19 december, Vandaag uitslapen, het vertrek is pas om 10.00 uur. Nog even snel water inslaan en de kerstkaart versturen. Vandaag richting Spitzköppe. Vandaag gaat Koen samen reizen met Gigi, de opblaasgiraffe van onze Australische medereisgenoten. Wij genieten ondertussen van de steeds wisselende landschappen, waarbij het zand overheerst, niet gek voor een woestijn. Bij het kamp aangekomen is het zo’n 45 graden in de zon. Lekker in de schaduw blijven dus. Aan het eind van de middag hebben we een wandeling met gids James, een echte Buschman. Dit is een stam, die praten door het klikken met hun tong. Met 4 soorten klikken kunnen zij alle woorden maken, Ons heerlijke avondeten bestaat uit gebakken snoek, met aardappels en salade. Totaal anders als de avond ervoor toen we Afrikaanse pap met Hachee hadden. Onze gids kan ontzettend goed koken met weinig middelen. Bij het kampvuur stellen we ons voor aan twee nieuwe reisgenoten, David en Samantha uit Melbourne, Australië. S ’nachts slapen we op een grote rots, zonder tent onder de sterrenhemel met volle maan. Een aanrader voor iedereen!

20 december, voor Erwin gaat de wekker om 05.30. Hij klimt vanuit zijn matras 100 meter omhoog om de zonsopgang te aanschouwen. Wat een geweldig tafereel om een vallei te zien ontwaken van bovenaf. Vandaag reizen we ruim 300 KM richting ons volgende kampement bij de Himba’s. Onderweg stoppen we bij een stalletje om een souvenir te kopen. Bij aankomst is het in de schaduw 40 gaden, hee rustig aan oen dus. Als het wat koeler is gaan we op bezoek bij de Himba’s. De Himba’s zijn een Afrikaanse stam die nog leven volgens oude Afrikaanse tradities zoals slapen op een stenenvloer zonder matras. Slechts een aantal kan Engels. Wat al snel blijkt is dat ze heel traditioneel leven, maar liever de meer Westerse cultuur oppakken. Zij zijn erg geïnteresseerd in waar wij vandaan komen, onze foto collage wordt dan ook veelvuldig bekeken en we krijgen heel wat vragen. De avond sluiten we af met kampvuur, we zien een duizendpoot (of waren er meer pootjes) van 25 cm lang en een doorsnede van 2 cm.

Om 06.30 staan we 21 december op. Vandaag gaan we naar het nationale park Etosha. We hopen de komende twee dagen hier onder andere het grootste deel van de BIG 5 te zien. Dit zijn de olifant, neushoorn, luipaard, leeuw en buffel, waarbij de laatstgenoemde niet voorkomt in het park. De reis er naar toe is niet heel bijzonder. Gelukkig is het niet al te ver. Al direct als we het park met een oppervlakte van 22000 km² ingaan, zien we een aantal zebra’s, gemzen en springbokken. Tijdens de drive naar onze camping, Okaukuejo genaamd,  midden in Etosha komen we nog een aantal zebra’s en een giraf tegen. Omdat het rond het middaguur is (te warm), zijn er weinig dieren. We kunnen dus rustig onze tent opzetten en gaan zwemmen in het luxe resort. Tussendoor gaan we nog even kijken bij de waterpoel bij de camping en zien grote Afrikaanse Olifanten en heel veel zebra’s en vogels. Dit belooft wat voor de safari van vanmiddag. Rond half 5 starten we met een safari met Sonny (onze overland truck) tot de zonsondergang. Doordat het erg droog is in dit deel van Afrika, zijn de dieren op de savanne op zoek naar water. Daarbij zitten we hoog en hebben waarschijnlijk wat geluk. We zien namelijk vele dieren. Waaronder meerdere giraffen, een groep van meer dan 50 zebra’s, impala’s, springbokken, parelhoentjes, everzwijnen en at last but not least 2 leeuwen, 3 olifanten en 2 zwarte neushoorns. Vanuit de truck aanschouwen we weer een prachtige zonsondergang, over de savanne. Net voor het donker zijn we terug op ons kampement. Na het eten gaan we nog even kijken bij de watervlakte. We zien van dichtbij een viertal neushoorns waaronder twee kleintjes en een grote olifant.

