard gelijk bij het eerste uitzichtpunt Desert View voor onze eerste, onvergetelijke, blik over de enorme diepte van de canyon. Op een hoogte van 2267 meter genieten we even van het formidabele uitzicht.

We beklimmen ook de uitzichttoren met 85 traptreden en mooie schilderingen. Het volgende punt is het Navajo punt met 2275 meter het hoogste punt op de Oost Rim. Dit punt kijkt uit over veel kliffen met namen van stammen en zit ongeveer drie tot vier mijl af van de Colorado rivier ondanks dat het veel dichterbij lijkt. Op het Lipan Point vliegen de haviken over naar de Noord Rim en zien we een blauwe waas over de canyon. Bij het Tusayanmuseum en bijhorende ruïnes zien en leren we meer over de pueblo’s (woningen) van Tusayan Indianen. We zien zelfs de ruïne van een uit twee verdiepingen bestaande pueblo gemaakt eind 1100. We bezoeken Moran point en het Grandview point wat sneller, aangezien we op tijd willen zijn voor de zonsondergang. Op Moran point kan acht mijl ver de de canyon ingekeken worden en het Grandview point is zeer populair omdat zowel de oost als de westkant kan worden gezien. Net na dit punt zien we een verkeersbord van een bergleeuw, die we nog niet in de fotocollectie hebben. Door het achterop komend verkeer lukt de foto niet en direct hierna ziet Rhianne in een bocht een hert in het struikgewas. Die wil Erwin ook zien en hij draait de auto. Dan gebeurt een dramatisch moment. Net voor de bocht steekt een kamikaze eekhoorn met zelfmoordneigingen vlak voor de auto aan passagierskant over. Rhianne die hem ziet slaat de handen voor ogen, Erwin rijdt door en hoort alleen “kloenk, kloenk” onder de auto. Hij ziet de mooie eekhoorn pas in zijn achteruitkijkspiegel, stil… In de bocht is het hert inmiddels niet meer te zien. We keren nogmaals de auto om weer in goede richting te komen en helaas blijft de eekhoorn liggen. Even verderop zien we een auto in de kant staan. We kijken goed en zien twee mooie grote elken in het struikgewas.

Gelukkig toch nog een positieve wildlife ervaring. Het laatste uitzichtpunt voor de camping is het Grandview Point. Wederom een prachtig uitzicht over de Canyon. Het inchecken op de camping gaat soepel en het mooie plekje 91, is voor ons. We verlaten de camping weer om naar Yavapai Geology Museum te rijden. Niet voor het museum, maar voor een prachtige zonsondergang. Om half zeven zijn we terug op de camping en steken het kampvuur aan. Het soepblikje gaat erop en in de auto prepareren we guacamole tortilla´s. Op de houtblokken die we dan nog over hebben warmen we thee op en eten onze marshmallows met chocokoekjes. De uitvinding van vandaag zijn gevulde petflessen met kokend water die dienen als kruik. Een heerlijke aanvulling op de warme slaapzakken met lakenzakken. Aangezien het vannacht rond het vriespunt zal worden. Na een rondje te hebben gereden is de auto lekker opgewarmd. Op de terugweg zien we nog een coyote lopen op de camping. Dan gaan de stoelen plat en slapen maar! Totale afstand vandaag: 150 mile.

 

In memoriam ‘Eekhoorn’ ??? – 2011

21 oktober. We hebben prima geslapen in de auto ondanks dat de temperatuur rond het vriespunt lag. In het oosten begint het een beetje licht te worden dus moeten we opschieten voor de zonsopkomst. We rijden weer naar het Yavapai Geology Museum om bij de zelfde canyon als gisteravond de zonsopkomst te kijken.

Ondanks het vroege tijdstip is het wederom redelijk druk. Bij het eerste licht zonder de zon is de vallei egaal verlicht zonder schaduwen. Nu is de Grand Canyon nog indrukwekkender. Om precies kwart voor zeven verschijnt de zon boven de vallei en kunnen we ons opwarmen. Dit gaan we ook inwendig doen met een beker warme chocomel bij het café. Na een korte stop op de camping kiezen we een route uit om te gaan wandelen. Ons oog valt op de populaire South Kaibab trail, een trip van twee tot vier uur met steile afdalingen, mooie uitzichtpunten en minder druk dan de Bright Angel. Om 9.40 starten we aan de trip, de paden bestaan voornamelijk uit stuifzand. Afhankelijk van de oudheid van het gesteente heeft elk van de zeven lagen van de canyon een andere kleur en dus ook het zand. De leeftijd van het gesteente varieert tussen de 270 miljoen jaar en twee biljoen jaar. We komen aan op het Ooh Aah point en ja dat is de reden, de meeste mensen zeggen deze woorden als ze het panorama bekijken vanaf dit punt.