22 december start weer erg vroeg, om 05.00 uur gaat de wekker. Net na zonsopgang rijden we richting Halali, dit is het tweede kampement wat in het Etosha park ligt. Doordat we vroeg zijn kunnen we weer een flink aantal dieren spotten. We zien een groep leeuwinnen, een aantal giraffen, het wildebeest en een aantal uilen. Onze gidsen zijn hele goede spotters, ze zien erg veel dieren. Aan het eind van de ochtend komen we aan op de nieuwe camping. Als we de tent opgezet hebben, kunnen we onze middag zelf besteden. Gelukkig maar want het is veel te warm om iets te doen. Het wordt liggen in de schaduw bij het zwembad. Als het minder warm is gaan we met onze truck nog een safari doen. We zien niet heel veel nieuwe dieren, alleen de witte neushoorn kunnen we aan ons lijstje toevoegen. Wel noemenswaardig was het zien van groep van zo’n 200 zebra’s bij een drinkpoel. We komen ook nog op de zoutvlakte, dit gebied lijkt een maanlandschap zover als de horizon strekt. Het gebied beslaat ongeveer een kwart van het Etosha park. Terug op kamp heeft Rhianne nog steeds last van de warmte van vanmiddag, het lijken wat oververhittingsverschijnselen. Ze beslist vroeg te gaan slapen. Erwin gaat nog even kijken bij de verlichte waterpoel. Vanavond wederom geluk. Een tweetal neushoorns met een jonkie komen en we kunnen drie luipaarden waarnemen. Eén luipaard geeft zelfs een demonstratie vis vangen, een prachtig natuurlijk moment. Terug bij de tent worden we verrast door drie honey buther’s die blijkbaar honger hebben en dus de prullenbak komen legen.

23 december weer om 5.00 uur op, wat een werktijden hebben onze gidsen… Rhianne is gelukkig wat opgeknapt en kan er weer tegen. Wederom zijn we gelukkig in het spotten. Een groep leeuwen met een jong zien we, een koppel olifanten en dan is het moment voor Rhianne. Ze is weer messcherp. Terwijl we over gravel richting de uitgang van het park denderen, ziet Rhianne plotseling een redelijk uniek tafereel die onze gidsen misten. Met een flinke schreeuw laten we onze gidsen stoppen en rijden een stukje achteruit. Nu kunnen we met z’n allen aanschouwen wat Rhianne zag, een aantal leeuwen, die bezig waren om een zebra op te eten. Na het zien van dit tafereel verlaten heel tevreden het park. De vier dieren van de BIG 5 die aanwezig waren hebben we gezien en nog veel meer. Ook Koen is blij, want hij vond de leeuwen een beetje te hongerig naar hem kijken. We vervolgen onder genot van Afrikaanse muziek onze weg naar Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Onderweg lunchen we bij een craft market waar nogal agresieve verkopers hun waar aanprijzen. Aangezien afdingen in ons Nederlands bloed zit lukt het om voor weinig geld een leuk presentje te kopen.