In de diepte is vanaf dit punt de tweede stop al te zien. We dalen verder af en stoppen onderweg even voor passerende ezels met manden en een groep paardrijders. Aangezien het zand inmiddels rood geworden worden is kleuren onze schoenen en broeken in dezelfde kleur en vooral als we even een flinke stuifwolk maken voor een foto. Het eindpunt voor ons wordt Cedar Ridge, het tweede uitzichtpunt. We hebben dan 348 meter afgedaald. Hier aangekomen gaan we op de rand van de canyon zitten en genieten in de warme zon van de lunch. Ook bruinen we een beetje bij in de brandende zon. Na een pauze van in totaal anderhalf uur aanvaarden we de weg naar boven.

Dit is een stuk pittiger aangezien de schaduw verdwenen is en de zon fel op onze huid brand. Maar in tegenstelling tot de beloofde drie kwartier zijn we al in vijftien minuten op het eerste uitzichtpunt en binnen het uur staan we weer boven. Opgeteld bij het halfuurtje afdalen zijn de twee tot vier uur zijn dus erg ruim genomen. Op ons gemak rijden we naar Grand Canyon Village om hier een aantal foto’s te schieten van de Grand Canyon trein richting Williams. Daarna pakken we een bus richting Hermits Rest. Onderweg stappen we een aantal keren uit om foto’s te maken van de canyon aan de westelijke zijde. Aangezien de pendelbussen ieder kwartier komen lopen we van punt naar punt en dan weer een stukje met de bus. Bij het eindpunt aangekomen luiden we natuurlijk figuurlijk de bel voor onze prestaties van vandaag.

Na een korte sanitaire stop pakken we in één keer de bus terug naar Powell Point vanaf hier wandelen we langs de canyon rand naar het Hopi Point. Samen met nog tientallen mensen kijken we op dit punt naar een schitterende zonsondergang. Zoveel mooie kleuren oranje van de lucht en de bergwanden hebben we nog niet eerder gezien. Meer dan tevreden rijden we in het donker met de bus terug naar de auto en steken snel het kampvuur weer aan voor een beetje warmte, ons avondeten en de warme kruiken die gisteren erg goed bevallen zijn. Het koelt weer af tot het vriespunt dus als we gaan slapen nog even een rondje door de omgeving om de auto op te warmen. Totale afstand vandaag: 13 mile.

22 oktober. We beginnen onze draai te vinden in onze Hyundai slaap lekker en ondanks de koele temperaturen zijn we aardig uitgeslapen. Gisteren is de warme choco goed bevallen, dus vandaag zitten we weer in het café. Op een rotspartij bij het Matherpoint, dichtbij het bezoekerscentrum eten we ons ontbijt. Met de laatste aanblikken over de Grand Canyon kunnen we gelijk zien waar we gisteren gelopen hebben.

Voor we vertrekken vullen we onze watervoorraad aan bij één van de gratis tappunten. We hebben voorlopig weer genoeg. We rijden via het Kaibab forest richting Flagstaff. Deze weg is wat saai en op de bomen zijn we al snel uitgekeken. Het enig noemenswaardige wat we zien zijn de San Fransisco Peaks, een dood hert en een aantal gecontroleerde vuurhaarden die net vuurpotjes zijn. In Flagstaff rijden we een file in veroorzaakt doordat alle straten naar de hoofdstraat zijn afgesloten. Nieuwsgierig na wat er te doen is rijden we langs het bezoekerscentrum. Studenten vieren Home Comming . Wat inhoudt dat oude studenten terugkomen naar de stad van hun oude school en dit vieren met een parade en een vaak een sportevenement. We beslissen hier niet naar toe te gaan en door te rijden naar Sedona. Hiervoor pakken we scenic highway 89A. We bezoeken het visitorcentre bij het Oak Creek uitkijkpunt. Dit geeft ons gelijk de gelegenheid om het begin van de roodkleurige vallei te bewonderen en de prachtige slingerweg die we zo dadelijk naar beneden gaan rijden. Onze parkjaarpas is ook hier geldig en spaart ons weer een dagpas uit. De parkranger waarschuwt ons voor grote drukte doordat de herfstkleuren veel mensen laat overkomen uit Phoenix en het nu ook nog eens weekend is.