12 december. Vandaag begint onze tour richting de Victoriawatervallen. Vroeg uit de veren. Om 7.40 melden we ons aan bij Nomad. We krijgen een korte introductie van onze Zimbabwaanse gidsen Amen en Singi en gaan maar. In onze Overland truck genaamd Sonny gaan we vandaag richting Cederberg Mountain Region. Sonny is ondanks het ontbreken van airco en schokbrekers best comfortabel. Tijdens de eerste stop wordt hij gelijk met slingers in kerststemming gebracht. In totaal gaan er 17 mensen mee. Drie Zuid Koreanen, drie Duitsers, twee Australiërs, een Belg en acht Nederlanders. Een redelijk internationale groep met een oranje tintje. Op de camping aangekomen krijgen we uitleg over het opzetten van onze Afrikaanse koepeltenten, dit blijkt prima te doen. Daarna is het tijd voor dobberen in het mini zwembad. Aan het eind van de middag kregen we van een lokale gids, Skotty, een wandeling door de heuvels met uitleg over de planten en dieren. De dieren waren voornamelijk vogels, schorpioenen, grote hagedissen en slangen. Een grote hagedis, schorpioen en kever hebben we gezien. Na het diner een briefing en slapen voor de volgende lange reisdag.

13 december begint vroeg, 05,45 opstaan. Vandaag veel in Sonny. De landschappen wisselen af, zodat de reis zeker niet saai is. Richting de grens met Namibië verdringen de stenen en rotsen de begroeiing. Rhianne beweert onderweg een steenbok gezien te hebben, helaas ontbreken de bewijzen. In de truck wordt ondertussen Afrikaanse muziek afgewisseld met zelf meegenomen muziek. De camping aan de Orange river is werkelijk prachting. De sanitair hutten zijn gemaakt van bamboe. Vanuit de halfopen douche kunnen we uitkijken op het volleybal veld, waar ook nog een spelletje gespeeld wordt. Het zwemmen in de Orange river is ondanks de stroming heerlijk. Na het kampvuur introduceren we Koen bij onze medereizigers, waarbij hij veel indruk maakt. Singi, onze Afrikaanse reisleider heeft het vanaf dat moment elke dag over hem. We sluiten af met een namen spelletje om elkaar beter te leren kennen.

De 14^e december is de start wat later, 7,30 uur. Aangezien niemand van de groep wil kanovaren kunnen we vroeg de grens tussen Zuid-Afrika en Namibië over. Dit verloopt allemaal vlotjes. Door ons vroege vertrek is er tijd om s ’middags in Ai Ais te lunchen en in de hotsprings te zwemmen. We kunnen het eerste Wildlife van Namibië waarnemen. De Springbok en woestijnmuis zijn de eerste gelukkigen. We hebben ook onze eerste gravelwegen en deze zijn best goed te noemen. Onze volgende camping bevindt zich in de buurt van de Fishriver Canyon. Dit is, op de Grand Canyon in Amerika na, de grootste canyon ter wereld. Een prachtige plek met mooie uitzichten, waar we na een mooie wandeling, ons avondeten krijgen opgediend. Het uitzicht vanuit de toiletten is al even mooi. Bij de canyon lukt het ook om een opdracht van Koen te voltooien. Ga met iemand die Sem heet op de foto. Een van onze zuid Koreaanse reisgenootjes heet Sem Mi. Met heel veel moeite zijn we er in geslaagd (haar Engels was van een bijzonder matig niveau) een foto met haar, Koen en haar creditcard te maken. Een paspoort foto durfde ze niet. Tijdens de wandeling in de Canyon ontmoeten we nog een familie uit Johannesburg. We hebben afgesproken met ze als wij in Johannesburg arriveren over twee weken.

15 december wederom een vroegertje 5.45 op. Weer een lange reisdag voor de boeg. Doordat het nog niet warm is krijgen we de eerste uren veel wilde dieren te zien. Dit zijn de bekende struisvogels en springbokken, maar ook zebra’s, een Jakhals en Antilopen. Vandaag is onze lunch langs de gravelweg. Achter een hek staan geitjes die proberen te overleven in het dorre landschap. Tijdens een pauze koopt Erwin nog een verrukkelijk ijsje, een Calippo met ananas en bramensmaak. Aan het einde van de middag staat een wandeling door de Canyon van Sesriem op het programma. Sesriem staat voor de zes riemen die in vroegere tijden nodig was om water onderuit de canyon te halen. Ons kampement staat vandaag in mooi oranjerood duinzand. Vlakbij onze tent wemelt het van de grondeekhoorns. De zonsondergang is erg mooi.

16 december begint bijzonder vroeg, 4.30 uur gewekt. Zo vroeg is nodig om de zonsopgang vanuit de duinen te kunnen bekijken. Hiervoor was het nodig om een fijn rulle zandduin te beklimmen van ongeveer kilometer lang en op de top 150 meter hoog. Op zich niet zo erg ware het niet dat ons pre-ontbijt bestond uit alleen een banaan. Het uitzicht boven was fantastisch. De afdaling ging een stuk beter als klimmen. Erwin waagde het om van ongeveer 50 meter hoogte naar beneden te rollen. Een hele leuke maar duizelige ervaring met kleren vol fijn zand. Beneden wachtte ons een uitgebreid ontbijt met spek en eieren. De rest van de ochtend werd gevuld met een korte 4×4 drive door de duinen waarna ons een wandeling met een plaatselijk gids stond te wachten. Hij kon alles vertellen over het ontstaan van de duinen, de planten en dieren die er leven. Hij slaagde er zelfs in verschillende dieren waaronder een spin die ruim een meter onder de grond leeft tevoorschijn te laten komen. We hebben ook nog even hardgelopen vanaf een duin van ongeveer 30 meter hoog. Na de wandeling ging de reis in Sonny verder richting … onder weg weer veel dieren. Nieuw was de Afrikaanse gemsbok, zelfs met een jong exemplaar. Onze volgende camping werd bereikt, hier hebben we gretig gebruik gemaakt van het zwembad. Een lekker potje waterpolo gespeeld en het stoepranden met de badrand was ook leuk. Het begin van de avond werd gevuld met een potje voetbal tegen de lokale bevolking. Een erg bijzondere ervaring. De stevige, maar faire wedstrijd werd uit eindelijk met 1-3 gewonnen door de Hollanders. Tijdens het eten konden we wederom een prachtige zonsondergang zien. Daarna konden na een lange intensieve dag de luikjes voor de ogen gedaan worden.

17 december gaat de wekker wat later, 7.00 uur. Rond vijf uur zijn wij al even wakker en genieten kort van een prachtige zonsopgang. Vandaag gaan we via Walvisbaai naar Zwakopmund. Onderweg hebben we een groot koppel zebra’s gezien. Verder is het nog steeds erg gezellig in de bus, waarin vandaag zelfs polonaise wordt gelopen. Voor de Koreanen en Australiërs een vreemde gewaarwording. De lunch wordt genoten op de boulevard in Walvisbaai, met uitzicht op een honderdtal flamingo’s. Vandaag en morgen slapen we niet in de tent maar in een hostel in Zwakopmund. Een grote welkome verrassing komt als blijkt dat we niet in een dorm (slaapplek voor 4 tot 8 personen) maar een tweepersoonskamer met eigen douche en toilet krijgen. Vanavond gaan we met Micha, Janne, Marije, Sammy en Michaëla uiteten. Onderweg bezoeken we nog een kerstmarkt.

18 december, 8.00 op. We hebben heerlijk geslapen in ons tweepersoonsbed. Vandaag gaan we sandboarden. Dit is de zandvariant van snowboarden. De heuvel waar we vanaf gaan is zo’n 100 meter hoog. Aangezien we beide geen snowboard ervaring hebben, leren we het vanaf de basis. Echt superleuk om te doen. Na 3x de zandduin afgegaan te zijn en evenzoveel keren omhoog (best pittig bij 30 graden) is het tijd om de ligvariant 2x uit te proberen. Hierbij glijden we liggend op een stuk hardboard vanaf 100 meter naar beneden. Wij halen allebei bijna de 70 km! per uur.
Na een kleine lunch gaan we terug naar het hostel om te douchen. Werkelijk alle plekjes die te bedenken zijn aan ons menselijk lichaam zit onder het zand. Vanavond nog even de DVD kijken die gemaakt is.