Dit betekend ook dat de campings snel vol zullen zijn vandaag en we dus eerst een plekje voor de nacht moeten regelen. De eerste camping Pine Forest geeft aan nog wel wat plek te hebben, maar zij hebben geen douches. De parkranger hier belt netjes voor ons naar de volgende camping en daar zou waarschijnlijk nog wel plek zijn. Dit blijkt lastiger dan gedacht en we moeten twee rondjes over de camping rijden voor we één van de laatste twee plekjes kunnen bemachtigen. Dan alsnog door naar Sedona. Onderweg zien we veel mooie rode rotspartijen die bij de dalende zon nog voller van kleur zijn. Vier mijl voor de stad rijden we een file in die ons slechts stapvoets verder brengt. Het geeft wel mooi de gelegenheid om foto’s te maken en we zien mensen zelfs buiten de auto hangen.

We doen bijna een uur over het stukje en zijn tien voor vijf in het bezoekerscentrum. Hier zijn de mensen blijkbaar met de gedachte al bij de vrije avond want ze helpen ons onvriendelijk en gehaast. Uiteindelijk vinden we op eigen kracht een grote supermarkt waar ons avondeten bijeen geshopt wordt. Vanavond gaan op het kampvuur gevulde champignons, mais en vlees.  Dit wordt aangevuld met door de sla heen gemixte aardappelsalade. Als we weer wat marsmallows hebben gebakken en heet water voor de thee in een blikje hebben verwarmd gaat het vuur uit en wij onze frietzaktent in. Totale afstand vandaag: 136 mile.

 

23 oktober. Vandaag gaan we eens even relaxen. Om 5.30 worden we allebei even wakker voor een pitstop en kruipen weer lekker terug in bed om pas om 9.30 weer wakker te worden. Na een lange tijd weer eens uitgeslapen. Een beetje stijf maar verder vrij goed geslapen geeft toch de conclusie dat bij tien graden buiten de tent toch beter slaapt dan de auto. We ruimen de auto eens uit, wat ook echt wel nodig is na een paar nachten in de auto geslapen te hebben. Een auto op reis met Erwin en Rhianne is meer als een eengezinswoning. Hij wordt gebruikt als slaapkamer, keuken, klerenkast, rommelkast en waszak. Een bende is zo geregeld en oja we rijden er ook mee rond.

De campingdouche wordt ook nog even uitgeprobeerd. Lekker warm, maar acht minuten met z’n tweeën is niet erg lang. We zijn wel weer heerlijk schoon. Dan is het tijd om wat hout te gaan sprokkelen voor vanavond. Helaas we hebben geen zaag in onze backpackuitrusting, dus blijft het bij wat kleine stukjes. Toch maar hout kopen dan voor onze keuken van vanavond. Om 15.00 uur is Rhianne volgens Nederlandse tijd al jarig. Stipt op tijd zingt Erwin ‘lang zal ze leven’ en hij heeft een mooi zelf geplukt boeketje gemaakt van madeliefjes en gekleurde blaadjes. Na de felicitatie gaat Rhianne alvast kijken naar de planning voor de aankomende weken en is Erwin bezig om ‘iets’ voor te bereiden… Aan het eind van de middag rijden we voor de tweede keer naar Sedona. Gelukkig is de file met dagjesmensen dit keer een stuk korter dan gisteren. We internetten nog even bij de Mac voor onze planning en gaan inkopen doen voor een feestmaal met taart! De zonsondergang bij het vliegveld missen we helaas net, maar aan het aantal mensen te zien die er stonden moet het erg mooi zijn. Ondanks dat de zon al onder is blijft het mooi. Het vliegveld is gebouwd op een berg tegen de stad aan, oftewel mooi uitzicht over de rode bergen en de stad zelf.

’s Avonds zijn we net iets later terug op de camping als gehoopt. Het is al goed donker als we met behulp van de koplampen van de auto het kampvuur aanmaken. Met wederom één lucifer en onze lokale spiritus: afgevallen dennennaalden, gaat het vuur binnen no-time als een razende. Voor we het weten hebben we genoeg vuur om onze speciale verjaardagsmaaltijd te maken. Twee grote stukken biefstuk, een kipfilet en een ratatouille van courgette, paprika, ui en tomaat aangevuld met salsasaus worden bereid. Als toetje hebben we magnetronpopcorn van het kampvuur (wat helaas niet helemaal werkte) en yoghurt. Na het eten is het tijd voor de verjaardagstaart. De eerder gekochte taart is door Erwin opgeleukt met magische kaarsjes, lees: die van zichzelf SLECHT uit gaan. Na veel te vaak blazen blijven de kaarsjes opnieuw aanspringen. Toch wel een grappig gezicht (voor Erwin). De overheerlijke chocoladetaart maakt ons aardig vol. Het kampvuur wordt minder, dus een mooie tijd om te gaan slapen. Echter Erwin is nog ‘even’ bezig waardoor Rhianne niet bij de auto mag. Als service krijgt Rhianne al haar spullen één voor één aangereikt. Ze kan nu vast gaan slapen en dat komt Erwin goed uit om de verrassing van morgen af te maken. Totale afstand vandaag: 33 mile.

 

24 oktober. Om zeven uur worden we wakker. Happy Birthday to you, happy birthday to you…. Rhianne is nu ook in Amerika officieel jarig en Erwin zingt dan ook het Engelse verjaardagslied. Rhianne ontdekt na een tripje naar de wc dat onze frietzaktent helemaal versierd is met slingers en ballonnen. 21?? Nee hoor, alleen dat waren de ballonnen die we nog bij ons hadden. Erwin heeft er dan ook netjes 23 van gemaakt! Nog even lekker liggen en wachten tot de zon achter de bergen vandaan komt om de dag weer heerlijk op te warmen. Erwin gaat er even later uit om het ontbijt te maken. Bijna een uur later is het tijd om aan te schuiven. Op een oranje tafelkleed staat een heerlijk ontbijt uitgestald inclusief warme chocomelk, gisteren in het kampvuur gekookte eitjes, stokbrood en een heuse appelcake gaan er prima in. Koen en Lilly zijn ook aanwezig en maken het feest compleet.

Tijdens het ontbijt krijgt Rhianne haar cadeautjes. Verstopt in een met blaadjes gevulde Halloweenzak zitten haar ingepakte cadeautjes, bij gebrek aan plakband vastgemaakt met flosdraadjes. Uiteraard gaan de blaadjes eerst de lucht in voordat ze op de grond belanden. Rhianne heeft gekregen: de feestmuts uit Thailand om de hele dag te dragen, een spelletje ezeltje plak (prik) en een zilveren ketting van de Hopi Indianen. Met de symbolen: berenklauw, mais en regen (belangrijke voedingsstoffen van de Hopi Indianen en zorgen voor kracht).

Na het ontbijt wordt de auto ingeruimd. Bij de receptie gebruiken we de telefoon om voor woensdag de verjaardagsactiviteit te reserveren, helaas is het vol. Even de planning wederom omgooien en het wordt nu zaterdag. Benieuwd wat we gaan doen? Nog even wachten dan… De middag gaan we besteden met een wandeling door de mooie herfstkleuren van het Coconino National Forest. We beklimmen de trail naar Harding Springs. Onderweg zien we een gigantische eekhoorn. Pittig stijgen en dan komen we uit op een natuurlijke uitzichtpunt. Ineens hebben we bereik en er komen een aantal smsjes hier knallen we de champagne open. En met recht knallen, want de dop schiet toch zeker 10 meter hoog en komt 29 stappen verder pas weer neer (don’t try this inside home). Aangezien Erwin nog moet rijden is de alcohol uit de champagne gehaald, zoals op de fles staat.

En bekijk ook even het filmpje…

Een steile afdaling terug en we starten aan de trip naar Sedona. Hier bekijken we nog wat winkeltjes om vervolgens de zonsondergang te gaan bekijken bij het vliegveld. Gisteren waren we wat te laat, maar helaas vandaag zijn er wolken in de lucht gekomen. De echte zonsondergang missen we dan ook maar dat mag de pret niet drukken. Wel eten we met het uitzicht over de stad Sedona en de rode rotsformaties wat van onze ontbijttaart. Iedereen bewondert Rhianne’s feestmuts die veel aanspraak geeft. Na de zonsondergang rijden we verder naar Cottonwood waar we een motelkamer hebben gereserveerd. Wederom een 3 persoonsbed en nu zelfs een bad. Na het badderen, kunnen we mooi onze kleren wassen in het water. Al het zand van de afgelopen dagen zorgt er voor dat het water al snel bruin kleurt. Niet veel later vallen we om van de slaap en gaan de lampen uit. Totale afstand vandaag: 42 mile.